misdruk(3)

Door het uitblijven van mijn bagage, het aangifte doen, de aangifte elders weer laten kopieren, het laten wachten van de gids en de hele groep vergat ik toch bijna om de specifieke geur van Delhi in mij op te nemen. Je ruikt hem alleen als je net bent geland. Daarna raak je eraan gewend. Het is een mélange van stof, rottende aarde, houtskool, bloemetjes, verpulverd afval, dood-en-verderf, wierook, uitlaatgassen, houtvuurtjes, pis en poep, vergane glorie, nogmaals stof, geitenkeutels en koeienflats. This is Delhi, madam! Can't you smell it?

En dat prachtig mooie licht, nergens anders ooit gezien. Toen wij de bus instapten brak de zon net door de blauwe waas die altijd wat onguur boven de stad hangt. Bovendien was het nogal mistig. Ik registreerde en genoot; voer in gedachten opnieuw uit tegen de mevrouw van Koning Aap bij wie ik protesteerde toen op het laatste moment het vliegschema ongunstig bleek veranderd. De mevrouw die achteloos zei: "Treur nou maar niet dat u een dag minder in Delhi heeft want het is de meest vieze en lelijke stad van India." Ze wist niet waarover ze praatte!

Delhi hééft het.
Met zijn antiquiteiten als het Rode Fort, de Jama Masjid en omliggende souks, de Qutub Minar, de Purana Qila, de prachtige tombe van Humayun en voor koopjes Cannaught Place, de Tibetaanse markt, Janpath, Sarojini Nagar of Palika Bazaar steekt het alle andere steden naar de kroon. En dit is nog maar een bescheiden opsomming van alles wat je in Delhi kunt zien of ondernemen.

Wij hadden dus maar één dag in deze verrukkelijke stad na 22 uur reizen. Op deze éne dag moest ik bovendien van de gids proberen het hoogstnoodzakelijke aan te schaffen want na Delhi kwam er voorlopig geen grote plaats om prettig te shoppen. Hij had er een hard hoofd in of mijn bagage gevonden zou worden. Behalve kleding en toiletartikelen zat in mijn tas ook de apotheek: ORS, malariapillen, paracetamol en de door de longarts meegegeven antibiotica voor jeweetmaarnooit.

JW zei telkens wel liefjes dat ik vanalles van hem kon lenen, maar ik had het gevoel dat een eigen tandenborstel, kam en nagelvijl tot mijn grondrechten behoorden. Het eerste echter wat ik bij een straatventer kocht was een grote dikke fleece deken in lichtblauwe monstrueuze bloemen want het hotelbed waar ik met alle kleren nog aan twee uur was ingekropen om van de reis te bekomen, bleek niet warm te draaien.

We vreesden dat er nog veel van dit soort bedden zouden volgen.