Hampi
Hampi en Hospet kan je in één adem noemen. Hampi is het gebied met antieke schoonheid - sinds 1986 terecht werelderfgoed - en Hospet is de slaapstad voor toeristen die op een half uur er vandaan ligt. We waren hier ook al in 2001 toen Hampi onderdeel uitmaakte van onze Zuid-Indiareis. Hospet stond toen nog in de kinderschoenen en was een dorp met enkele hotels, terwijl Hampi een uitgestrekte zandvlakte was waar de restauraties nog maar net begonnen waren.
Goede herinneringen had ik niet. Het was april en bloedheet. JW bleef op advies van een opgroepen dokter met pillen, hoest en hoge koorts in bed, terwijl ik Hampi ging bekijken met onze groep. De groep van toen bestond uit pluimage dat wel geld besteedde aan eten en drank, maar nog geen kwartje overhad voor entreebewijzen. We sloften zodoende (want de meeste stemmen golden) rond het middaguur hoofdzakelijk over de stoffige vlakte naar mindere bezienswaardigheden terwijl de mooie paleizen en tempels tenminste nog schaduw hadden geboden. Het kan verkeren.
Terug in het hotel viel ik uitgeput op bed, terwijl ik per telefoon de ijskoffie bestelde waarover de groep niet uitgejubeld raakte. Het duurde lang voordat hij werd gebracht, en ik dronk hem dan ook in één teug leeg. Of de melk was niet doorgekookt, of het consumptieijs was besmet maar nooit eerder (en nooit later) ben ik in de tropen zo hevig en langdurig ingewandenziek geweest. Ik kon de namen Hospet en Hampi dan ook lange tijd niet meer horen zonder er krampjes van te krijgen.
Het Hospet van nu bleek een groeikern van torenhoge hotels. Ons comfortabele onderkomen leek in niets meer op het aftandse hotel met smerige kamers waar ik bijna vergiftigd was. Hampi is een aangenaam fiets-, rij- en wandelgebied geworden van ongeveer 20 bij 20 kilometer met prachtig gerestaureerde tempels, lustplaatsen en paleizen uit pakweg de zestiende eeuw. De bouwwerken vormen het hoogtepunt van kunst en architectuur uit de Vijayangar periode, de bloeitijd van het hindoeïsme.
Ogen en tijd te kort om al die prachtige reliëfs te bekijken, de een nog expressiever dan de ander.
De Vitthala tempel met de muzikale holle zuiltjes. Als je erop klopt geven ze allemaal een andere klank.
Dit heiligdom voor de tempel heeft de vorm van een strijdwagen.
Voor leerlingen van de kunstacademie vormt deze strijdwagen een dankbaar object.
Ik bekende al dat ik gek werd van de vele prachtige reliëfs. Honderden jaren historie staan in paleis- en tempelmuren gegrift en gebeiteld.
En dan zo'n gitzwarte pilaar die schitterend afsteekt tegen de zandkleurige zandsteen. Zó zwart en door de eeuwen gladgestreken dat het wel gietijzer lijkt.
De voet van de granieten zuil uitvergroot. Elk beeldhouwwerkje getuigt van groot gevoel voor schoonheid en geweldig vakmanschap.