Winterslaap?
Vroeger leerden we toch echt dat eekhoorns winterslaap houden. Niks van waar.
Behalve dat we oude Fiep nog regelmatig tegenkomen op de plank bij de keuken (zij is hier het meeste thuis en het minste schuw) is er een nieuwe klant die soms met een partner komt opdagen. Of dit een vrijer of broertje is weten we niet. Ze lijken klein, jeugdig en nog strak in het vurige pak.
Nageslacht van Fiep? Wie zal het zeggen. Feit is dat hij/zij de weg hier op zijn duimpje kent. Alsof hij/zij hier op het erf is geboren. Maar ook dit valt niet met zekerheid te zeggen. Feit is ook dat hij/zij zich een vreemde weg kiest om bij de noten te komen.
Terwijl Fiep vanuit de voortuin komend altijd de weg over het terras zal kiezen om achter langs het huis te lopen, steekt de nieuwkomer (al dan niet in gezelschap) dwars de voortuin over, om achter de garage in een den te klimmen en dan via de laurierkers op het rieten dak van het tuinhuisje te springen. De eerste keer dat ik dit zag, dacht ik dat ik hallicuneerde van de medicijnen maar het blijkt de vaste route geworden te zijn. Waarschijnlijk omdat het de enige manier is om bij het vogelvoer te komen.
Elke morgen steekt er dus op zeker moment een kop met bepluimde oren boven de nokpannen uit. Soms zijn het twee koppen. Er wordt even links en rechts gegluurd, op en neer gehuppeld om daarna via de stermagnolia de grond te bereiken. In het hongerigste geval gaat hij/zij met de staart aan de S-haak hangen onder het overstekende dak waaraan het vogelvoer is opgeknoopt om daar ook nog een graan van mee te pikken.