" /> misdruk(3): January 2006 Archives

« December 2005 | Main | February 2006 »

January 31, 2006

Frisjes ja

koud.jpg

Hoe koud het was willen jullie niet weten. M'n neus vroor er bijna af. Maar volgende winter wil ik wel weer .

January 30, 2006

Indore en de hindoe-pelgrimsplaats Omkareshwar

Ik kan me niet meer herinneren waar we de ochtendstop maakten, maar het uitstapje in Indore was de verrassing van de dag. Omdat onze buschauffeur er weinig voor voelde de stad in te rijden huurde Henk acht rikshaws. Dit was geen geringe klus. Moordend was natuurlijk dat de rikshawrijders onderling wedstrijd reden wie er het snelst was. Toen wist ik weer waarom ik zoveel van India houd. Ook al zat ik bij tijd en wijle met mijn kop tussen mijn knieën om het verkeer niet te hoeven zien dat bijna bij ons kwam binnenzeilen.

Koeien, geiten, honden, voetgangers, fietsen, ossenkarren, motorfietsen, brommers, bussen, rikshaws, vrachtverkeer, en nu ook personenauto's manoeuvreerden razendsnel maar met ijzige precisie toeterend, sissend of bellend langs elkaar heen. Millimeterrwerk en wonder dat er zo weinig verkeerd ging want iedereen deed maar wat. We legden met onze acht rikshaws in een supernoodgang de vijf kilometer af om bij de Jaintempel te komen.

De Kanch Mandir, ofwel glazen tempel, was werkelijk adembenemend! Nooit eerder zoiets idioots gezien. Prachtig van lelijkheid en kitsch, zou ik zeggen. Een weelderig bouwsel uit de negentiende eeuw, excessief versierd met met spiegels, mozaieken van spiegeltjes en glas, glimmenden kroonluchters en schilderingen op glas. Zelfs de vloer, die ik het mooiste vond, was van al dan niet gedecoreerde spiegeltegels. Het was een eng gevoel daar met je blote voeten overheen te lopen. Alsof je elk moment glazen splinters in je vlees kon krijgen.

Het materiaal scheen uit Belgie te komen maar Perzen waren ingehuurd om de mozaieken te maken. De wanden hadden kunstige patronen die best Perzisch konden zijn. Er waren ook diverse schilderijen van het daagse leven. Er was er een waarop een trein te zien was. Hieruit maakten we op dat de tempel zo rond 1890 werd gemaakt. Foto’s nemen mocht niet, hoe jammer! De tempel staat (nog) niet in de Lonely Planet.

Omkareshwar, gelegen op een eiland in de rivier de Narmada, bleek een aangename hindoeplaats waar het wemelt van pelgrims. Je komt er via een hoge voetbrug of met een bootje vanaf de ghats beneden bij de rivier. Op de brug was het een komen en gaan van honden, apen, geiten, bedelaars en pelgrims. Apen bleken een heilig respect voor geiten te hebben en Indiërs zijn doodsbenauwd voor apen.

verkoop.jpg
De rode kleurstof om elke dag verse stippen op je voorhoofd te zetten.

Omkareshwar was een heerlijke slenterplaats. Met veel souvenirwinkels waarvan je de prullaria nog niet aan je vijanden cadeau zou doen. Maar ook met aangename tentjes waar je geperst fruit durfde drinken. Heerlijke mixen van ananas, papaya, granaatappel, guave, druiven, sinaasappel en lemoen gleden als godendrank naar binnen. Inhaalslag vitaminen want verse groenten eten we weinig.

De hindoetempel was echter een bezoeking. Ik kreeg het spaansbenauwd van alle wervende monikken die mij geboden naar hen te luisteren of tegen betaling een rode of gele stip op mijn voorhoofd te accepteren. Kapitalisme via het geloof want pelgrims hebben geld op zak en zijn bereid het te besteden. De meeste monikken zien er dan ook weldoorvoed uit met bolle buiken. Toen we daas een zijpad invluchtten werden we nog altijd achternagezeten door gele sjerpen die op ons geld uit waren. Ze gaven ons geen kans om de tempel rustig te bekijken. We zijn de trappen maar weer afgestrompeld en hebben onze schoenen opgehaald.

koekenbakker.jpg
ook hij heeft krantenvelletjes hangen boven zijn hoofd om de koeken in te pakken

Toevlucht gezocht bij een eetgelegenheid waar zoete krakelingen in olie werden gebakken en afgekoeld in honing. Vanbuiten mierzoet, vanbinnen nog zacht. Eigenlijk niet te eten. Een eind verder kwamen we Henk tegen (zoals we telkens wel iemand tegenkwamen van de groep) die door de chai-zetter een flinke portie pooha liet halen. Dit is de groene macroni met rijst waarover gebakken uitjes en ander knispergoed gestrooid wordt. Een stuk krant als bordje. Alles gaat in India nog van de krant. Ze zijn reuze handig om er zakjes, borden en handdoekjes van te vouwen.

Vies? Welnee zeg, we zijn al bijna veertien dagen onderweg. Alles went.

Ujjain op kerstavond

Dit was, als ik mij goed herinner, een van de weinige avonden van de reis dat de groep breed kon uitfladderden om eens zelfstandig te eten. Wat heet! Terwijl JW, Miep (zonder Co) en ik ons in een rikshaw persten om ons huiswaarts te laten rijden, draaide Henk met de rest van de groep nog een wandelronde wat ons teveel werd. En zo bleek de club toch weer gezellig samen te hebben gegeten.

Wij liepen gedrieën naar een Kashmir restaurant (behorend bij hotel Grand Tower en aanbevolen door de Planet) om daar eens uitgesproken lekker te eten en vriendelijk bediend te worden, wat uitstekend lukte. Na afloop spoedden wij ons naar de kermis die op een terrein aan de overkant uitnodigend stond te schetteren.

Er bleken alleen een paar draaimolens voor kinderen te staan en er was een smakelijk ogend warm buffet. Jammer dat we net van tafel kwamen. De kakofonie aan muziek werd een eind verder geproduceerd door talloze met boxen versterkte computers. Er bleek bij nadere beschouwing een multi-mediabeurs te zijn. In de verte zagen we ook een bord met 'Sony' schemeren. Het stond er rijen dik.

Kom, zei Miep, moest jij geen kabeltje van Sony hebben? Ze enterde kordaat een bewaker en stak een verhaal af waarvan hij niets begreep. Wel gebood hij ons om hem te volgen. Als super-eregasten mochten wij in zijn kielzog de queuende rijen passeren tot pal aan de Sony-stand. Je kon er over de hoofden lopen. Gelukkig zijn Indiërs klein.

Kaboem-kaboem-kaboem denderde het in zestigvoud bij Sony uit de boxen. Er stonden vele spelers te zwoegen die bij ons alweer verouderd zijn. Behalve deze herrie behorende bij schaars geklede beelden was er niks aan digitaal fotospul te krijgen. Nam niet weg dat wij ons kostelijk vermaakten.

Toen onze groepsgenoten hoorden hoe wij onze avond hadden doorgebracht stegen wij in hun achting. Enkele mannen begonnen meteen over hun computer op te scheppen. Ha ha ha.
'Hebben jullie een laptop bij je?', vroeg JW.
Maar dat hadden ze toch niet.

Fiep aan de pinda's

Gewoontegetrouw leg ik 's-avonds nog altijd twee nootjes voor haar neer maar sinds de muizen er 's-nachts mee aan de haal gaan leg ik ze op de tafel in plaats van op de kist bij de keuken. Meestal zijn de noten 's-morgens weg. Soms vang ik een glimp van Fiep op. Meestal zegt JW dat ik me dat inrbeeld.

Zaterdag een groot net doppinda's gekocht om de mezenbakjes en -zakjes bij te vullen waarop ook de spechten zo dol zijn. In afwachting de zak zolang op de kist bij de keuken gelegd. Wel gezien hoe de eigenwijze kuifmees die geen argwaan kent meteen aanviel. Ik dacht nog: kijken of de specht dit straks ook durft!

Vanmorgen, nog bij schemer, Fiep betrapt. Ze zat in protesthouding op tafel.
'Waar is mijn noot? Er liggen geen noten!'
Ik was het gisteren vergeten.
Ze sprong van tafel en rende naar de kist bij de keuken. Ze zocht zoals vroeger achter de klompen en achter de mand.
Ze zag mij notabene foto's flitsen en kwam tegen het raam op staan om te melden dat ze noten wilde.
Slank als een den is ze. Volgens mij (nog) niet zwanger.
Daarna stortte ze zich op de zak pinda's. Ze pelde behendig door het netje heen maar het was niet haar favoriete kostje. Tot slot likte ze de laatste kruimels van het rode vogelbordje en vertrok via de boom van de witte regen.

fieppindas.jpg

Excuus, de foto lijkt nergens naar, met dat geflits achter de ruit, maar ik moet bewijzen dat ik mij niets heb ingebeeld.
Hoe ik zo zeker weet dat het Fiep is? Vanwege een ontbrekend vingerkootje. Maar verder gaat het haar goed. Ze ziet er prachtig glanzend uit.

January 29, 2006

Smakelijk Kerstontbijt (Ujjain)

Reisroute

Het toeval wilde dat we op eerste kerstdag het beste ontbijt van de reis kregen. Van Bhopal naar Ujjain, een van de oudste en heiligste Hindoesteden, was het zo'n vier uur rijden. We stopten onderweg bij een soort inheems cafetaria, noem het een routier voor beroepschauffeurs, waar je eindelijk eens niet kon ontbijten met slappe toast en scrambled eggs.

Waar je zelf bij stond werden knapperige, ragdunne dosa gebakken, of verse idli gestoomd, of zoete pistachekleurige macaroni gekookt wat Henk pooha noemde. We dronken er dampend gekookte chai bij, heerlijk gekruid met gember en kardamom, of kafi van verse koffiebonen gekookt met melk en suiker.

De meesten van de groep bleven nog jammeren om black als er thee of koffie werd besteld. Er was er zelfs één die stelselmatig beweerde dat hij de Indiërs zwarte thee zou leren zetten...

De dag in Ujjain was ontzettend leuk. We gingen met z’n allen naar de tempel waar het een liederlijke chaos was en trokken daarna te voet langs de straten waar vanalles werd verkocht en het gewone leven zijn gewone gang ging. Weinig blankneuzen te bekennen. Wij werden overal als bijzonderheid bekeken.

Aan de ghats heerlijke chai gedronken, tiger balsam gekocht van een beetje afzetter en op ons gemak langs het water geslenterd. Ujjain vergelijken met Varanassi is nogal hoogmoedig omdat Ujjain niet meer dan een dorp is. Maar wel lieflijk en zeer vriendelijk, zelfs naar blanke toeristen.

Het looppad langs de ghats was overigens geplaveid met oeroude tempeldelen waarvan sommige fraaie voorstellingen droegen. Dat ging me aan het hart want de slijtage moet grenzeloos zijn. Er lopen duizenden hoeven overheen en geschoeide voeten.

ujjaintempel.jpg
(de tempel bood vooral een dringende drukte met veel chaos)

ujjaintempel2.jpg
(buiten was het aangenamer: het maakte niet uit of er man of koe op een altaartje lag)

ujjaingroente1.jpg
(het gewone leven ging zijn gewone gang)

ujjaingroente2.jpg
(tussen tempel en ghats bleek een fleurige groentenmarkt te zijn)

ujjain-landelijk.jpg
(koeienflatsen die als brandstof worden verkocht)

ujjainghats.jpg
(De ghats. Ik had kunnen blijven kieken. Dat heb ik dan ook gedaan...)

Driewerf hoera!

Op dag 10 van deze 31-daagse reis dook - driewerf hoera! - de vermiste bagage op. De tas zat nog stevig in zijn vlieghoes zodat niemand de zijvakken had kunnen openritsen. Ik weet niet waarmee ik het gelukkigst was. Met de bouillonblokjes, expresso en thee zodat we de waterkoker konden gebruiken; met mijn toilettas, de medicijnen, de dikke kleren of de drie dozen kleenex zodat ik eindelijk eens royaal m'n neus kon snuiten.

mannetje2.jpg

Maar we hadden natuurlijk geen gering probleem. De in Delhi aangeschafte kleren en de lichtblauwe deken waren op slag overtollig geworden, maar de in Khajuharo gekochte omslagdoek en het tamelijk zware stenen mannetje dat ons licht verwijtend gadesloeg moesten er in mijn koffer bij. We bestelden het eten per room service en besteedden de verdere avond aan het herinrichten van onze koffers.

Onder het mom van alles weegt gingen de dubbele porties douchezeep, shampoo, tandpasta, deodorant, anti-muggenmelk eerst op de helling. Plus (met weemoed) het ondertussen zeer kapotte mottentruitje en het teveel aan sleetste t-shirts die we thuis nooit meer zouden dragen. Van dit alles maakten we drie uitgebalanceerde porties om op een geschikte plek weg te geven.

De eerste arme die zich bij toeval meldde was Miep (van Miep&Co) die rillend klaagde dat zij de nachten nog steeds veel te koud vond. Ze durfde mijn dikke blauwe deken bijna niet te accepteren maar gebruikte hem met veel plezier tot en met Aurangabad. Zelf had ik genoeg aan een dunnere fleece onder de twee wollen doeken die ik nu bezat.

Baby àf

Zo jammer dat ik geen camera bij me had. Belletje begint groot te worden met die zes tanden in haar mond. De babyfase is voorbij. Belletje begint dame Isabel te worden met een stevig eigen willetje. Dit wisten we natuurlijk al want anders had het garnaaltje van 1545 gram nooit zo blijmoedig kunnen groeien.

Dertien maanden nu. Twee ondertanden die als soldaatjes in het gelid midden uit haar onderkaak steken. Vier boventanden die in roerend scheve slagorde staan. In mijn herinnering kregen mijn jongens eerst de twee voortanden in de bovenkaak, en daarna pas aan elke kant een snijtand.

Zo niet Belletje. Haar eerste snijtand is 4/4 lang, de voortand daarnaast 3/4, de tweede voortand 2/4 en de laatste snijtand 1/4. En ik had verdorie geen camera. HJ was wel druk met video, maar dat is heel anders.

Daarbij dat pluizige koppie waarop dan eindelijk haar begint te groeien. Er moet hoognodig een foto in tegenlicht worden genomen want ze ziet eruit als een kitten die het babydons verruilt voor de uiteindelijke vacht. Er steken ineens van die aandoenlijk lange haartjes uit.

Tjee, m'n handen jeuken maar nu ze naar de crèche gaat hebben we minder fototijd.

bellebel.jpg

(Dit plaatje heeft haar paps genomen)

January 26, 2006

Met de nachttrein naar Bhopal

De morgen kunnen we nog vrij luieren in Tala, zoals het dorpje heet bij het Bandhavgarh park waar alle hotels zijn. Miep&Co heeft gisteren georganiseerd dat we met een man of wat tegen betaling mogen lunchen in het Bhaghela Museum waar een deel van de privé-collectie van de maharadja van Rewa te pronk staat. Natuurlijk ook een mottige, opgezette witte tijger die me aan het hart gaat. Een rentmeester zwaait er op elegant-nonchalane wijze de scepter en de lunch (eenvoudig maar voedzaam, zou Ignat zeggen) wordt onberispelijk op de koele waranda opgediend.

Aan het eind van de middag naar Katni vertrokken om de nachttrein naar Bhopal te nemen. Het was een dik uur rijden. Omdat de chauffeur het daar moeilijk parkeren vond aten we onderweg in een tent die werkelijk niet te filmen was. De borden werden haastig gewassen en gedroogd met een loshangend uiteinde van een sjaal die een van de boys om zijn hoofd droeg. Waarschijnlijk had hij daar ook vaak zijn neus in gesnoten want de sjaal zag er groezelig uit.

Diegenen die iets wilden happen (niet iedereen durfde; sommigen hadden al een vuile maag) kregen brood, linzenprakje, sla en een ommeletje. Het was dan niet proper maar smaakte niet slecht. We dronken cola om de maag te desinfecteren. Alsof dat zou helpen, haha. Op hoop van zegen, zo pal voor een treinreis.

Toen de bus lang na schemer voor het station parkeerde viel in heel Katni het licht toevallig uit, behalve in de stationshal gelukkig. In het donker de koffers uit de bus gehaald en zonder kruiers naar het station gehold waar we nog anderhalf uur in een kille wachtkamer moesten wachten voordat onze trein binnenliep.

De Indiase slaaptreinen zijn een stuk minder luxueus dan wij in Europa kennen. Klasse 2 Airco, wat best wel op sjiek is, heeft geen afgescheiden cabines. Met je snufferd in de rijrichting heb je links twee couchettes in de lengterichting boven elkaar (vanwege het raam) terwijl rechts zes zitplaatsen zijn die tot 3 bedden worden omgetoverd. Zijn die bedden eenmaal opgemaakt, dan kan je nergens meer rechtop zitten. We kregen twee lakens, een paardendeken en een handdoekje per persoon. Dit was bij de prijs inbegrepen.

Verkopers van divers pluimage schuimen de trein uren af om hun waar te slijten. Met regelmaat komt de 'chay wallah' voorbij met zijn keteltje mierzoete melkthee, of de soepman, de koffietapper, de colaboer, de snackboy, de ober of de notenkraker. Maar tegen een uur of negen beginnen de reizigers zich te installeren voor de nacht. Weldra is de hele wagon in diepe rust (wat heet) en worden de snurkers overstemd door de zware, soms knarsende, cadans van de voortrazenden trein.

In de zeer vroege ochtend kwamen we in Bhopal aan, hoofdstad van de deelstaat Madhya Pradesh waar zich in 1984 een industriële ramp voordeed die zijn weerga niet kende. Door bezuinigingen en nonchalance ontsnapten er wolken gifgas die duizenden het leven kostte. Ondanks deze verschrikkelijke gebeurtenis is Bhopal nu een welvarende stad met vooral in het nieuwe gedeelte brede lanen, hoge kantoorgebouwen en groene woonwijken.

Het hotel had om 7 uur 's-morgens nog geen kamers klaar. We ontbeten er, poeststen onze tanden aan het fonteintje op het toilet en klommen de bus in voor een excursie naar de Moti Masjid moskee uit 1860. Het gebouw was niet bijster oud of interessant, wel het feit dat hier een enorme Islamschool was gevestigd waar zeer jonge kinderen al onderricht kregen in het lezen van de Koran.

Ignat hing na afloop buiten de clown uit door aan een groep passerende jongens zijn prentbriefkaartenmap uit Khajuraho te tonen waarbij hij met zijn schorre stem steeds maar riep: "This is the playboy of India". Hij dacht op zijn manier aan voorlichting te doen maar de anderen uit de groep voorzagen dat, als hij zou doorgaan, hij een klap op zijn kop zou krijgen.

Naar het ontbladerde terrein van de Union Carbide gereden, de rampplek waar we niet binnen mochten. Op de muur staan nog altijd veelbetekenende leuzen.


bhopal.jpg

Voorbij de ingang is een weinig imposant beeld gezet ter herinnering. Toch werden we daar even stil van. Koers naar Sanchi gezet op een kleine vijftig kilometer ten noordoosten van Bhopal. In deze rustige plaats gebakken rijst gegeten die onfatsoenlijk saai was. Eindelijk warme zon op onze neuzen, maar er stonden nog geen stoelen buiten. Toeristenseizoen soms nog nog niet aangebroken?

sanchi.jpg

In Sanchi staat een van de prachtigste bouwwerken van heel India. Hoewel de plaats zelf geen band heeft met het leven van de Boeddha, bouwde de legendarische keizer Ashoka die zich tot het Boeddhisme bekeerde hier in de derde eeuw vóór Christus de eerste stoepa's. In latere eeuwen werden er meer religieuze gebouwen aan toegevoegd. Sanchi groeide uit tot een van de belangrijkste boeddhistische centra van het land maar toen het Hindoeïsme zich over India verspreidde, raakte de plaats in verval en vergetelheid. Pas aan het einde van de 18de eeuw werd Sanchi gerestaureerd.

Intermezzo

Longarts deed het weer goed.
Naar welk smerig land wazzu ook alweer geweest?
India.
O ja. Ik hoorde van collega's dat New Delhi het ergste is wat een hygienisch mens kan overkomen?
Ik opperde voorzichtig dat collega's misschien weinig meer dan New Delhi hadden gezien?
Dat wist hij niet.
Hij vroeg hoe het met me was gegaan.
Ik heb de meegegeven antibiotica opgegeten, bekende ik.
Haha, toch een voedselinfectie?
Ik kreeg koorts van het snotteren en hoesten.
Zo te horen is het nog steeds niet helemaal schoon? Wat doen we daaraan?
Ik haalde mijn schouders op. Doorgaan met weerstand opbouwen, zei ik.
Over drie maanden terugkomen voor controle, zei hij. En meteen bellen als er iets is. Niet eerst naar de huisarts want die begint met medicijnen die niet helpen en bovendien het beeld vertroebelen.
Je zou denken dat ik nog steeds een interressant beeld ben. Zijn ze nog altijd op zoek naar wat ik in 2003 uit India meebracht, onder verdenking van SARS die niet meer bewezen kon worden?
Eigenlijk vind ik zo'n dokter die mij niet meer uit handen geeft prima.

January 25, 2006

Naar Bandhavgarh Nationaal Park

Bibberend om 6:15 uur uit de veren. Wat veren? Zwaar vervilte paardendekens zal je bedoelen van enige kilo's per stuk. We hadden er drie gekregen voor twee personen, maar ik had zelf mijn blauwe fleece plus dus de nieuwe omslagdoek die 's-nachts ook voor deken speelt.

Miep&Co hebben zich gisteravond in dit veel te luxe hotel laten masseren. Toen wij thuiskwamen van internetten zat Co als een geknakt musje met twee donkerblauw gemasseerde armsen in de hal omdat Miep onderhanden werd genomen. Ach Co, riepen wij medelijdend, het zit jou ook niet mee! In Delhi (of Orchha, daar wil ik vanaf zijn) werd ze al door een koe op de hoorns genomen toen zij het beest in de weg liep. Niet dat het rund haar bezeerde, maar ze schrok natuurlijk wel. Dat heb je, hè, als je nog geen veertje weegt en maar weinig spek over de botjes hebt. De masseuze was ook wel geschrokken van al dat blauw waarin Co zo snel was uitgeslagen.

De rit naar het Bandhavgarh Nationaal Park bedroeg 240 kilometer maar ik geloof dat we een gemiddelde snelheid haalden van 10 km per uur omdat ze aan de weg werkten. Om 07 uur uit Khajuraho vertrokken, kwamen we er rond 17 uur aan. Ontbijtpauze gehouden in een Midway waar Tien kwijtraakte omdat ze de foute kant was uitgelopen. 's-Middags een plasstop naast de bus zonder struik of geboomte, tegen half drie aan de warme hap van brood met gesmoorde groente en dhal

menigte.jpg

in een lokaal eethok waar eerst iedereen moest worden weggejaagd voordat wij er met z'n zestienen pasten. Je gelooft het niet, maar het hele dorp liep uit om naar ons te kijken.

In het hotel aangekomen als een blok op de ijzige kamer in slaap gevallen maar dit hotel is een stuk gastvrijer dan het dure. Er is tenminste een blower. ‘s Avonds koken ze een buffet. Gewoonlijk heb ik daar de pest aan, maar dit was eenvoudig, niet teveel, en lekker. JW viel tijdens het volscheppen van zijn bord ineens bijna van de graat. Adviezen om suiker te eten sloegen nergens op want in de bus hadden we de hele dag zoete koekjes, cakes en snoepjes geknaagd. Zout tekort, was onze eigen diagnose. Naar bed met geleende ORS (de onze zit in mijn kwijte koffer) en een flinke bel whiskey.

Het park is slechts 450 vierkante kilometer groot maar heeft de hoogste tijgerdichtheid van de wereld. Er schijnen er 50 te leven terwijl er ook een stuk of 20 luipaarden rondstruinen. Ze hebben er genoeg te eten. Naar men zegt zijn er ook 250 verschillende vogelsoorten waaronder enorme gieren. We zagen ze massaal boven de vestingwallen cirkelen van het imposante fort dat op een van de bergkammen ligt.

JW en ik zien af van de ochtendexcursie naar de tijgers want om half vijf opstaan (of daaromtrent) is ons te gortig. Niet dat we kunnen uitslapen, want als de ploeg dauwtrappers vertrokken is grijpen de apen hun kans. Ze springen vanuit de bomen op de daken van plaatstaal en zitten elkaar als een gek achterna. Telkens als we weer zijn weggedommeld schrikken we op van het boink boink boink. We hebben vanuit onze kamer een prachtig uitzicht en slenteren rond een uur of tien naar het dorp.

In de middag ga ik samen met Mari op excursie die een Engelse gecharterd heeft uit een naburig hotel. Zij heeft kennis aan een jeepchauffeur en rond 13 uur vertrekken we. We zien ernorm veel wild. Grote en kleinere herten, wilde zwijnen, apen, uilen en een hele variatie aan vogels. We horen zelfs hoe op een paar meter afstand een tijger (of luipaard) een jong hertje te grazen neemt. We horen de aanvaller brullen en zijn prooi gillen terwijl de moeder van het jong jammert of haar wereld vergaat, maar een dichte haag bamboe ontrekt het tafreel aan onze blik.

Wat telkens weer opvalt is dat apen en herten elkaars gezelschap zoeken. Apen kunnen vanuit de bomen het terrein ver overzien en slaan meteen alarm als ze onraad merken, maar ik ben vergeten welk voordeel de aap van het hert heeft. Uiteindelijk, helemaal op het laatst want het tijgeren is naadje pet, rijden we naar de plek waar Mari smorgens ook al een tijger heeft geobserveerd.

En ja, daar ligt de op één na hoogste koning der dieren op zijn gemak aan een bokje te kluiven. Daarna begint hij groot, majesteitelijk en kalm zijn snorren te poetsen of hij een huiskat is. Hoewel ik vaak genoeg dierentuintijgers heb gezien, laat ik mij overrompelen door zijn omvang. En door zijn prachtige print van zwarte strepen. Er staan minstens vijftien jeeps op een kluitje en de mensen verdringen elkaar op een plek waar je je kont niet kunt keren. Men klimt bij elkaar aan boord om maar beter te zien en te kieken.

Ik beken: een tijger in het wild is veel opwindender en heel wat mooier dan een tijgerende tijger langs de hekken van een dierentuin.

January 23, 2006

Khajuraho - Een van de hoogtepunten

Om 10 uur bracht rikshaw 092 ons naar de Western group. Het park lag er goedverzorgd bij onder een brandende zon. Vergeten was de nachtelijke kou waarin we in trui en sokken hadden geslapen op onze sjieke kamers zonder blower.

Voor mij vormden deze erotische tempels weer een hoogtepunt, ook al beweerde Ignatio dat voor hem de verrassing er helemaal af was nu hij ze terugzag. Mij deerde dit niet. Ik genoot zelfs intenser van de beeldschoon gebeeldhouwde bouwsels uit de 10de en 11de eeuw.

erotisch1.jpg

Weer raakte ik overdonderd door de sierlijke, bijna ondraaglijke lichtheid van de 30 meter hoge kolossen die met z'n zessen in een beelschoon park liggen. En door de verleidelijke elegantie van goden en godinnen die hier in heel hun menselijke doen en laten vereeuwigd zijn.

erotischetempels.jpg

Kop behoorlijk verbrand omdat pet en zonnebrand in de reistas zitten. Koffer komt zo. Als we de berichten mogen geloven komt de bagage in Bhopal hetgeen wil zeggen dat ik hem op dag 10 van de reis in ontvangst mag nemen.

Vervolgens met rikshaw 092 (die zich had voorgenomen om ons de hele dag niet meer los te laten) naar een landelijk gelegen tempel naast een nieuwe brug. Nationaal erfgoed, dat wel, maar zwaar gehavend. Wordt gerestaureerd en omgeven met een nieuw aan te leggen park.

We gingen weer terug langs een schilderachtig onverhard weggetje. Talloze jonge kalveren, geiten en buffeltjes gezien. Ons naar de Old Village laten rijden, het oorspronkelijke Khajuraho van voordat het tempeltoerisme een nieuwe plaats creëerde vol straathandel, winkels, eettenten en hotels.

oldvillage.jpg

De Old Village was beeldschoon en ongerept. Vol jong vee en vrouwen die ongestoord hun wasje en huishouden deden. We werden door number 092 meegenomen naar de school en moesten er het hoofd ontmoeten. We vonden dat maar zozo en liepen verder. Maar na de rest van het dorp bekeken te hebben moesten we terug naar de school waar we door een aardig hoofd ontvangen werden.

Een schooltje bestaand uit 2 lokaaltjes en diverse binnenplaatsen met lekkend dak. 150 leerlingen per dag, 75 in de morgen, 75 in de middag. Zeven leraren waarvan 5 onbetaald vrijwilliger. Het hoofd was ook vrijwilliger. Alle toeristen werden in de kraag gevat om iets aan deze school bij te dragen. Hij liet dagboeken zien vol buitenlanders die er een aardig woordje hadden ingeschreven.

Wij moesten ook. Wij gaven een bedrag en kregen zelfs een cheque om van de belasting af te kunnen trekken. Hij leerde zijn leerlingen vooral om niet te bedelen naar pennen, geld en snoep. Dit klopte, want tijdens onze tocht door de plaats had geen kind ons lastiggevallen. Dit gaf ons vertrouwen.

PM voor mezelf:
kashi_school@Rediffmail.com
Kashi Prasad Bal Vidhya Mandir School
Old Village, Khajuraho - 471606 Dist. Chhatapur (M.P.) India

Terug naar het hotel naar onze ijzige kamer waar ik met jas aan onder de deken heb liggen slapen. Tegen 6 uur weer met number 092 naar Khajuraho terug om te emailen voor 30 rupees per uur ofwel 60 eurocenten.

Khajuraho - Zaak van Gewicht

Rikshaw naar het centrum genomen en een pannenkoekje gegeten bij de Mediterranee die nog steeds bestaat. Pal tegenover zie ik de winkel waar ik tien jaar terug een heerlijke omslagdoek kocht die nu in de verloren bagage zit. Ook de antiquair bestaat nog, zo te zien.

Het barst van de runners hier. De rikshawrijder blijft ons hardnekkig volgen in de hoop op provisie maar we negeren hem. Als ik de kashmirwinkel binnenschiet vertel ik meteen aan de baas dat ik speciaal bij hem terugkom omdat hij me ooit zo goed adviseerde en dat ik de doek nu kwijt ben. De rikshawrijder wordt eruit geknikkerd. Na wikken, wegen en lang gebabbel kies ik een grote omslagdoek die je door een ringetje kunt halen. Letterlijk. De mooie kwaliteit wol weegt niks, is heerlijk warm en zo dun dat je er doorheen kunt kijken.

Even later slenteren we het hotel binnen waar we ooit (na een lang verblijf bij buurman antiquair ) werden buitengesloten. Het hotel bestaat dus nog en is netjes opgeknapt. 't Is een leukere plek dan waar we nu logeren. Tot slot stappen we aarzelend binnen bij de antiquair. Ik herken de winkel maar zeg hardop dat het interieur veranderd is en dat de zaak vroeger tweemaal zo diep was met kasten ertussen en met toonbanken aan weerszijden.

De jongeman die de zaak beheert sluit lachend de buitendeur voor de neus van de runners en andere pottenkijkers en zegt: 'oude klanten'. Hij glimlacht naar ons en vertelt dat hij de zoon is. Onze beschrijving van de oude winkel is zo exact, dat we hem meteen hebben overtuigd. Hij haalt zonder dralen zijn grootste schatten uit de bergplaats. Er is een stenen beeld bij van een kilo of vier waarop we meteen verliefd zijn.

Jij moet de steen dragen, zegt JW.
Oke, zeg ik.
Nu ik pakweg 10 kilo bagage mis heb ik daar geen problemen mee. De ramp die ons nu nog kan gebeuren, zeg ik een uur later bij een glaasje sap, is dat de bagage wordt gevonden.
Dat lijkt me onwaarschijnlijk, zegt JW.
Nog geen uur later komt Henk blij vertellen dat de verloren koffers van Theo en mij terecht zijn en ons zullen worden nagedragen. Omdat wij steeds en route zijn kan het nog enige dagen duren voordat we ze krijgen.

Khajuraho(1)

pelgrims.jpg

De rit van Orchha naar Khajuraho duurde ongeveer zes uur. Henk vertelde dat in Delhi enige nachten terug het kouderecord was gebroken met 3 graden boven nul. Ook hier zie je overal kleine vuurtjes op straat waaromheen de mannen zich gehurkt zitten te warmen.

't Is geen wonder dat Indiase mannen tot op hoge leeftijd lenig blijven. Ze zijn gewend om alles gehurkt te doen. Plassen, poepen, wachten, zich warmen en ouwebeppen met elkaar. Zij hebben daar geen banken voor nodig.

's Morgens voor dag en dauw zie je groepjes mannen bijeen in een kring op het open veld gezellig al kletsend openlijk hun behoefte doen. In- of bij huis wordt niet gepoept want dat is onrein. Ze hebben allemaal een kannetje water bij zich om de bibs te poetsen. De straten mogen smerig zijn, de mensen zijn schoon op hun lijf.

Buffels en karbouwen blijken vrijwel allemaal een persoonlijke soigneur te hebben in de vorm van een vogel die gretig ongedierte uit de vacht pikt. De vogel hipt tijden met zijn rund mee en inspecteert om de zoveel tijd de vacht. Het rund kijkt er niet van op. Zelfs niet als zo'n vogel tussen zijn ogen staat te dansen.

Onderweg blijkt mijn iPod te zijn vastgelopen. Ik laat de moed even zakken want meer tegenslag (geen koffer, geen kabeltje om foto's naar notebook te tappen) kan ik bijna niet meer verdragen. Maar als het landschap even verder aandoenlijk landelijk wordt met kleine boerderijtjes, veel buffels, zeboes, kleine elegante koeien, - alles al dan niet met zojuist geboren kalveren of nog hoogstzwanger - concentreer ik mij maar weer op het grote genieten in plaats van de tegenslag.

De zon schijnt, de mist trekt op, er straalt warmte door mijn kapotte mottentruitje en de graanvelden liggen schilderachtig in de vroege, nog rose gekleurde ochtendmist. Zo prachtig dat licht!

Bij een spoorwegovergang die natuurlijk lang gesloten blijft trakteert Henk me langs de weg op een tsjai. Geen van de groepsgenoten durft zich eraan te wagen. Hoewel hij niet goed is doorgekookt blijven we gezond.

We komen tegen 2 uur in een vijfsterrenhotel waar we helemaal niet thuishoren. Onze rug- en plunjezakken steken shabby af tegen de rijen grote koffers en beautycases die gelijktijdig zijn aangekomen. We nemen minzaam de traditionele rode stippel op het voorhoofd en een glaasje mierzoete ranja in ontvangst. Daarna schrijden wij op onze vuile sportschoenen naar kamers als balzalen. Op de badkamer hangt een telefoon naast de pot, en een haarföhn bij de wasbak. We zullen hier twee nachten blijven.

Henk zegt: dat dit een douceurtje is omdat de rest van de hotels erg primitief zal zijn, maar wij hadden liever simpele kamers gehad in het hart van Khajuaro, op loopafstand van de tempels.

January 22, 2006

Hier en Nu

Concert?
Vanavond?
O jee. Ben ik al terug dan?
Ow.
Dat weten jullie zeker?
Oke, we komen.

Dat wil zeggen: zo gauw ik de kaarten heb gevonden.
Waar zijn de kaarten?
Waar heb ik vijf weken geleden de kaarten neergelegd?
Terugkomen is één ding. Terugkomen in een opgeruimd huis waar alles van weerloze waarde op verborgen plekken is gestald is beslist iets anders.
Waar zou mijn tas zijn?

Welke tas?
Nou, die gewone zwarte die ik in een eerder leven over mijn schouder droeg.
Nee, kan ik me niet meer herinneren. Waar heb je eigenlijk een tas voor nodig nu je niet meer rookt en niet meer de hele dag snottert?
Nou, 't zou wel kunnen dat de concertkaarten nog in die tas zitten want ik zie ze nergens anders.
Heb je nu al overal gezocht? Da's ook snel!
Zo goed als. Nouja. Ongeveer. Maar misschien zitten ze nog in mijn tas. Eerst mijn zwarte tas. Waar heb ik verdorie die tas gelaten?

Orchha

Madhya Pradesh State Tourism Development Corporation

Een beeldschoon hotel met losse huisjes, daar niet van, maar niet berekend op 16 eters. Als de eerste zijn diner op had, moest de laatste zijn soep nog krijgen. Om over het gescheiden afrekenen nog maar te zwijgen. Bij het ontbijt kon het maar zo drie kwartier duren voordat er (of all plates) een toastje met jam werd gebracht. We waren even vergeten dat het Indiase tempo niet het onze is, maar het wende snel en beviel helemaal niet slecht.

Orchha city Map, City Map of Orchha, Orchha India City Map, City Map Orchha

Orccha dat wij tien jaar geleden ook al aandeden bleek van introvert pelgrimsoord uitgegroeid tot toeristische attractie, al waren er eind december gelukkig maar weinig blanken. Op een rotseiland in een lus van de rivier de Betwa liggen drie imposante paleizen uit de 16de en 17de eeuw die ooit tot één geheel zijn samengevoegd. Prachtig van architectuur. In sommige vertrekken zijn muurschilderingen puntgaaf bewaard gebleven. Je krijgt die alleen maar te zien als een bewaker zo welwillend is om de deur te ontgrendelen. Alsof het zijn persoonlijke bezit is!

In de oude stad zijn drie tempels van respectabele ouderdom. De meest zuidelijke, de Radhika Raman, bleek in tien jaar bedroevend vervallen. Indertijd was Miguel helemaal naar boven geklommen om vanaf de bovenste gallerij een aria te zingen, maar dit zou ik nu niet meer durven.

Op het plein voor de Ram Raja tempel waar talloze vrouwtjes, in lange rijen zittend op de grond, offerspulletjes verkochten groeide ook de rij pelgrims aan die gewapend met met dekens en matrasjes met busladingen vol tempelwaarts waren gereden.

Op weg naar de brug werden wij aangeklampt door de uitbater van de eettent op de hoek. Hij siste beer beer, maar het was ons te fris. We zagen wel een van onze groepsgenoten aan een koud glas bier. Hij vertelde dat de fles (in India verkopen ze halve literflessen) afgedekt met kranten onder tafel stond. Schijnheilige boel.

We liepen verder om ons een groot glas vruchtensap te laten persen wat niet overal lukte want de stroom was al uren uitgevallen. Hoewel god toeristen verbiedt om fruit te eten dat door anderen is schoongemaakt, gleed de fruitmix met veel smaak naar binnen. 's-avonds gingen we in dezelfde tent spinazie met buffelkaas eten. Weer siste de colega van de hoek ons diverse dranken toe terwijl hij ons intiem bij de schouders greep, maar Miep&Co (twee dames uit de groep) die erin gestonken waren riepen dat hij smerig kookte en nauwelijks kaas op zijn spinazie legde.

Als walvis in de Theems

Ik kom nog maar langzaam op aarde terug. 't Is dat ik Fiep vanmorgen op de eetplank bij de keuken zag zitten en de specht van de vetbollen zag happen. Weet je, Holland is ook een prachtig land. Er zouden alleen geen Hollanders moeten wonen. Als je tante Maria van Onderwijs weer hoort oreren en kennis neemt van het verbod om op straat niet-Nederlands te spreken (huh??), en daarbij weer eens bevestigd krijgt hoe corruptie ons rechtsbestel tot op het been verrot dan worrik meer dan kriegel van de brave rechtsen met hun opgeven vingertje, terwijl links zonder enige fantasie de oude refreinen van stal haalt in plaats van grondig te vernieuwen. Links is deja vu en rechts om onpasselijk van te worden.

Geneuzel in de marge van een verloederend land. Wij spartelen als walvis in de Theems.

Toen we van Londen in een KLM-bak terugvlogen naar Schiphol troffen we een plain aangeschoten luidruchtige mannen die uitgesproken ordinaire, uitdagende Hollandse stewardessen in de billen probeerden te knijpen. We keken onze ogen uit en schaamden ons. Het bleken geen sportelftallen of -supporters te zijn zoals we eerst dachten, maar managers (sort of... ) die een congres hadden bijgewoond. Laat ik meteen maar vertellen dat het uitgereikte broodje kaas (u weet niet wat u afslaat, mevrouw, het is Maaslander) niet te eten was. JW had het zijne maar half opgegeten, wat veel zegt. Ik kon zodoende proeven hoe weerzinwekkend slap en klef het was.

January 21, 2006

Het vileda-zeempje

Als je mij nou vraagt wat handig is om mee te nemen naar Noord India in het koudste jaargetijde dan zet ik de vileda-theedoek (70% polyester, 30% polyamide) met stip bovenaan.

We hadden de lapjes gekocht bij wijze van sneldrogende handdoek uit microvezel, maar het bleken onmisbare matjes op de diepgevroren marmeren plavuizen waarmee elk hotel was bekleed.

Komend uit warme (of koude!) douche bleek het zeempje optimaal behaaglijk aan de pootjes omdat het 1) de koude wonderwel isoleerde, 2) druipend vocht goed opnam en 3) voorkwam dat je op het spiegelgladde natte marmer een doodsmak zou maken.

Daarbij was het goed uit te spoelen en snel weer droog, klein op te vouwen en licht van gewicht. 't Is maar dat jullie weten hoe handig het was.

January 20, 2006

Van Delhi naar Orchha via Gwalior

gwalior.jpg
De buitengevel van het machtige Man Mandirpaleis in Gwalior

Het hotel in Delhi is onverwarmd en ijzig. Er staan nog net geen ijsbloemen op de ruiten. Gelukkig kan ik mijn eigen fleece deken over de stugge vervilte loodzware paardendeken leggen die ons bed bedekt. Nauwelijks geslapen de afgelopen 48 uur of de wekker moet op kwart voor vijf voor de ijskoude airco-trein naar Gwalior. Het is een afstand van vijf uur door prachtig agrarisch landschap in een oogstrelend typisch Noord-Indiase licht. Het blijft lang mistig. Ik zit in die airco te klappertanden van slaap en kou, maar als de zon doorbreekt wordt het behaaglijk. Een graad of 26 overdag. In de krant lezen we dat in Delhi de daklozen sterven van kou.

Rond twaalven stappen we in onze eigen bus te Gwalior die ons komt afhalen van het station. We rijden naar een van de oudste en grootste forten van India. We waren hier tien jaar geleden al een keer toen het Man Mandirpaleis net een grote restaurantie had ondergaan. Het paleis is gebouwd rond 1500 en een van de mooiste voorbeelden van seculiere rajput architectuur. Het is versierd met prachtig beeldhouwwerk en heeft imposante, rijkversierde pilaren. Stenen maaswerk hangt als vitrage in de ramen. De buitengevel wordt gesierd door felblauwe, turkooise en gele tegels met eendjes, papagaaien, olifanten, krokodillen, bananenbomen, pauwen en dergelijke.

We rijden vervolgens naar de grootste tempel van het fort, de Teli Ka Madir uit de negende eeuw met het Zuid-Indiase aandoende ronde dak (Dravidian) die door de Engelsen geruime tijd is gebruikt als sodafabriek. De barbaren!. Ten noorden hiervan liggen de twee kleine tempels uit de elfde eeuw met prachtig beeldhouwwerk en de plastische namen Saas-Bahu hetgeen moeder en schoondochter betekent.

Omdat de president toevallig met hoge gasten Gwalior bezocht waren vele wegen afgesloten en deden we er uren over om de plaats uit te komen. Telkens reden we ons weer klem in wegversperringen. We kwamen dan ook in het stikkedonker in Orchha aan waar we in luxe bungalowtjes bleken te logeren. Surprise! Er stond een blower warm te blazen om de grootste nachtelijke kou te lijf te gaan. Er viel alleen niet bij te slapen omdat hij alle zuurstof opvrat en een takkeherrie maakte. Toch weer boffen dat ik mijn eigen dikke madonnablauwe bloemendeken bij me had!

January 19, 2006

Terzijde

Deze moet ik even onthouden. Vanmiddag gehoord:

We bieden jongeren een loopbaan maar ze willen liever een zitbaan.

Delhi(4) - Kennismaken met de groep

Henk de gids bleek een fenomeen al zag je dit in het begin nog niet aan hem af. Twee jaar en acht maanden was hij per fiets door India getrokken. Dan leer je het land wel kennen met zijn pappenheimers, gewoonten en happen. Dan spreek je een woordje mee en houdt je lastige mensen onder de duim, ongeacht of dit bedelaars, verkopers of klanten zijn. Daarbij was hij al dertien jaar reisgids. Prima staat van dienst dus. Hij oogde zacht maar hield de wind eronder. Eénmaal greep hij luidruchtig in door hard te roepen: Sla hem op zijn bek, hierbij volstrekt in het midden latend wiens partij hij trok. Heel effectief want er viel meteen een verbaasde stilte.

De groep bestond uit extremen. Grote bekken, kleine hartjes, betweters eerste klas, om zichzelf gierende grappenmakers, drankzuchtigen, hoesters en proesters, blaffers met en zonder hand voor de mond, snuiters en snurkers, vriendelijken, bitsen, mauwers en grauwers. HJ zei bij thuiskomst toen we hem de groep beschreven: zo extremer de reis, des te extremer de deelnemers. Jullie snappen, hoop ik, dat ik vies overdrijf?
Niettemin rooiden we het 30 dagen voorbeeldig met elkaar omdat we zeer op elkaar waren aangewezen. Zolang de tocht bleek te gaan door gebieden waar men nog uitliep om blanken te zien zochten we steun bij elkaar. Maar bij het afscheid op Schiphol had ieder een blik in de ogen van Ik hoop niet dat ik jou ooit nog terugzie!.

De eerste avond in Delhi gingen wij uiteraard ter kennismaking met de hele groep eten. We vermoedden toen nog niet dat we mening middag- en avondmaal gezamenlijk zouden doorbrengen aan maaltijden die "sober doch voedzaam" zouden zijn om er wat tempo in te houden. Met zestien man a la carte bestellen op gescheiden nota's liep - toen we ons eens tegendraads gedroegen - inderdaad op ongekende chaos uit maar er bleven haters van "vegetarisch en zonder drank".
Het eten in Delhi die avond (door Henk besteld) was heerlijk en goedkoop. Het gezelschap tastte elkaar af, testte elkaar uit en bleek behoorlijk bereisd. Maar niemand was zo vaak in India geweest als wij. Het was onze zesde reis.

Delhi(3) - Verplicht winkelen

Het hotel lag in de directe omgeving van Karol Bagh een winkelbuurt waar ik nooit eerder was geweest. Voor Indiase begrippen was er behoorlijk spul te krijgen maar Indiase damespostuurtjes verlangen een andere snit dan de welgevulde Hollandse boezem waarmee ik overal kwam binnenzeilen. Pardon, maar ik zag mezelf geen vier weken ronddarren in een strak moslimpakje of een buikloos topje onder sari. Ik wilde gewone spijkerbroeken. Die waren er niet. Wel zware katoenen mannenbroeken waarop veel grote zakken zaten gestikt. De pijpen hadden bandjes door de zomen om ze als pofpijp aan te snoeren. Er was weinig keus. Ik kocht een zwarte en een maiskleur en liet ze op maat zomen wat binnen het uur gebeurd was.

Bij deze koude was er geen t-shirt in Delhi te bekennen. Alles dikke trui in wol of synthetisch. In een sportwinkel een krankzinnig dik zweetshirt gevonden van echte katoen waarin ik 10 dagen heerlijk heb geslapen. Hoe heten inlegkruisjes in het Hindi? Eventueel in het Engels hoewel dit door de straatverkoop niet overal vloeiend wordt gesproken. Uiteindelijk werd ik schouderophalend door een begrijpende verkoper van dun maandverband voorzien. Geen gezeur dus en praktisch blijven. In een land zonder sanitair op lange ritten, en al helemaal zonder toiletpapier kon bij indigestie een einlage reuze nuttig zijn. De garderobe uiteindelijk gecompleteerd met twee kleurige mannenoverhemden die ik vanwege de stijve boord maar weinig heb gedragen.

Wat ook in mijn bagage zat - ramp ramp - waren de thee- en koffiezakjes plus de blokjes bouillon. JW had de waterkoker in zijn tas, maar die had weinig nut zolang er niks te zetten viel. India verkoopt voornamelijk de roetzwarte 'Taj Mahal'-thee die je met gekookte melk moet drinken. Maar in een superdure kruidenwinkel vonden we gelukkig zakjes blonde himalajathee. Naar blokjes van rundvleesbouilon durfden we niet te vragen. Zo ging de middag heen met onvrijwillig shoppen terwijl de rest van de groep gezellig kennismakend op excursie was. Hoewel ik een verrukkelijke dikke deken kocht bezwoer ik mijzelf om in Khajuraho de lichtste, grootste, warmste, dunste kashmir omslagdoek te kopen die ik er zou vinden. Mits de winkel nog zou bestaan waar ik tien jaar geleden de heerlijke doek kocht die nu in mijn reistas pleitte was gegaan.

January 18, 2006

Delhi(2) - Can't you smell it?

Door het uitblijven van mijn bagage, het aangifte doen, de aangifte elders weer laten kopieren, het laten wachten van de gids en de hele groep vergat ik toch bijna om de specifieke geur van Delhi in mij op te nemen. Je ruikt hem alleen als je net bent geland. Daarna raak je eraan gewend. Het is een mélange van stof, rottende aarde, houtskool, bloemetjes, verpulverd afval, dood-en-verderf, wierook, uitlaatgassen, houtvuurtjes, pis en poep, vergane glorie, nogmaals stof, geitenkeutels en koeienflats. This is Delhi, madam! Can't you smell it?

En dat prachtig mooie licht, nergens anders ooit gezien. Toen wij de bus instapten brak de zon net door de blauwe waas die altijd wat onguur boven de stad hangt. Bovendien was het nogal mistig. Ik registreerde en genoot; voer in gedachten opnieuw uit tegen de mevrouw van Koning Aap bij wie ik protesteerde toen op het laatste moment het vliegschema ongunstig bleek veranderd. De mevrouw die achteloos zei: "Treur nou maar niet dat u een dag minder in Delhi heeft want het is de meest vieze en lelijke stad van India." Ze wist niet waarover ze praatte!

Delhi hééft het.
Met zijn antiquiteiten als het Rode Fort, de Jama Masjid en omliggende souks, de Qutub Minar, de Purana Qila, de prachtige tombe van Humayun en voor koopjes Cannaught Place, de Tibetaanse markt, Janpath, Sarojini Nagar of Palika Bazaar steekt het alle andere steden naar de kroon. En dit is nog maar een bescheiden opsomming van alles wat je in Delhi kunt zien of ondernemen.

Wij hadden dus maar één dag in deze verrukkelijke stad na 22 uur reizen. Op deze éne dag moest ik bovendien van de gids proberen het hoogstnoodzakelijke aan te schaffen want na Delhi kwam er voorlopig geen grote plaats om prettig te shoppen. Hij had er een hard hoofd in of mijn bagage gevonden zou worden. Behalve kleding en toiletartikelen zat in mijn tas ook de apotheek: ORS, malariapillen, paracetamol en de door de longarts meegegeven antibiotica voor jeweetmaarnooit.

JW zei telkens wel liefjes dat ik vanalles van hem kon lenen, maar ik had het gevoel dat een eigen tandenborstel, kam en nagelvijl tot mijn grondrechten behoorden. Het eerste echter wat ik bij een straatventer kocht was een grote dikke fleece deken in lichtblauwe monstrueuze bloemen want het hotelbed waar ik met alle kleren nog aan twee uur was ingekropen om van de reis te bekomen, bleek niet warm te draaien.

We vreesden dat er nog veel van dit soort bedden zouden volgen.

January 17, 2006

Delhi(1) - Koud

vesti.jpg
(Het IJslandse vestje van Noorse wol dat in India nogal bekijks trok - Voor alle duidelijkheid: het plaatje is reclame, dus het mens erin is niet het minst op mij gelijkend.)

Delhi was 's-nachts godvergeten koud. Delhi was zo koud als in geen 70 jaar meer was geweest. Tallozen die niets bezaten hadden er al het leven bij gelaten, lazen we later in de krant. Hoe zou het de mensen in Kashmir vergaan die zonder beschutting leven? Het meer in Srinagar waarin de houten woonboten liggen was ook al grotendeels bevroren en de ijsschotsen gaven overlast en schade.

Op internet had ik voor vertrek gezien dat de nachttemperaturen in Noord-India niet mis zouden zijn. Ik had een waanzinnig warme Kashmir trui en twee Kashmir omslagdoeken in mijn reistas gestopt, een tricot pyjmabroek van JW waarvan het elastiek al jaren was versleten, wollen kniekousen en een fleece deken. Ik was goed gewapend zolang mijn bagage in ik bij elkaar zouden zijn.

Delhi, waar de temperatuur 's-zomers met gemak de 40 graden overstijgt, heeft geen centraal verwarmde hotels. Tenminste niet in de middel class sleetse gebouwen waarin de sjofele toerist bivakkeert. Ik vernikkelde want bij aankomst om zes uur 's-morgens op de luchthaven Indira Ghandi bleek mijn koffer kwijt en niet te traceren.

Alles wat ik - behalve mijn fleece jek - aan warmte bezat was een ijslands wollen vestje zonder mouwen, een met alles vloekende katoenen geblokte sjaaltje van de Pasar Malam en een ragdun gesleten overjarig truitje met vele gaatjes door mot en ellebogen dat ik meteen in Delhi had zullen weggeven. Uiteindelijk heb ik tien dagen lang dag en nacht beschaamd doch dankbaar in het gatentruitje gewoond voordat het in Aurangabad door Miep aan de armen werd geschonken.

January 16, 2006

Vies? Welnee...

soepkoe.jpg

Toen hij zijn soep op had kon er voor ons worden gekookt.
Onhygienisch?
Alles is betrekkelijk en alles went.
We zagen echt wel dingen om viezer van te zijn.

Happy New Year 2006

hapnewyear2.jpg

Wens ik u allen die ik nog niet heb gewenst (weer gerust: ik heb niemand gewenst) een happy new year!

Zelf had ik een nieuw jaar niet zo nodig want ik ben vorige zomer al met roken gestopt en niet weer in ellende vervallen. Zodoende.

Deze taart troffen wij, samen met 1 grote lepel, na een kopieus diner naast ons bedje aan in de oudjaarsnacht te Aurangabad. We hebben er bij knetterend vuurwerk (ja, ook daar!) nog wat hapjes van weggewerkt en met de rest voedzaam ontbeten. Mierzoet natruurlijk, zoals alles daar stijf staat van de suiker. Maar een kniesoor die gegeven paarden in de bek durft kijken.

Hallo, bennerweer!

bennerweer.jpg

Tassen van Schiphol gehaald. Gisteravond gebeld dat ze waren aangekomen. De buit is dus binnen, haha. Welke buit? Nope, niente, helemaal geen maar erover fantaseren kan geen kwaad.

Laat je de vertraagde bagage bezorgen dan moet je sleutels of nummers van je sloten aan degeen die het vermissingsrapport opstelt overhandigen. In dat geval zal de douane de bagage altijd bekijken voordat hij de luchthaven verlaat, wist iemand mij te vertellen. Misschien wel omdat die bagage dan onbemand is?

Haal je de bagage zelf op, dan loop je - samen met zojuist gelande passagiers - zelf met je tas door de douane via het poortje niets aan te geven of woorden van gelijke strekking. Tien tegen een dat geen hond op je let en dat je vrolijk fluitend buiten staat voordat je er erg in hebt.

Hallo, benner dus weer!

Met vuile was, huissleutels en de diverse voedingen voor notebook, ipod, batterij- en gsmopladers die in de grote bagage zaten. Prettig gevoel dat ze er zijn.

Met duizenden herinneringen die als draden spagetti om mijn gedachten slierten en vele foto's die ik nog moet fatsoeneren.

Met vele zuchten van verlichting omdat ik de rest van mijn leven niet hoef te slijten in het groepsverband van de afgelopen dertig dagen. Tjeetje zeg, dat was heftig. HJ zei: zo te extremer de reis, des te extremer de deelnemers. Kan je wel zeggen.

Tamelijk opgelucht omdat ik de reis vrij gezond heb doorstaan al snotter ik nog even heftig als toen ik vertrok. Maar er waren drie ijzige airco nachttreinen en talloze dagritten in tochtige bus met (al dan niet gewilde) open ramen.

Vierduizend kilometer in vier weken. Dat bedoel ik! Maar ze loonden meer dan de moeite!

January 15, 2006

Koning Aap en de luchtvaartmij Qatar Airways

Allerminst een gelukkige combinatie, die Koning Aap was aangegaan met luchtvaartmaatschappij Qatar Airways. Op materieel en personeel viel niets aan te merken, maar van het afhandelen van bagage hebben zij geen kaas gegeten.

Na 27 uur in touw te zijn geweest om vanuit Mumbai via Doha (Qatar) en Londen terug te vliegen (een dag die maar niet voorbij leek te willen gaan) schoven wij vannacht om 02.00 uur eindelijk tussen de eigen lakens.

Dat had nog heel wat voeten in aarde omdat onze huissleutels in een etui in de grote bagage zaten, en de grote bagage nog niet vanuit Londen was ingevlogen. Wij kwamen dus zonder koffers thuis na per taxi (treinen reden er niet meer - we wisten nog niet dat het van Schiphol helemaal geen treinverkeer mogelijk was) de sleuters bij HJ te hebben opgehaald die gelukkig nog wakker was.

Nu wil het bizarre toevoel (bijna toch niet te geloven!) dat op de heenreis naar Delhi mijn koffer ook al was zoekgeraakt. Op dag 10 van onze reis kwam het alsnog terug, maar toen hadden we de gruwelijke kou in Noord India al grotendeels zonder koffer doorstaan, maar daarover straks meer.

Zonder deze ongemakken die bepaald afbreuk deden aan het geheel, hebben we ongelooflijk veel gezien en was het een geweldige reis door de binnenlanden waar wij de enige blanken leken te zijn.