Wilma poeh poeh
Orkaan Wilma, waarover we al dagen tot vervelens toe opruiend ouwehoeren, heeft Florida bereikt. Neehoor, ik spot niet. Het is heel beroerd als een fraaie vakantiebestemming als Yucatán in Mexico naar de klote is. Zeg nou zelf, er blijven onderhand geen vakantiebestemmingen meer over. Ellende hoor, voor al die vakantiegangers die morgen of overmorgen weer in hun eigen droge pantoffels bij hun eigen kachel zitten in hun droge huis onder een ongeschonden dak waar ze hun verzekering kunnen schrijven wegens bedorven vakantiegenot. Da's heel erg.
Wilma heeft, voor zover we kunnen nagaan, twee doden op zijn geweten en elke dode is er een teveel. Vooral als het blanken betreft. Wilma durft ook nog haar rokken te laten waaien in de USA, wat ronduit brutaal is. Niettemin vind ik het in vergelijk met de aardverschuiving in Pakistan-India-Afghanistan tamelijk beschamend om als toppunt van rampzaligheid te vermelden dat - ach jee, o wee - achthonderdduizend inwoners van Florida het een tijd(je) moeten zien te rooien zonder stroom. Dus zonder tv, computer, koffie, kachel of soep.
We begrijpen dat dit doffe armoe is als je luxer bent gewend en dat het in woord, beeld en geschrift gaatjes vult met plaatjes in de nieuwsrubrieken. Maar, lieve Floridazen, troost u met de wetenschap dat u in het voordeel blijft omdat menig Pakistaan nooit geen tv, computer, kachel, koffie of soep meer nodig zal hebben.