Fonkelend glas
Man, man, man, waar zijn de leiders van weleer gebleven? Kijk nou zo'n Bolkestein! Daar lik je je vingers toch bij af, zelfs al zijn zijn mening en partij bepaald niet de jouwe. Daar zit geen versluierd woord bij. Ja is ja, neen is neen en er blijft niets te raden of uit te leggen over. Je weet waar hij staat, zelfs al mocht je hem haten: Heldere blik, rechte houding, glimlach om de lippen, woordkeus die geen spat ruimte laat voor journalistiek gepeuter en beeldspraken die fonkelen als glas.
Wiegel zit in de salon van het liberale huis, Ayaan zit op een zolderkamertje, maar schreeuwt het van het dak.
Hoewel ik vind dat Ayaan de politiek wat al te vaak gebruikt voor persoonlijke, wat ijdele kijk-mij-eens-druven aandacht en daar politiek niet duidelijk mee opschiet (behalve de uithaal naar Wiegel hadden we eerder het katten naar Cohen en Donner, alles gevolgd door excuses) wil ik Bolkestein het voordeel van de twijfel geven: Let op de inhoud, niet op de vorm..
Ik zal mijn best doen, hoewel ik momenteel nog vind dat Ayaan - als ze per se in de politiek wil blijven - beter door zou kunnen schuiven naar de impulsieven van D66 die duidelijk meer opwinding willen dan ze zelf behappen kunnen.