« Vanmorgen als reclame in de bus | Main | De grotten van Ajanta »

Op weg naar de Boeddha-grotten van Ajanta

We waren niet rouwig om het hotel te verlaten. Vrijwel in alle plaatsen die we in de deelstaat Madya Pradesh hadden bezocht sliepen we in hotels die onder overheidstoezicht staan om het toerisme te bevorderen. Nette hotels wat uiterlijk betreft, de meeste nog vrij nieuw, maar duidelijk gerund door zetbazen wiens eigendom het niet was. Vrijwel overal was de keuken een wanhoop, deden ze er uren over voordat er eten was bereid, nog meer uren voordat de rekeningen waren berekend, het brood geroosterd, een ei gekookt of de kleffe rijst opgebakken. Omdat we vaak tamelijk afgelegen zaten waren we voor het eten aangewezen op het hotel. We aten die hele week niet jubelend lekker.

Wat eten betreft waren we dus niet rouwig om het hotel te verlaten. We verlieten de schilderachtige graanvelden van Madya Pradesh met de kleine boerderijtjes waar een of twee koeien op het plaatsje voor de deur werden gehouden naast enorme balen hooi. Ze werden in de middag door opa of het jongste kind uitgelaten om wat vers gras uit de wegberm te grazen. De boerin raapte de koeienflatsen bijeen zodra ze waren gevallen. Nu valt er meer te keutelen dan te flatsen als je hoofdzakelijk hooi en stro te eten krijgt.

We hadden een bustocht voor de boeg van negen uur. Bestemming Ajanta in de deelstaat Maharashtra. We hadden absoluten hoogtepunten in het vooruitzicht want de grotten van Ajanta (en de bij Aurangabad gelegen grotten van Ellora - daarover later) behoren tot de belangrijkste bezienswaardigheden van India. Terwijl in de Boeddhistische grottempels van Ajanta, die de oudste zijn, vooral de muurschilderingen spectaculair zijn, blinken de rotstempels van Ellora uit in beeldhouwkunst.

ajantahoefijzer.jpg

Het riviertje de Waghora heeft bij Ajanta een diepe kloof gevormd in de vorm van een hoefijzer. Hier zijn ongeveer dertig tempels uit de loodrechte zuidwand gehouwen. Een eerste bouwperiode duurde van ongeveer 200 v. Chr. tot 200 na Chr.; een tweede van ongeveer 450 tot 650. Hierna werd Ajanta verlaten en geheel door oerwoud overwoekerd. Misschien heeft het boeddhisme daar moeten wijken voor het hindoeïsme. Pas in de negentiende eeuw werden de grotten bij toeval ontdekt door een Britse officier die daar aan het jagen was.

De muurschilderingen in de grotten zijn redelijk goed bewaard gebleven. De gebruikte schildertechniek wordt tempera genoemd. In tegenstelling tot de fresco-techniek waar men de verf aanbrengt op nat pleisterwerk, doet men dit bij tempera pas wanneer het pleisterwerk gedroogd is.

Van de dertig grotten zijn er vijf chaitya's. Dit zijn vaak diepe tempels met twee rijen zuilen. Aan het einde hiervan is een stoepa. De ondiepere grotten noemt men vihara's. Dit zijn kloosters waar cellen voor de kloosterlingen uit de wanden zijn gehakt. Achterdoor is dan een klein heiligdom met een beeld van de Boeddha.
Vroeger was elke grot alleen te bereiken via een trap vanuit het dal beneden. Nu loopt er een pad langs de grotten wat je heel wat geklauter bespaart.

Comments

Prachtige beschrijvingen! Ken je het nieuwste boek van Ryszard Kapuscincki: Reizen met Herodotos. Het zal je zeker interesseren.

Dank voor deze tip. Daar ga ik achterheen.

Post a comment

(If you haven't left a comment here before, you may need to be approved by the site owner before your comment will appear. Until then, it won't appear on the entry. Thanks for waiting.)