De Paukenslag
Reuze blij dat ik mijn eigen huisarts niet ben. Zo'n ongeduldig stuk mens als ik ben zou je moeten kunnen mijden. Maar hemel, hij merkte maandag j.l. met opgetrokken brouwen op dat ik pas 14 dagen geleden met dat verstopte oor - dat door de beroerde combi van vliegen + snotneus was ontstaan - bij hem was gekomen
Hier moest ik twee dagen op broeden. Ik dacht dat hij zich mooi in zijn voordeel vertelde omdat ik al op 15 jan was teruggevlogen. Eerst had ik twee weken hoopvol afgewacht of ik mijzelf kon herstellen. Toen probeerde de assistente vergeefs mijn oor uit te spuiten en door haar werd ik doorverwezen. Al-met-al duurt deze orenpret nu zes weken en mijn snipgesnotter drie volle maanden. Meer dan genoeg heb ik van geduldig wezen.
Gistermiddag dus ongeduldig terug op visite met een oor dat vervelend begon te suizen en trekken, plus een tranend oog waarvan het zicht leek uitgelubberd. Huh? Nu had hij mij jl maandag pas van andere neusdruppels voorzien dus ik moest nog een paar dagen wachten of zijn nieuwe aanpak scoorde, vond hij. Het enige alternatief zou een kuurtje prednis(ol)on zijn. Ik kneep mijn billen samen om niet te gaan stijgeren en beet mijn lippen stuk.
Oke, oke. Paar uur later denk ik ineens: Waar is mijn oor gebleven? 't Is ongemerkt even uit zijn sluimerstand gekomen. Ik weiger koppig aan te nemen dat het de neusdruppels zijn die goed werk verrichtten. Eerder de oorverdovende paukenslagen (Bartok: Blauwbaards Burcht) die donderdagavond mijn goede oor inkwamen (au!) en het ziekende trommelvlies een opdonder gaven. O zo.
Zucht. Reuze blij dat ik mijn eigen huisarts niet ben, want ook vanmorgen was het oor een uurtje van valse druk bevrijd. Nu zit het weer dicht. Zijn er soms paukenisten in de zaal?