misdruk(3)

Ik moet bekennen dan dat ik hem fout had ingeschat. Met dokter Wat-denktu-d'rzelfvan? heeft het vanmorgen toch prettig geklikt. Hoewel hij bij de eerste ontmoeting zei dat het praktisch onvoorstelbaar was, wezen de bloeduitslagen wel degelijk in de richting van het virus dat mij al eerder te grazen nam.

Deze keer nam hij het ernstig. Waarschijnlijk in- of bijgepraat door de arts die mij indertijd behandelde toen ik ermee uit India kwam, en die een half jaar terug ook weer bloedproefjes liet nemen. Dat virus sluimert en flakkert soms op. Geen medicijnen. Net als toen op eigen kracht genezen. Geen griepprik nu, want daar krijg ik in deze conditie zeker griep van en griep moet ik zien te mijden.

Groen licht voor India gekregen en een recept voor ernstige maag/darmvergiftiging. Hem vanuit India bellen in geval van longproblemen zodat hij medicijnen kan voorschrijven in plaats van een Indiase knakker. En me meteen na terugkomst bij hem melden. Dit noem ik spijkers met koppen die stevig voelen.

Natuurlijk ben ik opgelucht. Je haalt je geleidelijk toch rare dingen in je hoofd. Stel dat blijkt dat je allergisch bent geworden voor huismijt? Of dat je de huidschilfers van je huisdieren niet meer verdraagt? Pluisje (8) zal nog wel een baasje vinden, maar waar moeten Beer (15) en suikerzieke kater Floris (16) heen als ze hier niet kunnen blijven?

Ik werd bij die gedachte nog benauwder dan ik al was. Zo zie je maar weer: De mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest.