misdruk(3)

De eerste maanden voltrekken de veranderingen zich zo geleidelijk dat het nauwelijks te registreren valt. O ja, het groeit en begint met lach, blik en gebaar te reageren. Maar pas als het zit wordt het startsein afgevuurd voor een niet te stuiten leerproces. Wat vandaag nog niet kan, lukt morgen. Honderden keren repeteren. Kijken, voelen, oefenen, klaar! En nog maar weinig slapen als ze hier is, want ze zal eens iets missen van de pret.

We zijn nu in de fase van wel te durven gaan staan, maar dan niet meer te kunnen gaan zitten. Al die overgangen naar een beweeglijk leven duren maar even. Het is nog kort geleden dat ze niet eens kon kruipen omdat het niet lukte om vanuit zit naar lig te komen. Die éne voet voor haar buik zat maar steeds in de weg. Hoe we ook leerden en probeerden, ze hield haar eigen tempo aan.

Van rug naar zit was ook bijzonder. We zaten met z'n allen om haar heen terwijl we haar welzijn bespraken. Ineens riep iemand: Ze zit!. Hoe heeft ze dat dan gedaan? Wannéér heeft ze dat gedaan? Hihihi hahaha, we zaten erbij en keken ernaar terwijl het niemand was opgevallen.

De krant lezen als ze hier is? Telefoneren? Een hapje maken? Vergeet het maar! De kamer uitlopen terwijl je denkt dat ze wel even zoet blijft zitten? Elk kwartier constateer je verbaasd dat ze dáár ook al met haar rappe handjes bij kan. De eerste snuisterijen zijn ondertussen naar hogere plekken verhuisd.

Dutten doet ze bij voorkeur op schoot bij een muziekje. Dan mag je vooral niet bewegen, je hoofd of je vingers wegtrekken want daarmee neemt ze geen genoegen. Daar wordt ze gierend wakker van. En omdat ze zo lief is als ze slaapt, laat je je geduldig door haar verkrampen. Dat zou een ander eens van je moeten vragen!

Ze laat ons telkens in de waan nog niks te kunnen, maar ondertussen grabbelt en graait ze om zich heen, stoft ze met een vingertje de plinten, proeft ze of dat grijze spul lekker is, eet de dennennaalden van de vloer, probeert haar vingers in de gaatjes van het stopcontact te duwen en neemt Floris z'n snorharen één voor één - terwijl ze motorisch nog licht gestoord is - tussen duim en wijsvinger om te voelen of ze echt zijn. De goedzak laat haar met een van pijn vertrokken snuit begaan.

Als ze dan weer naar haar eigen huis vertrokken is, strompel ik naar de bank. Of naar mijn bureaustoel om daar lodderig voor me uit te blijven staren in plaats van nog iets te ondernemen. Mooi dat een dag het summum van pret is, maar dat we voorlopig nog niet toe zijn aan meerdere dagen achter elkaar met ook de nachten er nog tussen. Tjee zeg, ik zou compleet op slopershoogte raken. Daar ben ik nog lang niet aan toe!