Absurditeiten
Ondanks alles dacht ik gisteravond toch dat ik de kwaliteit van haar halve maagdenburger bollen hoger acht dan haar vermeende aanleg om documentaires te maken c.q. te acteren, in te spreken of geef het een naam. Pas als je op interessante wijze bent doodgegaan blijk je het wonderlijkste op te roepen bij bevriende achterblijvers.
Ze moeten never a dull moment hebben gehad, de afgerekende mannen van de onderwereld die ongetwijfeld wisten (voorvoelden of hadden vernomen) dat ze op de hielen werden gezeten. Misschien was dat - naast hun dikke portemonnee - wel de lollige kick van hun leven. De dood per harley als pizza thuisbezorgd. Brroem brroem stop. Benjoe John? Takketakketak pang dood. Brroem brroem start weg en zonder hanengekraai terug naar Yoego.
Vrijheid van meningsuiting? Niet iedereen beschikt over die flitsende ad-remheid die eigen was aan Van Gogh, al denken vele schreeuwers in hun middelmatigheid van wel. Net zoals veel kunstbeschouwers menen betere zonnebloemen te kunnen krijten dan hij die hier patent op heeft. 't Is treurig dat sommige denken dat felle discussies alleen maar bestaan bij gratie van het beledigen.
Mij zette een marokkaanse columninste van de Amersfoortse courant aan het denken, gisteravond tijdens met het oog op morgen. Tot ontsteltenis van haar gespreksgenoten vond zij de Hollandse verering van democratie (of woorden van gelijke strekking) even dwingend en onaantastbaar als een godsdienst. Hoewel ik haar niet uit het meest communicatieve hout vond gesneden (ze kwam zelfs vrij verbeten en dwingend over) vond ik dat zij een boeiend discussiepunt ter tafel legde, misschien wel de kern van alle controversen, maar ze werd door de heren massaal belachelijk gemaakt en compleet de mond gesnoerd.