Indore en de hindoe-pelgrimsplaats Omkareshwar
Ik kan me niet meer herinneren waar we de ochtendstop maakten, maar het uitstapje in Indore was de verrassing van de dag. Omdat onze buschauffeur er weinig voor voelde de stad in te rijden huurde Henk acht rikshaws. Dit was geen geringe klus. Moordend was natuurlijk dat de rikshawrijders onderling wedstrijd reden wie er het snelst was. Toen wist ik weer waarom ik zoveel van India houd. Ook al zat ik bij tijd en wijle met mijn kop tussen mijn knieën om het verkeer niet te hoeven zien dat bijna bij ons kwam binnenzeilen.
Koeien, geiten, honden, voetgangers, fietsen, ossenkarren, motorfietsen, brommers, bussen, rikshaws, vrachtverkeer, en nu ook personenauto's manoeuvreerden razendsnel maar met ijzige precisie toeterend, sissend of bellend langs elkaar heen. Millimeterrwerk en wonder dat er zo weinig verkeerd ging want iedereen deed maar wat. We legden met onze acht rikshaws in een supernoodgang de vijf kilometer af om bij de Jaintempel te komen.
De Kanch Mandir, ofwel glazen tempel, was werkelijk adembenemend! Nooit eerder zoiets idioots gezien. Prachtig van lelijkheid en kitsch, zou ik zeggen. Een weelderig bouwsel uit de negentiende eeuw, excessief versierd met met spiegels, mozaieken van spiegeltjes en glas, glimmenden kroonluchters en schilderingen op glas. Zelfs de vloer, die ik het mooiste vond, was van al dan niet gedecoreerde spiegeltegels. Het was een eng gevoel daar met je blote voeten overheen te lopen. Alsof je elk moment glazen splinters in je vlees kon krijgen.
Het materiaal scheen uit Belgie te komen maar Perzen waren ingehuurd om de mozaieken te maken. De wanden hadden kunstige patronen die best Perzisch konden zijn. Er waren ook diverse schilderijen van het daagse leven. Er was er een waarop een trein te zien was. Hieruit maakten we op dat de tempel zo rond 1890 werd gemaakt. Foto’s nemen mocht niet, hoe jammer! De tempel staat (nog) niet in de Lonely Planet.
Omkareshwar, gelegen op een eiland in de rivier de Narmada, bleek een aangename hindoeplaats waar het wemelt van pelgrims. Je komt er via een hoge voetbrug of met een bootje vanaf de ghats beneden bij de rivier. Op de brug was het een komen en gaan van honden, apen, geiten, bedelaars en pelgrims. Apen bleken een heilig respect voor geiten te hebben en Indiërs zijn doodsbenauwd voor apen.
De rode kleurstof om elke dag verse stippen op je voorhoofd te zetten.
Omkareshwar was een heerlijke slenterplaats. Met veel souvenirwinkels waarvan je de prullaria nog niet aan je vijanden cadeau zou doen. Maar ook met aangename tentjes waar je geperst fruit durfde drinken. Heerlijke mixen van ananas, papaya, granaatappel, guave, druiven, sinaasappel en lemoen gleden als godendrank naar binnen. Inhaalslag vitaminen want verse groenten eten we weinig.
De hindoetempel was echter een bezoeking. Ik kreeg het spaansbenauwd van alle wervende monikken die mij geboden naar hen te luisteren of tegen betaling een rode of gele stip op mijn voorhoofd te accepteren. Kapitalisme via het geloof want pelgrims hebben geld op zak en zijn bereid het te besteden. De meeste monikken zien er dan ook weldoorvoed uit met bolle buiken. Toen we daas een zijpad invluchtten werden we nog altijd achternagezeten door gele sjerpen die op ons geld uit waren. Ze gaven ons geen kans om de tempel rustig te bekijken. We zijn de trappen maar weer afgestrompeld en hebben onze schoenen opgehaald.
ook hij heeft krantenvelletjes hangen boven zijn hoofd om de koeken in te pakken
Toevlucht gezocht bij een eetgelegenheid waar zoete krakelingen in olie werden gebakken en afgekoeld in honing. Vanbuiten mierzoet, vanbinnen nog zacht. Eigenlijk niet te eten. Een eind verder kwamen we Henk tegen (zoals we telkens wel iemand tegenkwamen van de groep) die door de chai-zetter een flinke portie pooha liet halen. Dit is de groene macroni met rijst waarover gebakken uitjes en ander knispergoed gestrooid wordt. Een stuk krant als bordje. Alles gaat in India nog van de krant. Ze zijn reuze handig om er zakjes, borden en handdoekjes van te vouwen.
Vies? Welnee zeg, we zijn al bijna veertien dagen onderweg. Alles went.