misdruk(3)

Wij hadden in Ajanta en Ellora zoveel indrukken opgedaan, dat het niet lukte om binnen twee uur mentaal om te schakelen naar het fort van Daulatabad. Een fort met verdedigingswerken paste er domweg niet meer bij. Later bleek dat er meer waren die slinks een kroeg waren ingedoken terwijl anderen juist liever forten dan tempels zagen.

Redelijk vroeg waren we terug bij het hotel waar we de koffers ophaalden. De bus dropte ons bij het station en zou met de bagage wachten tot wij hadden gegeten. Omdat de nachten milder waren geworden en we meer naar de warmte trokken werd het tijd om dekens en ander overtolligs weg te geven.

Miep stond er terecht op dat de dekens, en vooral de deken waaraan zij gehecht was geraakt, aan vrouwen zouden worden uitgereikt. Henk had ooit aangeboden per rikshaw naar een arme buurt te rijden om de spullen weg te geven. Miep stond erop mee te gaan om toe te zien of Henk het wel goed deed. Wij bleven op het stationsplein met de paardenkoetsjes wachten en maakten ondertussen een foto van deze prachtige kinderen.



Miep en Henk kwamen binnen vijf minuten geschokt weer terug omdat er, vlak in de buurt al, om de spullen was gevochten. Ik zag het helemaal voor me en had dit laf ontlopen. Tegenover de paar die blij waren iets te krijgen bleef er een veelvoud aan teleurgestelden boos en verdrietig achter.

Gegeten, naar station gelopen, koffers gepakt, in de trein gestapt, veilig gedommeld en geschommeld omdat we bij de kooi sliepen van de opperstetreintoezichthouder of vip van gelijke strekking. De hele avond straalde hij ontzag uit met zijn bebiesde pet en pak met gouden tressen, maar 's-morgens had hij, in wollen trui en dito muts tot over de oren, zijn decorum toch geheel verloren.