Wat ik niet had moeten doen
Naar de tropenGGD geweest. Dat kunnen we maar vast hebben. Alles kon nog een tijd mee behalve DTP. Prikje in schouder en voor de eerste tien jaar weer klaar. Ook handig voor als je thuis in een roestige spijker trapt of door kat c.q. hond wordt gebeten.
Op de terugweg onze locale boekhandel aangedaan voor heel iets anders. Daar stond - nog bijna nat van inkt - toevallig de allernieuwste Lonely Planet India. Whaw! Daar fleurden we van op.
Morgen komen de oppassen kijken. Voor dag en dauw zal ik het laatste cleanen om het huis te laten glimmen. Dat de gevechtshelicopters menige badkamertegel van de muur hebben laten trillen zullen wij met droge ogen melden of dat heel gewoon is.
Schuimpjes gekocht, wat ik niet had moeten doen. Ik ging de winkel binnen voor bruine broodjes toen ik ze zag liggen. Een juffie met geelbespikkelde nagellak vroeg hoeveel ik wilde. Twee-en-half ons, sprak ik stoer, wetend dat dit voor een kazerne zou zijn.
Het is de sjiekste bakker van het dorp, dus deed ze de schuimen met blote handen één voor een zuchtend in een papieren zak die ongetwijfeld te klein zou blijken. Ze liep nog steeds zuchtend naar de weegschaal en constateerde dat de zak nu anderhalf ons woog. Ze siste mij toe of dat niet genoeg was? Of ik mij soms in de hoeveelheid vergiste?
Ik deed of ik haar niet verstond en ging wippend op mijn hielen de andere kant op staan kijken. Toen zij het juiste gewicht in de zak had gestopt bleek de zak niet meer dicht te kunnen. Ik zag die schuimen in mijn gedachten bij elke stap de zak uitwippen en zich te pletter vallen op het trottoir. Een plastic tasje werd mij hautain toegeschoven.
Ik had ze beter niet kunnen kopen. Mierenzoet en ze zijn bijna op. Zelfgebakken smaken ze tenminste nog naar caramel en vanille.