misdruk(3)

Hyderabad was een grote verrassing. We wisten dat het de hoofdstad was van Andhra Pradesh. Dat het een kleurige studentenstad was met vele bazars en 5,5 miljoen inwoners waarvan de helft moslim. Maar we konden niet vermoeden hoe druk de stad was, hoe modern en welvarend. Hoe vol bovendien met zwaar en halfzwaar besluierde kraaien die zich duwend en trekkend suf kochten aan luxe als goud, brokaat, parels en parfum terwijl zij elkaar de begeerde spullen bijna uit de handen rukten.

Bij ochtendschemer geradbraakt in het hotel aangekomen deed het restaurant het ergste vermoeden. Uren wachten op toast, op een gekookt ei, op boter, op een mes (ja, dat lees je goed), op een gewone rekening die niet eens gesplitst hoefde worden. Ondertussen kwamen wel de kamers gereed. En het moet gezegd dat we er toch twee dagen tamelijk lekker aten tegen redelijke prijzen en dat we naar omstandigheden aardig werden bediend.

De omstandigheden deden zich de volgende dag voor aan de lunch. Mari, die eerder had besteld dan wij, kreeg een bord met zes smakelijke drumsticks tandoori voorgezet toen ik nog moest bestellen. De ober knikte welwillend toen ik ze ook wilde hebben en verdween met een stalen gezicht. Om na een kwartier terug te keren met de mededeling dat de drumsticks finished waren. Daarop wees hij naar Mari's afgekloven pootjes in hun blanke manchet. Hij bood mij hoffelijk een kippenborst aan die aan een van die drumsticks had vastgezeten. Ik moest daar even over denken voordat ik begreep dat daar een kip nog een gewone kip was.

De bus bracht ons in de loop van de morgen naar het fort Golconda. We sloften aanvankeljk met een wat lang gezicht de poorten binnen. Had niet gehoeven want behalve imposant was deze oude vestingstad op een 120 meter hoge heuvel ook nog eens bloedmooi van soberheid. Men zegt dat hier in 1656 de beroemde Koh-i-noor diamant is gedolven die Queen Elisabeth in haar kroon heeft zitten en die India al jaren terug wil hebben. Het Golconda Fort is ook bekend om zijn opmerkelijke akoestiek. Er huisden vele vleermuizen en vogels in de half ingestorte gangen. En sterretjes die werden gekamd omdat er een film werd opgenomen.

Tegenover het fort was een aardig café waar we na afloop werden geacht iets te drinken. Huh? Maar daar kwam Henk aanzetten met een giga taartdoos. Bleken er vier (uit een groep van 16) deze vakantie jarig te zijn. Dat was toch opvallend veel. Daar hoorde ik ook bij. Mijn naam stond ook op de taart.
De kroegbaas origaniseerde een slagersmes, Henk sneed prachtige stukken, Ignat schoof ieder het zijne toe en er werd vrolijk gezongen.

De bedelares zonder tanden, die al een kwartier met een uithangend handje had staan kijken maar niets kreeg, belandde in de zevende hemel toen Henk haar op een stuk karton een reuzestuk soppige taart toeschoof. Soppige taart ja, want in India besproeien ze de cake (die bij ons meestal gortdroog is) met een lekker smaakje. Het eten met de hand was dan ook knap ingewikkeld, maar zij zonder tanden had het duidelijk vaker gedaan.