« Snuiten alsteblief | Main | Ierse smartlappen »

Oudjaar in Aurangabad

Toen wij tegen twaalven de grotten van Ajanta verlieten was er geen aardigheid meer aan omdat het behoorlijk warm was geworden en je er over de hoofden kon lopen. Er waren nauwelijks buitenlandse toeristen. Wel busladingen vol Indiase families die massaal en heftig hun eigen cultuurgoed bestormden.

valsetajmahal.jpg

Van Ajanta was het nog een uur of vier rijden naar Aurangabad waar keizer Aurangzeb de Bibi-ka-Maqbara bouwde voor zijn vrouw. Het bleek een bedroevend slechte replica van Sjah Jahan's onnavolgbare Taj Mahal. Zelfs op de foto kan je zien dat de verhoudingen voor geen meter kloppen. Wij hielden hem dan ook voor gezien en genoten op een schaduwrijk stoepje van de zondagse sari's die aan de wandel waren.

Op het eerste gezicht leek het hotel waar we terechtkwamen niet erg gezellig, maar het bleek een vriendelijke, chinees georienteerde, plek om oudjaar te vieren. Onze groep weigerde zich echter te laten strikken voor een in het sousterrain aan te richten oudjaarsfeestbuffet met champagne. De hele staf keek vreselijk teleurgesteld. In het gewone restaurant kregen we een feestelijk gedekte tafel met feesthoedjes, papieren maskers en klikkende kikkertjes om boze geesten te verjagen. Ze werden meteen verzameld voor de kleintjes thuis.

'Beer, beer, beer', sisten de obers zodra ze onze stoelen aanschoven. Er stond een vol escader personeel paraat. Voor elke twee personen was er een ober. Tot de tent begon vol te lopen en de dienders zich over de vele tafels moesten verspreidden. Zo kon het gebeuren dat we na het eten uren op onze rekeningen moesten wachten. Het gewoonlijke gedonder omdat ze bij de opdracht 'gesplitste rekeningen' altijd denken: Dat zien we later dan wel weer!

hapnewyear2.jpg

Maar toen we, mopperend over de zoveelste keer Indiase afreken-onhandigheid, op onze kamer kwamen smolt alle ergernis weg als room voor de zon. Daar stond een allerliefst mini-taartdoosje tussen de rotzooi op tafel met één soeplepel er bovenop. Een aandoenlijk oppervlakje van 12 bij 12 centimeter wenste ons een gelukkig nieuwjaar. We waren zo goed niet om er de grote lepel er in te zetten en vast een voorproef te nemen.

De halve vakantie zat er vandaag trouwens op. Hij was werkelijk omgevlogen.