" /> misdruk(3): March 2006 Archives

« February 2006 | Main | April 2006 »

March 31, 2006

Kroonprinses Beresnoetje

beresnoetje.jpg

Dit is niet Fiep maar Beresnoetje. Ze heeft een lichtgekleurde snuit waaraan ik haar herkennen kan. Ze wordt steeds minder schuw en voorzichtig. Treedt in de voetsporen van Fiep. Schuimt haar mandjes en bakjes af. Pikt wat ze pakken kan. Als de koningin Fiep ooit zal overlijden, dan wordt Beresnoetje onze majesteit.

Ze zit op het pindamandje dat verkocht wordt om slingers voor koolmezen te rijgen. Anderhalve kilo pinda's in de dop. Naald en draad zitten erbij maar ze kunnen me wat! De eekhoorns weten er zonder rijgen ook wel raad mee. Ze komen drie keer per dag en knoeien genoeg voor de vogels. Als je ze goed voor de lens wil krijgen dan loont zo'n mandje de moeite.

Gemoedsstemmingen

Verheugend
Dat er geen drie rode vissen rondzwemmen, maar vijf. Volgens mij is dat voorlopig wel genoeg want anders houd ik ze niet meer uit elkaar.

Verrassend
170 kilometer rijden, maar dan ook thuiskomen met 12 mepalborden van het goede model in de goede kleur. Voor de lieve som van in totaal 4 euro.

Onhandig
Dezelfde twaalf borden bij het instappen, pal voor het huis van de verkoopster, met donderend geraas op de straat laten kletteren. Ze waren nog heel. Mepal hè? Kwaliteitje.

Ergerlijk in het kwadraat
Iemand die (is de laatste tijd al vaker voorgekomen) viermaal de telefoon laat overgaan om dan af te haken. Alsof ik in één kamer woon. Alsof ik altijd naast de telefoon zit. Alsof ik in het sousterrain geen was zou kunnen ophangen, of op de wc zitten, of in bad, of even buiten lopen, of de post uit de brievenbus halen, of de gang stoffen, of de trappen soppen. Ach, ik noem nog niet de helft van wat mogelijk is.

Zoetsappig
Ik heb je al zo vaak proberen te bellen, maar je bent nooit thuis...

Ergerlijk
Dat we toch minstens een jaar niet meer roken, en dat de ruiten zo zwart zijn als roet.

Beetje ergerlijk
Dat telkens als ik van plan ben onder de bewolkte hemel een raam te lappen, de zon door de wolken breekt.

Goedkoopte
Uitgedroogd rubber aan de ruitentrekker. Zo vaak lap ik nou ook weer niet om die goedkope trekker in vorm te houden.

Ongenoegen
Nog steeds geen ramenlapper hebben voor buiten. Aangezien we meer raam hebben dan muur, en ik geen zin meer heb om op de ladders rond te balanceren voor de bovenboel is na het lappen van de binnenboel verdraaid goed te zien dat de ruiten aan de buitenkant zwaar grauwgesluierd zijn. Nu jij weer...

Over vis gesproken
Je dacht toch niet dat ze zich aan mij lieten zien? Het nieuwste is om van boven uit het huis naar de vijver te turen en met een verrekijker de vis te observeren. Ik lijk van deze hoogte precies een reiger.

March 30, 2006

Iet wiet waai weg

Vaak zeg ik tegen mezelf: niet zeuren over de vreselijke verandering die in niet te stuiten tempo in deze bosrijke omgeving plaatsvindt, maar het wordt wel om te janken. JW nam gisteren deze foto van wat ooit een schitterende bostuin was. Hij dacht nog naief: ze zullen wel bestrating willen of gazon.

foetsie.jpg

Maar toen hij er vanmorgen langs reed op weg naar het postkantoor bleek het hele huis verdwenen. Lag daar een smetteloos opgeschoond, uitgevlakt terrein om hetzij een torenhoog Belgisch Kasteel (èrg in de mode), hetzij luxueuze appartementen te bouwen. In het bos ja, zo zal het ongetwijfeld worden aangeprezen, zonder dat erbij staat: in het bos van de buren (voor zolang dat mag duren).

Geld maakt meer kapot dan ons lief zou moeten zijn en fout geld maakt de wereld lelijker dan nodig is.

Shuffelverkoop

Gisteren belde hij uit de USA om zich te verontschuldigen dat hij voor zijn vertrek niet meer gebeld had. Of ik ondertussen al wist waar in Zeist "shuffeltjes" werden verkocht? Dan kon hij zijn kinderen vragen om er vast een voor hem te kopen want volgende week moet hij weer met de plain.

Hij had me na fitness aangeschoten. Of dat ding om mijn hals een mp3-speler was? Van welk merk? Precies zo een wilde hij hebben. Of hij die ergens in Zeist te koop was? Ik wist het niet. Wel via internet, zei ik, maar daar had hij geen tijd meer voor. Hij zou diezelfde avond naar Amerika vliegen. Schiphol, probeerde ik nog, maar hij wilde Zeist en zou mij om 14 uur bellen. Als ik zo vriendelijk wilde zijn ondertussen op internet te zoeken waar ze in Zeist werden verkocht? Tuurlijk, want ik ben best vriendelijk in die dingen. Die dag belde hij niet.

Hij was trouwens al de tweede die de herkomst van mijn lelieblanke shuffel" wilde weten. Bij nummer drie ga ik provisie vragen want ik geef er ook nog voorlichting bij: De Shuffel, zeg ik dan, mist een beeldscherm zodat je niet ziet welke muziek je speelt. Dat geeft inderdaad niet behalve als u ook audioboeken of podcasts wil horen. Dan is het onhandig om niet te weten in welk boek u bezig bent, en tamelijk stom. Maar dit laatste zeg ik er maar niet bij.

March 29, 2006

Zonsverduistering

Hij is weer achter de rug, en ik geloof dat ik net buiten liep met de kleine. Hopend dat ze door het geschommel van de wagen over mospaden en boomwortels in slaap zou vallen. Toen we buiten kwamen scheen de zon nog. Even later werd het grijs. Zonder benul trok ik de kap van de kinderwagen over het knikkebollende kinderhoofd alsof de zonsverduistering een bui zou worden. Suffe troel. Ik dus.

Daarentegen mag ik mij sinds enige dagen verlustigen in het bezit van De Zonsverduistering van György Konrád. Dat troost.

Goudvis

Dacht je wat?
Gisteren dan eindelijk drie knalrode visjes (karpers?) zien zwemmen die zich maandenlang verborgen hielden. Volgens de foto zijn er vorige zomer toch zeker een paar meer ingegaan, plus nog een partijtje modderkleurige exemplaren. Ze zijn niet veel gegroeid. Geen wonder dat de blauwe reiger hier zo volhardend rondbeent. Als ik die rode dingen zie zwemmen, dan ziet hij ze zeker.

goudvis.jpg

Zou Plofje de Pad hebben begrepen dat snoeren leggen op de oude plek niet meer zo handig is of zijn de babies al op? Ik zie nergens van die ingemaakte peperkorrels liggen terwijl we er anders duizenden hebben. Dat geeft wel te denken. Want zoals reigers graag karpertjes lusten, blieven karpertjes wel pap van dril.

March 27, 2006

Vol watten en gezwollen hersens

Alle holten chronisch ontstoken, ik ga opereren.

Dit was nou niet bepaald het vonnis waarop ik zat te wachten.
Ik werd er zelfs door overdonderd want dit had ik niet verwacht.
Onder algehele narcose ook nog, plus een nacht in het ziekenhuis blijven.
Een diepgaande behandeling zullen we maar zeggen.

Wachttijd drie maanden, ook dat nog.

Nog minstens twaalf weken met een onstoken kop vol watten, gezwollen hersens en verstopte buizen moeten leven. Dit wordt geen pretje.

Maar misschien maak ik me zorgen om niets en heeft de vogelgriep tegen die tijd al toegeslagen.
Niettemin voel ik mij reuze zielig.
En doodmoe nu het hoge woord eruit is.

Op slopershoogte

De eerste maanden voltrekken de veranderingen zich zo geleidelijk dat het nauwelijks te registreren valt. O ja, het groeit en begint met lach, blik en gebaar te reageren. Maar pas als het zit wordt het startsein afgevuurd voor een niet te stuiten leerproces. Wat vandaag nog niet kan, lukt morgen. Honderden keren repeteren. Kijken, voelen, oefenen, klaar! En nog maar weinig slapen als ze hier is, want ze zal eens iets missen van de pret.

We zijn nu in de fase van wel te durven gaan staan, maar dan niet meer te kunnen gaan zitten. Al die overgangen naar een beweeglijk leven duren maar even. Het is nog kort geleden dat ze niet eens kon kruipen omdat het niet lukte om vanuit zit naar lig te komen. Die éne voet voor haar buik zat maar steeds in de weg. Hoe we ook leerden en probeerden, ze hield haar eigen tempo aan.

Van rug naar zit was ook bijzonder. We zaten met z'n allen om haar heen terwijl we haar welzijn bespraken. Ineens riep iemand: Ze zit!. Hoe heeft ze dat dan gedaan? Wannéér heeft ze dat gedaan? Hihihi hahaha, we zaten erbij en keken ernaar terwijl het niemand was opgevallen.

De krant lezen als ze hier is? Telefoneren? Een hapje maken? Vergeet het maar! De kamer uitlopen terwijl je denkt dat ze wel even zoet blijft zitten? Elk kwartier constateer je verbaasd dat ze dáár ook al met haar rappe handjes bij kan. De eerste snuisterijen zijn ondertussen naar hogere plekken verhuisd.

bel.jpg

Dutten doet ze bij voorkeur op schoot bij een muziekje. Dan mag je vooral niet bewegen, je hoofd of je vingers wegtrekken want daarmee neemt ze geen genoegen. Daar wordt ze gierend wakker van. En omdat ze zo lief is als ze slaapt, laat je je geduldig door haar verkrampen. Dat zou een ander eens van je moeten vragen!

Ze laat ons telkens in de waan nog niks te kunnen, maar ondertussen grabbelt en graait ze om zich heen, stoft ze met een vingertje de plinten, proeft ze of dat grijze spul lekker is, eet de dennennaalden van de vloer, probeert haar vingers in de gaatjes van het stopcontact te duwen en neemt Floris z'n snorharen één voor één - terwijl ze motorisch nog licht gestoord is - tussen duim en wijsvinger om te voelen of ze echt zijn. De goedzak laat haar met een van pijn vertrokken snuit begaan.

Als ze dan weer naar haar eigen huis vertrokken is, strompel ik naar de bank. Of naar mijn bureaustoel om daar lodderig voor me uit te blijven staren in plaats van nog iets te ondernemen. Mooi dat een dag het summum van pret is, maar dat we voorlopig nog niet toe zijn aan meerdere dagen achter elkaar met ook de nachten er nog tussen. Tjee zeg, ik zou compleet op slopershoogte raken. Daar ben ik nog lang niet aan toe!

March 26, 2006

Haakje door haar oor

Fiephaakjeoor2.jpg

Die scheve oorpluimen waren me natuurlijk al een poosje opgevallen, maar de heldere lichtval vandaag onthulde pas de ware reden. Fiep moet weer eens in de penarie hebben gezeten. Behalve het ontbrekende vingerkootje heeft ze nu ook een haak door haar oor.

Ik kan toch moeilijk huis-aan-huis posten of de nieuwkomers svp ook hun haakjes weer uit de bomen willen halen als ze hun vreselijke kerstverlichting opruimen?

Hoewel de andere twee eekhoorns even koddig zijn, blijft Fiep mijn hartelap. Hoe lang kennen wij elkaar? Zijn wij aan elkaar gewend, gewaagd, verknocht geraakt? Klik op de foto en snap waarom.

March 25, 2006

Isabella Caramella

Joop Admiraal is als een zucht in de lente vertrokken. Gisteravond nog op het toneel en vandaag er stiekem in z'n eentje tussenuit geknepen. Wat een prachtige dood. Maar hoe wreed voor ieder ander.

Verder niet in staat nog iets zinnigs uit te brengen omdat Freule Isabel ons gezapige leventje weer eens onveilig kwam maken. Ze kruipt. Ze staat. Ze houdt verhalen tegen Floris en trekt hem zo nodig de snor van de snuit. De goedzak die altijd met een praatje valt te paaien, laat zich ook alles welgevallen.

Ondertussen draait de Hi-Fi zachtjes AnnieMG-liedjes. Bij het tamelijk valse liedje Isabella Caramella heft ze de kop alsof ze wordt geroepen:

Isabella

Caramella

doet de baby in het bad.

Isabella

Caramella

heeft een witte wollen kat ...


BelmetFloris.jpg

BelenFloris2.jpg

March 24, 2006

Gesnotter in de marge

Paar dagen uit evenwicht en zonder schrijfdrang. Heb ook niet meer te vertellen dan dat de combi snotneus + verstopt oor toeneemt en tot vervelens toe hinderlijk wordt. Ik kruip dan ook zwijgzaam in mijn schulp en besteed de tijd aan opruimen.

Mooie Kunststof vanavond met Volkskrant-journalist Rob Vreeken, schrijver van het boek Bombay, hyperstad. Wat zal ik dan nog over Mumbai vertellen? Troostend dat ook hij steeds weer naar India wordt gezogen en dat bekenden en onbekenden (zoals ook interviewer Frénk van der Linden) hem steeds vragen wat hij daar toch te zoeken heeft. Tsja...

Opruimen, zei ik. iTunes bedoel ik. Word ik helemaal gek van. Op elke interne of externe harddisk van elke computer staan stukken muziek. Of prachtige podcasts. Of gehijackte, ge-iRecorderde of geRadioLoverde muzieken, hoorspelen of interviews. Breng dat maar eens zonder doublures samen.

Het kost een schijfruimte om beroerd van te worden. Want als je iTunes opgeeft om gebruik te maken van een iTunes Music folder location op een externe harddisk, dan moet je niet denken dat DAAR je Library wordt bijgehouuden. De Library blijft op je opstartdisk, maar wordt alleen gesynct met de plaats die hebt opgegeven. 't Is maar dat je het weet.

Maar wel bij toeval (toeval bestaat niet) vandaag een geinige Widget gevonden om de Album Art bij je muzieknummers te zoeken. Werkt als een snoepje, mits je de naam van het album weet.

Fiep (de enige echte - met de ontbrekende nagel en de steeds grijzere vacht) heeft begrepen dat ze hier 's-morgens vroeg moet zijn. Ze zit me de laatste dagen dan ook op te wachten. Vaak in het oude duivennest waar ik haar vanuit de badkamer kan zien zitten. Ook Fiep heeft tepels. Ze ziet eruit of ze zoogt. Tuurlijk heb ik haar weer op de kiek. Ze is mijn geduldigste model.

March 21, 2006

Weer weer weer

Slecht weer!
Slecht weer weer?
't Is anders lente hoor!
Is het weer werkelijk zo slecht?
Voor de commercie ja.
Karren vol voorjaarskweeksels houden ze over.
Ze blijven mooi zitten met hun primula's, gazonmest en violen.
Da's dan diep tragisch. Maar ik hoorde zondag nog iemand zeggen die het weten kan dat deze lage voorjaarstemperaturen in de jaren tachtig nog heel gewoon waren en dat we pas de laatste jaren veel te warme voorjaren hadden waarin jonge vogeltjes omkwamen van schaarste en ellende.
Wat de oude vogels nu betreft, die hebben het best wel naar de zin. Ze lonken en zingen en bouwen hun nesten.
Er zwemmen op de vroege morgen ineens eenden in onze vijver.
Scheer je weg, potentiele virusdragers! Ksssjjjt kkkssjjjttt.
De blauwe reiger beent regelmatig elegant en hongerig langs de rand om te zien of er al kikkertjes zijn maar kikkers en padden slapen nog en de vissen die H er van de zomer eigenhandig heeft ingegooid zijn volgens mij al maanden op. Adembenemend is de wiekslag van de blauwe reiger in het bos, maar nooit te filmen.
Eekhoorns zijn veel kleiner dan je denkt. Telkens neem ik verbaasd waar hoe hun gehele voorkomen voornamelijk uit haren bestaat. Van de oorpluimptjes tot aan hun dikke staart lijken ze veel, maar er zit geen grammetje vet onder de vacht.
Slecht weer? Zanglijsters en vinken zijn terug. Mannetje grote specht roffelt en lonkt met vuurrode vlekken aan kop en staart. Sneeuwklokjes hebben nog nooit zo lang staan bloeien en Wilders heeft zijn voorjaarsoffensief in bloei gezet.

Wat mijn snotneus en dove oren betreft, die staan onveranderlijk naar te noordelijke winden. Als de KNO volgende week niks kan bedenken om mij te ontstoppen bel ik de loodgieter met een plopper.

March 20, 2006

De dakhaas zoogt

1Dakhaas.jpg

Ze is me weer te snel af, ook al ligt de camera op tafel. Ik neem onscherpte maar voor lief want kijk, daar gluurt onze dakhaas of de kust veilig is. Of Fiep er niet is want die heeft de oudste rechten. Of er geen honden buiten lopen, of er iets te bikken in het bakje ligt. Nouja, met één blik keurt ze de domeinen.

2walnoot.jpg

Ze snuffelt de borders af. Eekjes hebben een fijne neus waarmee ze feilloos de ingegraven noten opsporen. Nu is zij niet bewaarderig aangelegd. Zij eet meteen alles op wat haar in handen komt. Maar als Fiep 's-morgens eten vindt holt ze zich een ongeluk om alles in te graven op de raarste plekken. Het loont voor anderen daarom de moeite om de bodem af te schuimen. Kijk, daar heeft ze een walnoot bij het muurtje gevonden. Ze heeft zo'n honger dat ze zich niet eens verstopt om hem op te eten.

3pinda.jpg

Het bakje op de eettafel met de noten is al leeg maar op de plank bij de keuken staat een mand pinda's en een bak vol bikkelharde tamme kastanjes die wij niet meer krijgen weggekauwd. Een vette pinda smaakt natuurlijk niet verkeerd als je zoogt. Aan haar tepels te zien moet ze jongen hebben.

4tammekastanje.jpg

Ze raakt vandaag niet uitgegeten. Na het wegknabbelen van enkele pinda's vist ze met de nodige moeite nog een tamme kastanje uit de rode bak. Terwijl ze mij met één oog in het vizier houdt weet ze zich in de rug door ons gedekt.

March 17, 2006

Mumbai (2)

Mumbai is de snelst groeiende stad van India en het economische hart. We kwamen er vroeg in de morgen aan en werden ondergebracht aan de boulevard in de wijk Colaba. Mooie plek! Na het bekende ontbijtgehaspel (met gescheiden rekeningen) kregen we onze kamers. We waren al zo aan elkaar gewend dat we Henk vroegen om een bus te organiseren zodat we meteen de bezienswaardigheden van de stad konden bekijken. Dit leek praktischer dan allemaal afzonderlijk het wiel uitvinden.

Behalve misschien de Elephant Caves bleek Mumbai, in tegenstelling tot Delhi, weinig historische bezienswaardigheden te hebben. Ik stond tenminste niet te kijken van de "Gateway of India", de triomfboog op de plek waar de Engelsen ooit voet aan wal hadden gezet. De verhoudingen klopten niet. De Mogols zouden zich hebben geschaamd om zo'n poort af te leveren.

mumbaitriomfboog.jpg

Mumbai moet het hebben van zijn (nu nog) zichtbare, prachtige slimmigheden zoals de dabba wallahs. Dit is een netwerk van bezorgers die aan de werkende mannen hun lunch bezorgt. Niet klaargemaakt in een cantine, winkel of cafetaria - lees: door mensen van een lagere kaste - maar door de eigen moeder de vrouw die weet wat gezond voor mannie is.

De dabba wallahs lopen of fietsen rond met lange planken op hun hoofd waaruit gaten zijn gezaagd. In die gaten passen aaneengeklemde stapelpannen die volgens een ingenieus systeem van kleurcodes zijn voorzien. De bezorgers gaan bijvoorbeeld naar het station waar ze hun vracht overdragen aan andere bezorgers die daar klaarstaan, die op hun beurt de pannen op strategische plekken weer doorgeven aan de volgende bezorgers die ze afleveren op kantoor. De pannetjes worden aan het einde van de middag weer thuis afgeleverd en de volgende morgen vol opgehaald. Maar nu de traditie van het kastesysteem begint af te brokkelen, wordt dit een uitstervende bezigheid.

Prachtig en zeer uitgestrekt is ook de grote wasserij, de zogeheten dhobi ghats waar alle instellingen van Bombay (zoals dure hotels, politie, leger, ziekenhuizen, en particulieren die het kunnen betalen) hun was laten doen. Volgens een uitgekiend systeem, van vader op zoon doorgegeven, worden per dag miljoenen stukken was gesorteerd, gewassen, gedroogd, gestreken, gevouwen en weer bezorgd. Er raakt zelden iets kwijt. Er gaat zelden iets verkeerd. De gigantische wasserij ligt pal naast treinstation Mahalaxmi en bij de Mahalaxmitempel. Er werken geen vrouwen want het werk is veel te zwaar.

mumbaidhobighats.jpg

March 16, 2006

Mumbai (1)

Mumbai verhoudt zich tot Delhi als Rotterdam tot Amsterdam. Dit is wel heel grof en ook niet terecht want zowel Mumbai als Delhi zijn onvergelijkbaar zichzelf. Nog een keer proberen dan. Mumbai bruist van de zakelijke bedrijvigheid. Delhi niet minder. Alleen steken de Mumbai zakenlieden in een onberispelijk pak en hangen er opzichtige ringen aan hun vingers en polshorloges aan hun arm, terwijl de bedrijvigheid van (Oud) Delhi vooral te danken is aan miljoenen kleine arme sloebers, neringdoenden die brood moeten verdienen voor hun hele familie.
Ook niet helemaal waar, maar dit lijkt er wel meer op.

Ik was nooit eerder in Mumbai geweest tenzij om er van weg te vliegen. Ik had er eens 1 nacht gelslapen omdat de vlucht vertraging had. Deze keer hadden we drie dagen om de stad uitgebreid te bekijken. De eerste indruk was dat de Engelsen er nog meer hadden huisgehouden dan in Calcutta en dat zij werkelijk alles hadden herbouwd dat ook maar een beetje Indiaas had geleken. Kwa architectuur leek het mij een negentiende eeuwse stad in uitgesproken Britse stijl. Wie de onvoorstelbaar grandioze macht van India wil proeven kan toch maar beter in Delhi beginnen.

March 15, 2006

Bakken en braden

Zo te lezen is Rob uit Kazakhstan in zijn nopjes met Hollandse radio-interviews. Ik heb nog vele uren praatjes liggen terwijl ik nog elke week diverse podcasts binnenhaal. Volgende week weer een rondje bakken en braden.

Ik verzamel het spul voor als we straks geen cultuur meer hebben en de nachtradio van onbenul en voorgeprogrammeerde zapmuziek aan elkaar zal hangen. Dat worden nog eens barre tijden. Daar is dit ijzig besneeuwde voorjaar een peulenschilletje bij.

Aanstekelijk

Huh? Zei hij stomverbaasd,jij ook al naar de KNO voor een CT scan?

Hij vertelde dat hij net onder de scan vandaan kwam; dat hij vanaf half oktober snotverkouden was geweest. Vanuit de longen was het naar boven gekropen waar het nu zijn neusholte verstopte zodat hij nu rondliep met een doof oor. Terwijl zijn moeder, na dezelfde hoest & proest met twee dove oren rondliep. Die ondertussen waren doorgeprikt wat niks had geholpen.

Ik rekende terug wanneer ik hem voor het laatst had gezien. Begin september was dat. Een incubatietijd van vijf weken leek me toch tamelijk overdreven. Niettemin bleef het merkwaardig.

Natuurlijk draagt hij een mondkapje als hij mijn kiezen behandelt. Maar zie je, wij zoenen elkaar bij het komen en gaan.

Eén geluk bij alle ongeluk: Antibiotica is reuze goed voor tandvlees, zei hij. Dat wist ik niet. Da's mooi.

March 13, 2006

Het nieuwe zorgstelsel

De fysiotherapeut knijpt er tussenuit en de logopedisten zijn sprakeloos. De podotherapeut zit met kromme tenen terwijl de KNO-arts er een brok van in zijn keel krijgt als hij bij de neus wordt genomen om hem een oor aan te naaien.
De oogarts ziet het somber in.

De neuuroloog krijgt er de zenuwen van. De verloskundige zit met de naweeën en de gynaecoloog baart het zorgen. De uroloog voelt aan zijn water dat dit niet goed kan gaan terwijl de anesthesist van ellende knock-out gaat, met bloedend hart gadegeslagen door de cardioloog.

De dermatoloog krijgt verdorie kippenvel en de geriater grijze haren. Voor de chirurg snijdt het mes niet langer aan twee kanten terwijl de hematoloog het gevoel heeft dat het bloed onder zijn nagels wordt gehaald. De gastro-enteroloog heeft er onderhand zijn buik meer dan vol van.

De internist wordt binnenstebuiten gekeerd terwijl de diëtiste geen pap meer kan zeggen. De psychiater snijdt dit alles door de ziel, maar de traumatoloog ergert zich bont en blauw . De tandarts ziet er geen gat meer in en voor de apotheker is het een bittere pil.

En, hoe vergaat het de patient? Die wordt er goed ziek van.

[Via Meini]

Zo blau zo blau

Vanmiddag in de zon, hoog en parmantig benend langs de waterrand die nogal bevroren was, waardig stappend naar de plek waar een stenen bal vanaf de bodem lucht laat borrelen naar het oppervlak om een wak te houden, ging ik bijna van hem houden.

Gewoonlijk ziet hij grauw onder de lage lucht als hij kleumend staat te loeren, maar toen hij vanmiddag in zijn donzen jas - die hij zo prachtig rul had opgeschud - vitaal langs dat bevroren water paradeerde, zag ik hem blikkeren in de zon en voor het eerst ontroerde mij hoe schitterend staalblauw zijn veren waren.

Te scherpe ogen heeft hij, als je mij vraagt. Laat de camera nou toevallig niet onder handbereik liggen! Terwijl ik aan de keukentafel even de krant lees ziet hij mij loeren en neussnuiten in een wit klieneksje (we maken hier geen reclame). Hij neemt geen risico en gaat magistraal op de wiek, waarbij hij als een acrobaat, laag tussen de bomen scherend, verdwijnt.

Ins Blauwe hinein. Waarschijnlijk naar H die machtig veel gouden vissen heeft. Hij staat hier wel vaak, maar er valt weinig voor hem te bikken.

Pinda's in dop

Fiep (ze was het zelf) had vanmorgen voor haar gemak het hele net met pinda's dat op de keukenkist lag maar meegegrist naar de witteregenboom en zat daar op haar gemak te kauwen toen we beneden kwamen. Het oranje net en een spoor van gemorste pinda's-in-de-dop verrieden wat ze had uitgespookt. Omdat ze jaren bruinbrood met kaas at (en haar walnoot natuurlijk) was het me eigenlijk nooit opgevallen hoe lekker ze pinda's vindt. Fiep is trouwens de enige die zich - onder het spiedend oog van de katten - op de kist bij de keuken waagt. Jip en Janneke (zoals ik de dakkonijnen ondertussen ben gaan noemen) wagen zich niet verder dan het aan de schuur hangende vogelvoer en de eettafel.
Fiep had gistermiddag trouwens de hoge bak met tamme kastanjes al omgetrokken om er de noten tussenuit te grissen. Meestal is ze zo ongedurig niet. Zou ze op haar oude dag toch soms weer jongen hebben?

March 11, 2006

Nachttrein naar Mumbai

Een dag eerder de nachttrein naar Mumbai nemen dan was gepland, vond ik geen straf. Al was het nog reuze spannend met welk comfort we zouden reizen. De voorgaande drie reizen waren allemaal gereserveerd met airco. Niet dat dit zo'n genoegen was voor verkouden neuzen, maar een trein zonder reservering, met tralies in plaats van ruiten, die dus de hele nacht open blijven leek ons nauwelijks te overleven. Henk rende zich de schoenen van de voeten om deze treinreis recht te zetten.

Wat bleek: de gereserveerde treinkaarten van Gokarna naar Mumbai waren allemaal uitverkocht, maar treinkaarten vanaf eerdere stations waren er nog voldoende en kostten slechts een paar kwartjes meer. Henk kreeg het reserveren mooi voor elkaar, al zaten wij ver verspreid in de lange wagon. JW en ik konden met ons lage nummer beter vooraan de trein in, terwijl de rest van de groep handiger achteraan instapte.

De gangpaden in een Indiase trein zijn zelden opgeruimd. Wie instapt kan niet snel doorlopen met zijn bagage. Als er tien moeten opstappen ontstaat er een congestie van koffers en tassen. Gewoonlijk lost dit zich wel op, behalve wanneer de trein maar 1 minuut stopt, zoals toevallig in Gokarna. Zo kon gebeuren dat Miep, tot ontzetting van Henk en iedereen, op de rijdende trein moest springen wilde ze niet achterblijven op het station. Wij hoorden dit pas later.

Het was een trein waar veel te eten viel. Je kon er hele maaltijden bestellen wat de Indiers ook deden. Er was natuurlijk thee, koffie, chips, chocolade, nootjes en ander knoeiwerk. De trein werd zichtbaar weinig schoongemaakt. Wij troffen de dwarse bedden, twee boven elkaar evenwijdig aan de rails. Die hebben het voordeel dat je rechtop in bed kunt zitten. Ik nam de bovenkooi.

Toch sliep ik door het koude geblaas van de airco niet best, ook al had ik een sjaal om mijn hoofd geknoopt. Indiase vrouwen wikkelen zich van top tot teen in hun sari, dus niemand stond van mij te kijken. In de schemerig verlichte trein lag ik een tijd naar een gat in de wand te turen. Ik vroeg mij af wat daar vastgeschroefd had gezeten tot ik merkte dat het gat zich langzaam verplaatste. Krijg nou de hik! Dit kon maar één ding zijn met al dat geknoeide eten. In mijn slaaphol bevond zich een heel leger kleine kakkerlakken. Nou ben ik niet erg angstig aangelegd, maar lekker slapen deed ik niet.

Toen ik bij het eerste ochtendgloren ontwaakte waren de beestjes al druk in de weer. Hoe was dat liedje ook alweer? Twee aan mijn hoofdeind, twee aan mijn voeteneind, twee aan mijn linkerzij, twee aan mijn rechterzij... Ik knipte ze met duim en wijsvinger uit mijn kooi. Het werd een sport want ik probeerde om ze andermans bed in te schieten wat aardig lukte. Ik was vermoeid maar had tenminste plezier.

Toevalsklikken

Besef dat elke raakheid berust op toeval.
Klik op plaatje voor groter.


1xeek.jpg

2xeek.jpg

3xeek.jpg

4xeek.jpg

5xeek.jpg


6xeek.jpg


7xeek.jpg


8xeek.jpg


9xeek.jpg


10xeek.jpg

March 10, 2006

Gokarna had het niet

Gokarna was de enige plaats tijdens deze reis waarvan ik niet verrukt was. Misschien kwam dit door mijn conditie. Ik leed nog altijd aan de zware verkoudheid waarmee ik half december was vertrokken, maar in Gokarno kreeg ik koorts. Ik besloot de antibiotica aan te breken die ik voor nood had meegekregen en voelde me slap.

We bereikten Gokarna laat in de middag na een lange reis door het heuvellandschap van Karnataka en de bergen van de westelijke Ghats. Gokarna ligt aan de kust van de Arabische zee op loopafstand van de prachtige stranden was ons beloofd, maar dit was eufemistisch uitgedrukt. Het is bepaald geen strand als in Goa, en zelfs geen strand als Kovalam.

Gokarna bleek weer een van de zoveel heiligste pelgrimsplaatsen die ik nu wel genoeg had gezien. Met tempels die zonder aanziens des ouderdoms schots-en-scheef waren beklad met rose en witte strepen. Met chaotische groepen zwartgeklede mannen op bedevaart en winkels vol goedkope souvenirs die je nog voor je vijand niet uitkiest. Met ranzige hippies die caricaturen waren geworden van zichzelf. Uitgemergelde dames en heren op leeftijd in veel te jeugdige gewaden. Het hele gedoe kende ik onderhand en stond me tegen.

We slenterden naar het strand waar je tussen de lelijke kleding, tassen en snuisterijen een lauwe pepsi kon drinken op een krakkemikkige stoel. Het enige leuke waren de kippen die geknoeide restjes oppikten. We zagen de anderen van de groep zuidwaards lopen om over een vrij hoge bergkam naar Kuddle Beach te gaan dat twintig minuten lopen was. De zon brandde, het was midden op de dag en ik had geen fut voor deze wandeling. We namen ons voor om ons de volgende dag door een rikshaw naar Om Beach te laten rijden, een kilometer of zeven verder.

Om Beach, de volgende vroege morgen, bleek ook niet je dat. De tocht erheen was hobbelig maar reuze leuk. Er wordt hard gewerkt om het bereikbaar te maken. Er is een zeer groot, zeer luxueus, zwaar omheind en bewaakt hotel in aanbouw dus dit belooft wel wat voor de rijken. Wij stuurden onze rikshawrijder weg die ons rond twee uur weer zou komen ophalen.

Eenmaal de heuvel opgeklommen, bleken in duizelingwekkende diepten schitterende baaien te liggen. Een toevallig ons kruisende backpacker zei dat het minstens honderd onverharde zanderige treden dalen was voordat je op het strand kwam. En dan straks - op de hitte van de dag - al die trappen weer naar boven, mopperde ik. Ter plekke was er niks. Nog geen steen om op te zitten, laat staan schaduw. Bouwvakkers waren bezig om er een strandpaviljoen voor elkaar te krijgen, maar dat stond op dit moment nog in de kinderschoenen.

Terug naar de parkeerplaats waar gelukkig een andere rikshawrijder ons terug naar Gokarna wilde brengen.

[Ik blijk in Gokarna niet één foto te hebben genomen]

March 09, 2006

Kereltjes

Kereltje Dietrich, kereltje Aartsen, kereltje Wiegel.
Hoe was de naam ook alweer?
Zien wij ene Bos nu tussen de bomen of de rozen?
Niets is zo vluchtig als bekendheid.
Gemangeld tussen de pers.
Ook al gelezen dat wij van 12 landen het meest onbeschoft zijn in de metro?
Dat nergens zoveel zwanger bejaarden aan de lussen moeten schommelen als hier omdat geen kereltje voor ze wil opstaan?

Stemtest

Jozias was niet mijn ding maar hij had wel een stem waarvoor je even de oren spitste. Die stem was trouwens stabieler dan zijn daden, mag ik wel zeggen.
Die nieuwe Wijnand (nooit van gehoord) die tijdelijk de fractie zal leiden (ik hoorde hem op de radio vanmorgen) is onvoorstelbaar saai om te aanhoren.
Ik wil dat publieke sprekers die mijn aandacht vragen voortaan eerst een stemtest doen.

March 08, 2006

Hampi grofstoffelijk

Hampi was niet alleen maar cultuur. Het was ook baaje toeristisch. Aanvankelijk dacht je nog in alle argeloosheid hoe aardig het was dat al die jeugdige hippies zo cultuurminded waren. De goede niet te na gesproken want die waren er natuurlijk ook.

11hamp.jpg

Het gewone leven ging trouwens onverstoorbaar zijn gang. Bananen werden in grote groene trossen op vrachtwagens geladen. Typisch koeliewerk want zo'n volle tros weegt wat.

12hampi.jpg

Souvenirwinkel naast souvenirwinkel in het schilderachtige straatje naar de rivier. Ik ging zo'n shop binnen om een t-shirt te zoeken en begreep. Daar zaten hippies die geen hemdjes kochten maar kleine zakjes.

13hampi.jpg

Tussen twee haakjes: de Sultans privecollectie getuigde van vrij lompe toeristensmaak.

14hampi.jpg

Het patchwork daarentegen was prachtig. Wordt veelal in de zomermaanden in Rajastan gemaakt. Als het te heet is om buiten te zijn.

15hampi.jpg

Waslijnen vol kleding die ter plekke wordt gemaakt achter de Singer trapnaaimachine. Je ziet er nog honderden in gebruik. Zij zijn onverslijtbaar.

Mocht je dus niks om tempels geven, dan valt er in Hampi genoeg te beleven.

De masseur

Gelukkig hadden we twee dagen voor Hampi. Alleen deden wij de tweede dag nog een paar tempels dunnetjes over die we de eerste dag al hadden gezien. Omdat ze zo prachtig waren dat we niet raakten uitgekeken. Er waren zoveel fijne details dat we de tweede keer talloze dingen zagen die ons de eerste keer niet eens waren opgevallen. We hebben dus bij lange na niet alles van Hampi gezien en moeten er nodig naar terug.

Het hotel was prima. Niet in het minst omdat JW een soort spit had opgelopen en de kapper van het hotel hem was komen masseren. De tweede avond kwam de zoon van de kapper met zeer veel soorten olie plus noten op zijn zang de kamer binnendraven om de massage nog eens dunnetjes over te doen. Zeg daar eens nee tegen! Niet alleen de pijnlijke plek werd onder handen genomen, maar het hele lijf moest eraan geloven tot en met het hoofdhaar toe. Alles werd kwistig met olie begoten die door geklap en gekneed alle kanten uitspatte. Ondertussen riep de oliegieter dwingend naar mij dat ik ook een beurt kreeg, maar ik hield stevig vol dat ik voor de eer bedankte.

Dat was maar goed ook want na de oliemassage werd JW bijna opgetild en als een kleuter in de douche op de wc-bril neergezet. Hij werd met handenvol van onze laatste douchezeep ingesopt. 't Is dat er geen pléborstel stond want anders was hij daarmee zeker afgeschrobd. Indiërs zijn reuze praktisch. Hoe JW ook protesteerde, het kappersjong liet zich niet verjagen en bleef met zijn aardigste praatjes tijd rekken tot het vervelend begon te worden. Uiteindelijk hebben we hem met een paarhonderd roepi en betrekkelijk strenge woorden geërgerd de kamer uitgezet. Ach ja, zo blijven Hospet en Hampi alweer in de herinnering.

Hampi

Hampi en Hospet kan je in één adem noemen. Hampi is het gebied met antieke schoonheid - sinds 1986 terecht werelderfgoed - en Hospet is de slaapstad voor toeristen die op een half uur er vandaan ligt. We waren hier ook al in 2001 toen Hampi onderdeel uitmaakte van onze Zuid-Indiareis. Hospet stond toen nog in de kinderschoenen en was een dorp met enkele hotels, terwijl Hampi een uitgestrekte zandvlakte was waar de restauraties nog maar net begonnen waren.

Goede herinneringen had ik niet. Het was april en bloedheet. JW bleef op advies van een opgroepen dokter met pillen, hoest en hoge koorts in bed, terwijl ik Hampi ging bekijken met onze groep. De groep van toen bestond uit pluimage dat wel geld besteedde aan eten en drank, maar nog geen kwartje overhad voor entreebewijzen. We sloften zodoende (want de meeste stemmen golden) rond het middaguur hoofdzakelijk over de stoffige vlakte naar mindere bezienswaardigheden terwijl de mooie paleizen en tempels tenminste nog schaduw hadden geboden. Het kan verkeren.

Terug in het hotel viel ik uitgeput op bed, terwijl ik per telefoon de ijskoffie bestelde waarover de groep niet uitgejubeld raakte. Het duurde lang voordat hij werd gebracht, en ik dronk hem dan ook in één teug leeg. Of de melk was niet doorgekookt, of het consumptieijs was besmet maar nooit eerder (en nooit later) ben ik in de tropen zo hevig en langdurig ingewandenziek geweest. Ik kon de namen Hospet en Hampi dan ook lange tijd niet meer horen zonder er krampjes van te krijgen.

Het Hospet van nu bleek een groeikern van torenhoge hotels. Ons comfortabele onderkomen leek in niets meer op het aftandse hotel met smerige kamers waar ik bijna vergiftigd was. Hampi is een aangenaam fiets-, rij- en wandelgebied geworden van ongeveer 20 bij 20 kilometer met prachtig gerestaureerde tempels, lustplaatsen en paleizen uit pakweg de zestiende eeuw. De bouwwerken vormen het hoogtepunt van kunst en architectuur uit de Vijayangar periode, de bloeitijd van het hindoeïsme.

1hampi.jpg

Ogen en tijd te kort om al die prachtige reliëfs te bekijken, de een nog expressiever dan de ander.


2hampi.jpg

De Vitthala tempel met de muzikale holle zuiltjes. Als je erop klopt geven ze allemaal een andere klank.

3hampi.jpg

Dit heiligdom voor de tempel heeft de vorm van een strijdwagen.


4hampi.jpg

Voor leerlingen van de kunstacademie vormt deze strijdwagen een dankbaar object.


5hampi.jpg

Ik bekende al dat ik gek werd van de vele prachtige reliëfs. Honderden jaren historie staan in paleis- en tempelmuren gegrift en gebeiteld.

7hampi.jpg

En dan zo'n gitzwarte pilaar die schitterend afsteekt tegen de zandkleurige zandsteen. Zó zwart en door de eeuwen gladgestreken dat het wel gietijzer lijkt.

8hampi.jpg

De voet van de granieten zuil uitvergroot. Elk beeldhouwwerkje getuigt van groot gevoel voor schoonheid en geweldig vakmanschap.

March 05, 2006

Veertien maanden

veertienmaanden.jpg

Dit is de blik van veertien maanden, genomen met een nieuwe camera.
Zo te zien is er noch met dit kind (dat niet van mij is), noch met de camera iets mis.
Ik stel haar even voor. Isabel is de naam.

Wierook-offertje

't Is niet voor niets dat ik het langzaam aan doe met het reisverslag. Alsof ik daarmee het einde zou kunnen vertragen! We hebben nog een week te gaan. Met het hoogste hoogtepunt van deze reis nog vóór ons. Wat heet... Alsof Khajuraho, Sanchi, Mandu, Ajanta, Ellora of Pattadakal minder prachtig waren dan Hampi waarheen we op weg zijn.

Het wordt een van onze laatste ritten door het landelijke landschap van centraal India. We passeren rijke velden met rijst, bananen, pinda's, katoen, rode pepers en prachtige zonnebloemen die zelfs de hemel goud kleuren. Overal in de velden zijn kleurige sari's aan het werk. Kinderen brengen pannetjes eten naar de pappa's die met een span ossen eggen en ploegen in de moddervette grond.

zonnebloemen.jpg

Veel jonge dieren overal. Het is kalfjestijd. Grazende buffels en karbouwen hebben vrijwel allemaal gezelschap van hun persoonlijke kraai of witte reiger die hen de vlooien uit de vacht pikt. Kennen we in Holland niet. Of onze dieren worden tot op het bot ontsmet, of onze kwaliteit vlooien en luizen smaakt wegens liederlijke hygiëne nergens meer naar.

ossen.jpg

Zoals de kameel de tractor is van Rajastan, zijn ossen en karbouwen de landbouwmachines van de kleine boer in centraal en zuid India. Het is verschrikkelijk zwaar werk, zowel voor mens als dier maar altijd een feest om naar te kijken. Hoe lang zullen man en karbouw nog op elkaar zijn aangewezen? De tractor begint langzaam maar gestaag zijn opmars. Wie India nog ongerept wil zien moet binnen niet te lange tijd zijn reistas pakken. Zeker nu Bush zijn vingers achter India's deur heeft gekregen zal ook het platteland binnen de kortste keren met westerse zegeningen worden overspoeld.

Denk trouwens niet dat de Indiase buffel niet goed wordt verzorgd. Deze heilige melkkoe, deze wandelende koelkast vol verse melk, heb ik dikwijls zien baden en boenen. In het eerbiedigste geval wordt zijn behaarde vel tegen uitdroging met olie ingewreven. Lijkt me altijd beter dan desinfectant.

Wat we deze reis niet hebben meegemaakt, is dat onze bus werd ingezegend tegen ongelukken. Nu kunnen ze daar niet aan beginnen want we wisselen elke paar dagen van bus omdat we weer in een andere provincie zijn, of een andere tour operator hebben. Ik moet er ineens aan denken omdat een paar dagen terug, in Bijapur om precies te zijn, bij een bepaald stoplicht wierook-offertjes werden verkocht.

Er stond een man met een grote koperen schotel van drie etages. Op de bovenste lag wierook te branden, op de middelste etage ontving hij de munten van zijn klanten, en op de onderste lagen nog verse brokken wierook. De offer-verkoper had het druk en rende van rikshaw naar rikshaw want alle rijders wilden hun rikshaw van kwade geesten bevrijden.

Ook onze chauffeur kocht zich op dit vroege uur bescherming voor de nieuwe dag. De wierookman zwaaide, na het ontvangen van muntgeld, met zijn rokende schotel door de wagen om demonen weg te jagen. Wij hadden dit ritueel nog nooit gezien. Wel meerdere keren het zegenen van de bus in Mammalapuram voordat een langere reis werd ondernomen.

March 04, 2006

Gesnapt!

1huisje.jpg

Beneden komen en daar met slaperige ogen een bontjas zien schommelen aan de slagershaak van het vogelvoer, is een vreemd gezicht. Het leek er op of hij niet zou vertrekken voordat hij het hele netje pinda's had verorberd.

2vogelvoer1.jpg

Maar kijk, toen kwam zij over het dak aangehold op weg naar de noten die ik had bijgevuld toen ik Beer uitliet. Ik word in de gaten gehouden. Dat het 'zij' was zag ik pas op de foto: onmiskenbaar tepels.

3vogelvoer2.jpg

Daar sta je dan met één camera te stuntelen voor twee objecten. Hij is bezig op noord en zij op oost. Alles in vliegende vaart. Zij klemt, zoals we dat kennen van Fiep, de noot tussen haar kaken en holt, via het dak, de bosjes in. Eindelijk bewijs dat ik ze niet zie vliegen.

4Zijpaktnoot.jpg

Hij heeft haar over het dak horen lopen, springt op de grond en stuift haar achterna. Dan vertrek ik uit de keuken om vanuit de kamer Fiep in de voortuin te zien lopen. Camera ligt natuurlijk in de keuken. Schiet op, zeg ik tegen haar, die anderen eten alles op. Ze huppelt via het terras naar achteren om haar portie op te halen.

5Zijvlucht.jpg


March 03, 2006

Kleuraccent

kleurgevoel.jpg

Oke, lichtval en kleurtemperatuur zijn daar verschillend van hier, maar dit kan er onmogelijk de oorzaak van zijn dat het kleurgevoel van mensen daar zoveel esthetischer is dan hier. Zie deze oude vrouw in Hampi die het echt niet breed heeft, dus daar kan het niet aan liggen. In een turkooisblauwe top met mosgroene sari stond zij de was op te hangen. Deze kleurcombinatie was op zichzelf al gewaagd genoeg om naar haar te blijven kijken. Maar toen zij zich omdraaide en er ook nog een stuk rose onderrok zichtbaar werd, won ze voor mij de schoonheidsprijs. Wat een magnifieke kleurcombinatie!

March 02, 2006

220 Trappen in Badami

zBadamirotsen.jpg

Dat had ik in mijn oren geknoopt, dat van die 220 trappen. Nog altijd snipverkouden en kortademig als de hel, onttrok ik mij aan de grote klim langs vier rotstempels waarvan ik de eerste, die met het beroemde Nataraja-paneel, wel heb gezien. Later had ik natuurlijk spijt maar het kan het niet alle dagen tempel zijn.

zNataraja.jpg

We waren vanuit het hotel niet via de grote weg naar de rotstempels gelopen, maar via talloze schilderachtige straatjes die we later op de terugweg nog uitgebreid wilden bekijken. Ze leken makkelijk terug te vinden, maar dat viel tegen. Sommige begonnen breed, om na vijftig meter te vernauwen tot stegen waar het niet behaaglijk meer was en waar verdwalen niet was uitgesloten.

zStraatje.jpg

Vele facetten van het daagse leven spelen zich af op straat. Veel huizen hebben een voorportaal waar in de tobbe wordt gewassen, met gloeiende kooltjes in ijzers gestreken, met de ouderwetse Singer trapnaaimachines versteld (die dingen zijn onverslijtbaar), meel gezeefd, pap geroerd en verder gebraden, gebakken, gezoogd en gebakerd. Dit alles al kwetterend en lachend met voorbijgangers en buren.

zportiek.jpg

Weinig bezitten en hard moeten werken is niet identiek aan armoe. In de straatjes waardoor we liepen was het naar Hollandse begrippen arm, maar er werd zo te zien geen honger geleden. De grote en kleine mensen zagen er schoon en netjes uit en de stoepen werden vaak geveegd.

Winterslaap?

hazelnoot.jpg

Vroeger leerden we toch echt dat eekhoorns winterslaap houden. Niks van waar.
Behalve dat we oude Fiep nog regelmatig tegenkomen op de plank bij de keuken (zij is hier het meeste thuis en het minste schuw) is er een nieuwe klant die soms met een partner komt opdagen. Of dit een vrijer of broertje is weten we niet. Ze lijken klein, jeugdig en nog strak in het vurige pak.

Nageslacht van Fiep? Wie zal het zeggen. Feit is dat hij/zij de weg hier op zijn duimpje kent. Alsof hij/zij hier op het erf is geboren. Maar ook dit valt niet met zekerheid te zeggen. Feit is ook dat hij/zij zich een vreemde weg kiest om bij de noten te komen.

Terwijl Fiep vanuit de voortuin komend altijd de weg over het terras zal kiezen om achter langs het huis te lopen, steekt de nieuwkomer (al dan niet in gezelschap) dwars de voortuin over, om achter de garage in een den te klimmen en dan via de laurierkers op het rieten dak van het tuinhuisje te springen. De eerste keer dat ik dit zag, dacht ik dat ik hallicuneerde van de medicijnen maar het blijkt de vaste route geworden te zijn. Waarschijnlijk omdat het de enige manier is om bij het vogelvoer te komen.

Elke morgen steekt er dus op zeker moment een kop met bepluimde oren boven de nokpannen uit. Soms zijn het twee koppen. Er wordt even links en rechts gegluurd, op en neer gehuppeld om daarna via de stermagnolia de grond te bereiken. In het hongerigste geval gaat hij/zij met de staart aan de S-haak hangen onder het overstekende dak waaraan het vogelvoer is opgeknoopt om daar ook nog een graan van mee te pikken.