misdruk(3)

Bijapur is geen hoogtepunt die je de adem ontneemt maar staat voorlopig nog wel in mijn top-drie van India's meest ontspannen plaatsen. Totdat de grijpgrage tentakels van het massatoerisme de plaats in hun rugzak zullen duwen, zal het een slaperig stadje blijven waar het leven nog zijn Indiase ongerepte gang gaat.


.

De heilige koe ligt er rose-met-geel gesausd van devotie naast zijn karretje te soezen; veel huizen zijn blauw geschilderd tegen de vliegen, een kleur waarmee het daagse leven in volstrekte harmonie lijkt. Zoals dat van de vrouw die met haar koopwaar voortsnelt naar de markt.



Bij het station staan de koetsjes in een ordelijke rij te schaften. Wat die man erboven te vertellen heeft kan ik niet lezen. Het ene paard krijgt duidelijk meer te eten dan het ander maar verder lijkt de sfeer wel oke. Hier hebben de paarden geen puntzakjes onder de staart zoals in Indonesie. De diepere gedachte hierachter is dat paardenpoep typhus kan verspreiden. Ik besef nu pas dat de fietsriksjaws vrijwel in heel India uit het straatbeeld zijn verdwenen.

.

Bezienswaardigheden in de vorm van mausolea, forten en moskeeën liggen over de stad verspreid, veelal in smetteloze parken waarin schoolklassen onder leiding van veel meesters en meesteressen picknick houden. Er wordt daar in het onderwijs heel wat meer aan cultuur gedaan dan bij ons.

Bijapur heeft een waanzinnig uitgestrekte overdekte markt. Puur voor eigen volk want er lopen zeker geen toeristen die daagse levensmiddelen kopen of olie in plastic zakken. Wij brengen de kruidenier in alle staten met onze vraag om verse steranijs en kardamom. Het duurt voordat hij ons gelooft en een handjevol in zakjes doet die hij rap vouwt uit oude krant. Wat zou India toch zonder kranten moeten?

.

Tijdens de tweede middag op pad met onze zelfde vrolijke riksjawrijden ontdekt JW dat hij vrijwel door zijn videofilmpje is. De chauffeur brengt ons naar een fotozaak en vraagt namens ons om een dv-film. De jongen die ons helpt en geen Engels spreekt roept zijn baas erbij. Die grijpt de telefoon, voert een kort gesprek, roept 'wait wait' naar ons, stuurt zijn jongste bediende per fiets op pad en vraagt of wij ondertussen een kopje tsjai willen. Deze vriendelijkheid horen we niet af te slaan, waarop de tweede boy uit de winkel wordt uitgestuurd om tsjai te halen. Over vriendelijkheid gesproken.

Boy 1 komt hijgend terug met een dv-film van het juiste soort en van de juiste prijs; boy 2 komt terug met een blad waarop 3 glaasjes tsjai. Twee voor ons en een voor onze chauffeur die ons naar deze winkel heeft gebracht. Die is zo'n verwennerij niet gewend en bloost tot zijn tenen van genoegen. Wij brengen hem geluk, zegt hij.