De beste
Ik hoor hier helemaal niet, legde ik stuntelig uit, maar bij mijn eigen dokter kan ik pas over twee weken terecht. Hij keek mij olijk aan en zei zonder enige terughoudendheid: ik ben de beste! Omdat ik niet van saaie types houd klikte het wel. Nu heb ik geen binding met die eigen want die volgde mijn achterneef op bij wie ik was.
Geiniger nog was dat hij bij het afscheid zei dat hij mij over 14 dagen terug wilde zien. Langs zijn neus weg merkte hij op dat hij mij dan meteen van nuttige tips voor India zou voorzien. Welke medicijnen of antibiotica te nemen bij maag-, darm- of longklachten bijvoorbeeld. Op deze indirecte wijze liet hij tenminste weten dat mijn geblaf geen beletsel was. Ook al vond hij India smerig en zou hij daar zelf voor geen goud ooit komen.
Heengezonden werd ik met de smerigste, zwaarste antibioticakuur ooit tegen resistente beesten. De bijsluiter wil je niet weten maar ik word geacht veertien dagen geen machines te bedienen. Vallen daar fornuis, stofzuiger en wasmachine ook onder? En verder kan ik aan bijwerkingen alles behalve lepra verwachten. Maar elke pil die helpt om in India te komen hap ik natuurlijk kritiekloos weg.
Onder achterlating van vele buizen bloed voor testen op lyme(!), virussen en allergieën huppelde ik duizelig en hoestend maar bepaald lichtvoetig het ziekenhuis weer uit. Ik had hem behoorlijk zitten knijpen of ik wel groen licht zou krijgen om af te reizen naar het smerigste land ter wereld. Er is nog niet bekend waarvan ik, ondanks alle medicijnen, wekenlang de longen uit mijn lijf bleef blaffen maar dat zullen ze ook wel vinden.
Toeval of voorteken: vandaag zal de post naar verwachting onze nieuwe reistassen bezorgen!