misdruk(3)

Gokarna was de enige plaats tijdens deze reis waarvan ik niet verrukt was. Misschien kwam dit door mijn conditie. Ik leed nog altijd aan de zware verkoudheid waarmee ik half december was vertrokken, maar in Gokarno kreeg ik koorts. Ik besloot de antibiotica aan te breken die ik voor nood had meegekregen en voelde me slap.

We bereikten Gokarna laat in de middag na een lange reis door het heuvellandschap van Karnataka en de bergen van de westelijke Ghats. Gokarna ligt aan de kust van de Arabische zee op loopafstand van de prachtige stranden was ons beloofd, maar dit was eufemistisch uitgedrukt. Het is bepaald geen strand als in Goa, en zelfs geen strand als Kovalam.

Gokarna bleek weer een van de zoveel heiligste pelgrimsplaatsen die ik nu wel genoeg had gezien. Met tempels die zonder aanziens des ouderdoms schots-en-scheef waren beklad met rose en witte strepen. Met chaotische groepen zwartgeklede mannen op bedevaart en winkels vol goedkope souvenirs die je nog voor je vijand niet uitkiest. Met ranzige hippies die caricaturen waren geworden van zichzelf. Uitgemergelde dames en heren op leeftijd in veel te jeugdige gewaden. Het hele gedoe kende ik onderhand en stond me tegen.

We slenterden naar het strand waar je tussen de lelijke kleding, tassen en snuisterijen een lauwe pepsi kon drinken op een krakkemikkige stoel. Het enige leuke waren de kippen die geknoeide restjes oppikten. We zagen de anderen van de groep zuidwaards lopen om over een vrij hoge bergkam naar Kuddle Beach te gaan dat twintig minuten lopen was. De zon brandde, het was midden op de dag en ik had geen fut voor deze wandeling. We namen ons voor om ons de volgende dag door een rikshaw naar Om Beach te laten rijden, een kilometer of zeven verder.

Om Beach, de volgende vroege morgen, bleek ook niet je dat. De tocht erheen was hobbelig maar reuze leuk. Er wordt hard gewerkt om het bereikbaar te maken. Er is een zeer groot, zeer luxueus, zwaar omheind en bewaakt hotel in aanbouw dus dit belooft wel wat voor de rijken. Wij stuurden onze rikshawrijder weg die ons rond twee uur weer zou komen ophalen.

Eenmaal de heuvel opgeklommen, bleken in duizelingwekkende diepten schitterende baaien te liggen. Een toevallig ons kruisende backpacker zei dat het minstens honderd onverharde zanderige treden dalen was voordat je op het strand kwam. En dan straks - op de hitte van de dag - al die trappen weer naar boven, mopperde ik. Ter plekke was er niks. Nog geen steen om op te zitten, laat staan schaduw. Bouwvakkers waren bezig om er een strandpaviljoen voor elkaar te krijgen, maar dat stond op dit moment nog in de kinderschoenen.

Terug naar de parkeerplaats waar gelukkig een andere rikshawrijder ons terug naar Gokarna wilde brengen.

[Ik blijk in Gokarna niet één foto te hebben genomen]