220 Trappen in Badami
Dat had ik in mijn oren geknoopt, dat van die 220 trappen. Nog altijd snipverkouden en kortademig als de hel, onttrok ik mij aan de grote klim langs vier rotstempels waarvan ik de eerste, die met het beroemde Nataraja-paneel, wel heb gezien. Later had ik natuurlijk spijt maar het kan het niet alle dagen tempel zijn.
We waren vanuit het hotel niet via de grote weg naar de rotstempels gelopen, maar via talloze schilderachtige straatjes die we later op de terugweg nog uitgebreid wilden bekijken. Ze leken makkelijk terug te vinden, maar dat viel tegen. Sommige begonnen breed, om na vijftig meter te vernauwen tot stegen waar het niet behaaglijk meer was en waar verdwalen niet was uitgesloten.
Vele facetten van het daagse leven spelen zich af op straat. Veel huizen hebben een voorportaal waar in de tobbe wordt gewassen, met gloeiende kooltjes in ijzers gestreken, met de ouderwetse Singer trapnaaimachines versteld (die dingen zijn onverslijtbaar), meel gezeefd, pap geroerd en verder gebraden, gebakken, gezoogd en gebakerd. Dit alles al kwetterend en lachend met voorbijgangers en buren.
Weinig bezitten en hard moeten werken is niet identiek aan armoe. In de straatjes waardoor we liepen was het naar Hollandse begrippen arm, maar er werd zo te zien geen honger geleden. De grote en kleine mensen zagen er schoon en netjes uit en de stoepen werden vaak geveegd.