Ujjain op kerstavond
Dit was, als ik mij goed herinner, een van de weinige avonden van de reis dat de groep breed kon uitfladderden om eens zelfstandig te eten. Wat heet! Terwijl JW, Miep (zonder Co) en ik ons in een rikshaw persten om ons huiswaarts te laten rijden, draaide Henk met de rest van de groep nog een wandelronde wat ons teveel werd. En zo bleek de club toch weer gezellig samen te hebben gegeten.
Wij liepen gedrieën naar een Kashmir restaurant (behorend bij hotel Grand Tower en aanbevolen door de Planet) om daar eens uitgesproken lekker te eten en vriendelijk bediend te worden, wat uitstekend lukte. Na afloop spoedden wij ons naar de kermis die op een terrein aan de overkant uitnodigend stond te schetteren.
Er bleken alleen een paar draaimolens voor kinderen te staan en er was een smakelijk ogend warm buffet. Jammer dat we net van tafel kwamen. De kakofonie aan muziek werd een eind verder geproduceerd door talloze met boxen versterkte computers. Er bleek bij nadere beschouwing een multi-mediabeurs te zijn. In de verte zagen we ook een bord met 'Sony' schemeren. Het stond er rijen dik.
Kom, zei Miep, moest jij geen kabeltje van Sony hebben? Ze enterde kordaat een bewaker en stak een verhaal af waarvan hij niets begreep. Wel gebood hij ons om hem te volgen. Als super-eregasten mochten wij in zijn kielzog de queuende rijen passeren tot pal aan de Sony-stand. Je kon er over de hoofden lopen. Gelukkig zijn Indiërs klein.
Kaboem-kaboem-kaboem denderde het in zestigvoud bij Sony uit de boxen. Er stonden vele spelers te zwoegen die bij ons alweer verouderd zijn. Behalve deze herrie behorende bij schaars geklede beelden was er niks aan digitaal fotospul te krijgen. Nam niet weg dat wij ons kostelijk vermaakten.
Toen onze groepsgenoten hoorden hoe wij onze avond hadden doorgebracht stegen wij in hun achting. Enkele mannen begonnen meteen over hun computer op te scheppen. Ha ha ha.
'Hebben jullie een laptop bij je?', vroeg JW.
Maar dat hadden ze toch niet.