" /> misdruk(3): April 2006 Archives

« March 2006 | Main | May 2006 »

April 30, 2006

Concentratie

piano'tje.jpg

Het 16-maands prulletje achter de piano van de koninginnemarkt

Ach ja

Op de kindermarkt van koninginnedag voor enkele euro's geweldig speelgoed gekocht. We liepen er 's-morgens om kwart over negen blauwbekkend te klappertanden, maar het loonde de moeite. Of ik weer snotter als een gieter kan me geen biet meer schelen.

Belletje heeft vandaag gillend van pret met het nieuwe speelgoed kunnen spelen. Morgenvroeg vliegt ze als een zakenvrouw-in-spe voor tien dagen naar Zuid-Afrika. Haar mams vindt een lange vlucht minder erg voor haar dan een korte. Ik heb zo mijn twijfels maar hield de kaken op elkaar.

Omdat Beer erg krakkemikkig is geworden hebben we beide pronkruggen (Vasco heeft jonger gezelschap gekregen) niet te logeren. De oude reus is trouwens ook niet meer vitaal. Het zal wedstrijd worden welke hond de langste adem heeft. Je zou ze zo graag jong willen houden.

JW heeft de heerlijke horeca dessertsaus weggegooid omdat hij hem bedorven vond smaken. Hij smaakte alleen maar naar echte vanille maar hij viel als beton.

April 27, 2006

Temperatuurbewust hergebruik

Vandaag ook een bermuda gekocht om bruine benen te kweken? Hoogste tijd dat de beenwarmers weer in de mode komen. Je kunt natuurlijk ook de mouwen knippen uit een wollen trui.

Doubletje

doubletje.jpg

Het dreutelt hier onverdroten verder bij het mandje ongedopte pindanoten, waarin toevallig per ongeluk ook nog wel eens een walnoot verdwaald kan zijn geworden.
En ja, er ligt tegenwoordig op de keukentafel altijd een camera klaar.
En nee, ze schieten vaak zo rap voorbij dat je nauwelijks tijd hebt de camera aan te zetten, laat staan in te zoomen, te belichten of scherp te stellen. Sure dat die camera volautomatisch kan, maar zelfs dat kost tijd.

Mopperen doen we niet. Vaak genoeg zitten ze rustig op hun gatje en op hun gemak van het gebodene te genieten. Op tafel, op een tak, op het stoepje, op de kruk, gewoon op de kist, op de rand van het rode bord of het witrieten pindamandje of brutaalweg bovenop JW's klompen. Terwijl ze een waakzaam oogje op ons en de cameralens houden voelen ze zich hier behoorlijk thuis.

Maak mij niet wijs dat ze niet op hun specifieke keftoon met elkaar communiceren. Laatst kwam er een afgedaald uit een spar op het voorerf. Aan alles was te merken dat hij de weg niet goed kende. In plaats van koers te zetten in de goede richting keek hij schutterig om zich heen. Waarheen? Waartoe? Hij had van de klepel en de klok vernomen. Van noten op een vensterbank. Zo sprong hij, nog niet voldoende van wanten wetend, op de schuinse tegelrichel: de vensterbank van mijn werkkamer. Hij stond op tegen de ruit, gluurde naar binnen en leek te schreeuwen waar of hij noten kon halen. Ik wees hem dat hij achterom moest gaan.

Terug naar de foto die ik vanmorgen kon schieten. Het zijn twee oude bekenden van mij en van elkaar. Ze trekken vaak samen op, maar zitten toch zelden tegelijk aan de voedertrog. Terwijl de een aan de draad met vogelvoer hing, ging de tweede op notenjacht. Maar er hangen geen vetbollen en pindazakjes meer onde de rieten kap. Er is alleen nog dat ene mandje bij de keuken.

Op de foto leek de kleinste deemoedie te vragen of hij ook een hapje mocht, maar de voorraad was bijna uitgeput. Misschien was het de dreigende schaarste die de bom deed barsten, maar nog geen seconde na het maken van dit plaatje brak er een hevige oorlog uit.

Eikeltje

Onze Loezewiez vaart een nieuwe koers om haar partij te redden. Rechts deugt voor geen meter, Bos heeft een lekkerder kontje. Oke, dit mag. Maar nog even blijven meeregeren om in het zoet te delen komt mij méér dan dubbel over. Als trouwe stemmer sinds het eerste uur ben ik dan ook afgehaakt. Kleinduimpje dat met een gebald vuistje in betrouwbaar burgerfatsoen nog heel wat voor elkaar kreeg, heeft zichzelf tot eikeltje gemaakt van de Hollandse politiek.

April 26, 2006

De troost

Toen hij achter me kwam staan en voorzichtig de spanning uit mijn nek masseerde schoten de tranen in m'n ogen. Hij telde zes maanden af op zijn vingers, murmelde voor zich uit dat dit haalbaar moest zijn en beloofde mij dat hij het hele proces zou blijven volgen. Omdat ik geen woord kon uitbrengen vroeg ik niet wat hij over zes maanden ging doen, maar ik vrees het ergste.

Over de longen, waarvoor ik op controle kwam, hebben we het niet eens gehad. Ik vertelde van de CT-scan en de operatie met de lange wachttijd door een KNO met wie ik niet best overweg kan. Hij draaide het beeldscherm naar me toe, tikte mijn naam in de computer en daar verscheen de scan die ik zelf nog niet had gezien. Hij zei dat dit een van de beroerdste scans was die hij ooit had bekeken en dat opereren onontkoombaar is. Hij deed in feite wat de KNO had moeten doen.

Ik bekende dat ik de noodzaak van een operatie zelf ook wel voelde, maar dat ik er niet blij was met de zwijgzame KNO die ik toevallig had getroffen en de langdurige wachttijd die hij erop nahield. Hij zei dat hij aan mijn antipathie niks kon verhelpen, maar dat hij wel de macht had om de wachttijd te bekorten omdat het langdurige gepruttel in mijn holten ook niet gezond is voor mijn longen. Dat ik me geen zorgen moet maken omdat deze KNO toevallig wel de handigste van allemaal is. Het woord handig vond ik mooi getroffen. Het stelt mij zeer gerust. Zeg nou zelf: een handige chirurg die naast je oogkassen moet schrapen is heel wat meer waard dan een geleerde klungel.

Toen hij ook nog achter me kwam staan en voorzichtig de spanning uit mijn nek masseerde kreeg ik het even te kwaad. Stom genoeg, want nu weet ik nog niet wat hij over zes maanden gaat doen.

April 24, 2006

De toegestaanbaarheid

Gisteren nog gehoord dat blijven bewegen tot op hoge leeftijd goed voor de hersenen is. Ik weet niet meer of het gemeld werd voor of na het 1 april-grappige nieuws van de toegestaanbaarheid van vaticaanse condooms onder voorbehoud. Ja, ik spreek ook maar eens ff netjes nederlands en spoed mij nu naar de heftig in de mode zijnde fitness.

Bericht van ver

Vannacht om half drie ging de telefoon. Ik kwam van heel ver naar de oppervlakte van bewustzijn, maar toen ik de hoorn opnam was er niemand meer. Overdag of 's-nachts, het is ook altijd hetzelfde gelazer. Het verval van een maatschappij. Slaat nergens op, maar ik wil iets gewichtigs schrijven.

Ondertussen zat ik wel met de gebakken peren. Toen onze bejaarde ouders nog leefden waren schriktelefoontjes aan de orde van de week. We veerden er hoog van op maar we raakten er ook aan gewend. Nu kon het onverwachte alarm alleen maar duiden op calamiteit bij één van de vijf. De vraag was: bij wie?

Probleem is dat je om half drie 's-nachts niet kunt gaan rondbellen met de vraag: was jij het? Mijn nuchtere verstand kreeg de overhand. Ze komen wel terug als het ernstig is. Het kan evengoed een grappenmaker zijn of een zatte tor met een mobiel in handen. Of G, dacht ik tenslotte met een glimlach, om ons bewust te maken dat het vandaag haar sterfdag is.

April 23, 2006

Cushing

Belletje zou komen maar ze kwam niet. Dat kwam goed uit want Beer zakte steeds door zijn achterbenen zodat we toch maar met hem naar Martijntje gingen. Ze is er vrij zeker van dat hij de ziekte van Cushing heeft maar wil hem (en ons) langdurige onderzoeken besparen. Daar is hij - op weg naar de 15 - te oud voor.

Ze gaf hem spierversterkers die body builders openlijk slikken en sporters in het geniep. Omdat Beer steeds wegglijdt op het parket gaf ze de raad om de hond te stofferen in plaats van de vloer. Met antislip babysokjes van de Hema die we meteen zijn gaan kopen. Vier paar, dan kan er eens eentje verloren raken, of een heel paar in de was.

Hij ziet er heel koket uit met zijn grijze benen in oranje sokken. Groen, zwart en rood zullen ook hip staan. 't Is wel een gedoe om hem die sokken aan te trekken. We moeten er iets voor overhebben.

April 22, 2006

De macht, de haren en de strot

In principe niks op tegen dat Bea wat van haar politieke macht inboet hoewel ze meer vakmanschap bezit dan alle anderen tezamen, maar om nou te schrijven dat de politieke elite deze mening is toegedaan brengt me het zuur in de mond. Politieke elite? Welke politieke elite? Bestaat er nog politieke elite dan in deze chaosrepubliek? Waar mag die dan wel huizen? Waarom merken wij hier nooit iets van? Of worden de strebers bedoeld die elkaar naar de macht, de haren, de strot, de microfoon en de camera vliegen omdat zij zichzelf voornamer en slimmer achten dan onze prima inter pares.
Kijk, dat Maxima, Maybel of Laurentien hun handen van onze politiek moeten afhouden is een andere kwestie, maar Trix doet het niet beroerder dan de eerste beste flutfluim die hier op oneigenlijke gronden wordt gekozen. Stemmen is poppenkast. Stemmen is poppetjeskast geworden.

April 20, 2006

Tweemaal kind

Tweemaal binnen twee dagen terug naar mijn kindertijd. Eerst gisteren in het Tylers museum in Haarlem waar het door een vlijmscherpe noordenwind ijzig was. Ik zou dit museum zelf nooit hebben uitgekozen maar we gingen met een groepje. Slenterend door de fossielenzalen begon ik het, tot mijn verbazing, geweldig te vinden.

teylerschelpen.jpg

Wie was als kind eigenlijk niet stapelgek op fossielen, schelpen, ammonieten, botjes of skeletten? Alleen kon het me toen niet schelen waar iets was opgegraven terwijl ik dat nu boeiend vond.

Tweede verrassing was de gigaklont kikkerdril die ik vanmorgen in de vijver vond. Jarenlang paddensnoeren gehad (die van dit jaar zijn deerlijk mislukt door de koude), maar nooit kikkerdril. Ik wist niet eens hoe het eruit zag. Wel van plaatjes maar niet van het echt.

Als kind was ik gloeiend jaloers op vriendjes die een pot dikkopjes mochten. Mijn vader was te onhandig, te voornaam of te schoon om kikkerdril te vangen, en ik wist niet waar ik het moest zoeken.

Dus voor het eerst richtte ik een grote pot in, deed kiezel op de bodem, veel zuurstofplanten, slakjes en vijverwater. Toen nam ik een heel klein hapje van de dril. Niet meer dan drie peperkorrels die je onderin de pot ziet zweven.

kikkerdril.jpg

De pot heb ik voor het raam gezet naast mijn bureau om het wonder te kunnen aanschouwen. Eindelijk gerechtigheid.

April 18, 2006

Gebroken bus

Zondagsrijders, dagjesrijders, noem het wat. Wij staan puur toevallig in de voortuin de vlinderstruik te snoeien en horen een harde, doffe klap die niet valt te negeren. Op de trap gekomen vanwaar we het pad kunnen overzien, staat daar een duurdere auto dan wijzelf bezitten met open portieren.

Een dame houdt, kleine gilletjes slakend, onze brievenbus omkneld die door haar begeleider met paal en al van zijn sokkel is gereden toen hij keerde op ons pad. Nu moet je wel weten dat de bus pal naast een tamelijk dikke eik staat. Waarop hield de rijdende stommerd zijn blikken gericht, vraag je je af. En wat zou hij hebben gedaan als wij niet toevallig buiten stonden?

Het zit ons niet mee met brievenbussen. De paal van deze vaalverkleurde lelijke ptt-bus was in beton gegoten nadat onze fraaie rode brievenbus na 15 jaar trouwe dienst met sokkel en al was gestolen. Dit gebeurde op de allereerste avond dat er straatverlichting brandde die we tot dan toe nooit hadden gehad. Omdat we hem van onze ouders kregen toen we hier kwamen wonen, was hij emotioneel onvervangbaar. Hetzelfde model kwamen we trouwens nooit meer tegen.

Gebroken veer

En toen was H op tweede paasdag jarig. Maar of de duvel ermee speelde kwamen wij om vijf uur aangereden met een auto die, huppend over elke hobbel, angstaanjagende geluiden maakte. Een dag eerder nog naar Vianen geweest en nergens iets van gemerkt.

Gebroken veer, zei H die alles weet van auto's. Mag je niet verder mee rijden. We bellen de wegenwacht. Die kwam vrij vlot en constateerde. Volgde een giga takelwagen waarop de kapotte auto werd weggereden. JW liftte mee naar de andere kant van de stad waar hij vervangend vervoer kon krijgen. Hij had nog net met een eerste slokje op H kunnen proosten, maar liep het voorgerecht mis.

Toen hij terugkwam met een handgeschakelde VW, was het precies 8 uur. Toen kondigde zich het volgende ongemak weer aan: de suikerkat een prik gaan geven. In de gewone doen was ik even huiswaarts gesjeesd, maar na 15 jaar rijden in een automaat was ik het schakelen verleerd. JW - toastje met voorgerecht in de hand - reed. Dat ging uitstekend, behalve dan dat de wagen bij elk stoplicht afsloeg en de rit wat langer duurde dan normaal.

Toen wij weer terugkwamen lag Belletje al in haar bedje. We hadden de avond behoorlijk ontregeld wat niet leuk was voor de koks. De enige troost was dat JW geen kans had gekregen om nog met de gebroken veer naar huis te rijden, wat hij zonder H's ingrijpen beslist zou hebben gedaan.

April 17, 2006

De enige echte

6enigeechte.jpg
-
En als je het over de duvel hebt... Ik had haar zelf niet eens gezien want JW nam de prent. Lang leve foto's om eigenschappen voor zeker vast te stellen. Zie je die hap uit haar oor en dat ontbrekende vingerkootje aan haar linkerhand? En dan die lekkere grijns op haar snuit als ze de camera ziet?

Ook Fiep heeft een lichte snuit, al is die minder uitgesproken blond dan die van Beresnoetje. Ik heb me al vaak afgevraagd of de drie jeugdige eekhoorns (Fiep zelf dus buiten beschouwing gelaten) die hier de notenbar frekwenteren niet haar jongen zijn die hier op het erf zijn geboren. En dan hebben we nog Fieps vrijer. Soms verbeeld ik me dat ook hij hier meeeet uit de ruif.

Queen?

1queenberesnoet.jpg
-
Volgens mij begint Queen Beresnoetje victorie te kraaien, maar ik kan nog niet over mijn hart verkrijgen om haar Fiep II te noemen. Dat is de goden verzoeken. Zie je hoe lichtgekleurd haar snuit is?
-
2inhetnest.jpg
-
Zij begint zo haar gewoontes te krijgen. Zo begluurt ze mij 's-morgens vanuit het oude duivennest of ik haar bakje al heb gevuld.
-
3scheerjeweg.jpg
-
Gelukkig dat ik kan bewijzen dat ik niet overdrijf. Nou ja, bewijzen? Soms gaat het hier zo vlug en brutaal toe dat er niet tegenop valt te kieken. Moeten we op onze eigen keukendeur kloppen. Knock knock knock, mogen wij alsteblieft even naar buiten? Sluipen ze over de grond naar de kist, klimmen ze in de harken of schoffels, om maar bij de noten te komen.
-
4dakhaas.jpg
-
Dit beeld is blijft krankzinnig en specifiek voor Beresnoetje met haar opvallend lichte snuit. Altijd komt ze over het dak terwijl het ook anders zou kunnen. Vanmorgen in alle vroegte zat ze alweer op haar achterpoten in haar opvallend witte hemdje rond te gluren of er al pinda's in haar bakje lagen.
-
5oorpluimen.jpg
-
Ik weet niet wat het meest typische voor een eekhoorn is: zijn staart of die malle oorpluimpjes waarmee hij zich danig kan verraden.

Paasboodschap

paasboodschap.jpg

O hemel, het zijn wel Franse, vast en zeker uit de legbatterij.
Pas toen ik ze in huis had kwam het radiobericht van die legbatterijen.

Het pellen van een hardgekookt eitje doe je zo. Geniet even van dit prachtige frans. Je zou hier toch bijna Oefs de Caille voor kopen?

Épluchage de l'oeuf dur
Cassez la coquille en tapotant l'oeuf sur tous les côtés, roulez-le entre les mains afin de décoller la coquille de l'oeuf. Enfin prenez un morceau de coquille avec la menbrane, en commençant par le côté pointu, et, épluchez l'oeuf en spirale.

April 14, 2006

Baksteen

image.php.jpg

De JBL On Stage geeft een supergeluid, eerlijk waar, maar heeft geen afstandbediening en geen batterij. In plaats daarvan een baksteen van een stroomadapter. Nu ga ik niet met deze luidspreker (ook als doc en oplader te gebruiken) op de hei zitten, maar een lichtere lader zou mij zeer bevallen.

Wat het geluid betreft uit de vier Odyssey neodymium luidsprekers met een uitgangsvermogen van 6 watt per kanaal niets dan lof want de hele kamer staat van zoldering tot alle hoeken vol muziek die niet vervormd hoeft te worden om de kubieke meters te vullen:

We were generally wowed by the sound that came out of the On Stage speakers, even by comparison with the inMotion, iMminis, and iM3s, say nothing of the other speakers we’ve tested. Contrary to initial expectations, the circular and short shape of On Stage produced significantly better stereo separation than the traditional upright, taller Altec speakers, casting sound off on 45-degree angles to the left and right sides of the dock. We could clearly hear the left and right channels of songs, which sounded more distinct than in any of Altec’s comparably sized products.

Zou er een kleinere voedingen bestaan met de volgende specificaties?

Input: 230V-50H 194 mA
Output: 18V = (streepje waaronder stippelijntje) 800mA 14.4 VA

Met het lot verzoend

Als ik een kommetje maak van mijn handen, zie ik de dagen daar zo doorheen huppelen. Ze zijn om en versleten voordat ik er erg in heb met m'n verstopte hoofd. Eerst heb ik mijzelf nog zoetgehouden met de illusie dat ik nog wel spontaan kon genezen. Het dove oor is uit zichzelf ontplopt en sinds een week begin ik gelukkig ook weer iets te ruiken en te proeven. Alle goede raadgevers die mij aan het stomen willen zetten, bedankt. Het zal zeker verlichten maar lost de kwaal niet op. Teveel inspanning voor te weinig resultaat.

Gisteren hoogstens een half uurtje buiten gelopen. Oke, het was guur en het miezerde koude regen, maar we brachten een bloemetje naar G. die jarig was. Ik had mijn plu in de auto laten liggen, maar ik doe momenteel wel vakker suffe dingen. W. groef de hyacint- en narcisbolletjes met zijn blote handen in de aarde. Dat stond mooi en zelfs een beetje lente-achtig wat onderhand wel mag. G. keek over onze schouders mee en leek tevreden met het resultaat.

Ons daarna twee biertjes lang gaan warmen in het Louis-Hartloopercomplex (LHC) waar het gezellig was en warm. Geen overladen programma toch, zou je denken. Niettemin was ik uitgeput en stond ik vanmorgen op met dat bekende ontstoken hoofd in de watten. Hoewel J10, die ik gisteren - kersvers uit Egypte - op fitness tegenkwam, me kleurrijk wist te schetsen hoe blauw mijn hoofd zou worden na de operatie krijg ik onderhand zin in die ingreep. Laat het lot maar komen, ik wil nu wel eens van mijn clownsneus af.

April 11, 2006

We laten het blauwblauw

snotneus.jpg

Vertel mij maar welke gedachten deze kleine snotneus in d'r kop heeft. Deze sceptische blik belooft wat voor de toekomst. Vandaag trof mij ook de kleur van haar ogen. Voor het eerst zag ik daarin onmiskenbaar de ogen van mijn vader. En van zijn moeder, mijn oma dus van vaderskant. Ik heb haar portret er zelfs bij gehaald. Datzelfde grijsblauw. Of is blauwgrijs beter uitgedrukt?
Dat laten we blauwblauw.

Een ei op pootjes

roodborst.jpg

Door al dat ge-eekhoorn was ik bijna vergeten dat hier meer kleine persoonlijkheden de voerplekken in de gaten houden. Waar gevoerd wordt, wordt geknoeid en deze kleine moet het van de gemorste kruimpjes hebben want hij is geen behendig vlieger die aan vetbollen hangt. Zijn temperament is even vurig als zijn bloesje en hij verdedigt zijn plek zo nodig met oorverdovend gekef.

Een roodborst heeft een aandoenlijk figuur. Hoog op de benen en zonder hals ziet hij eruit als een paasei op pootjes.

Brutaal

brutaaltje.jpg

Met de dag brutaler. En ze komen met meer. Vandaag kwamen ze aangestormd met z'n drieën. Berensnoet had niet alleen haar(?) partner meegebracht die ik wel vaker zie, maar nog een andere makker, broer of zus. Net als Fiep heeft ze begrepen dat de keukenruit een prima rugdekking biedt. Geen Fiep gezien vandaag, maar ik zit ook niet de hele dag in de keuken achter de geraniums.

vloerbeest2.jpg

Het was wel erg uitbundig en weinig verlegen. Je zou bijna mogen zeggen dat we hier over de eekhoorns struikelen. Soms wordt het te gek voor woorden.

April 09, 2006

R.I.P. Reve

Dat komt van al dat uitstellen en denken dat het straks wel kan. Straks barst de verdere avond uit zijn voegen over R.I.P. Reve. Jammer dat ze dit nivo alleen uitzenden als iemand dood is. En dat ik nog niet tot loggen kwam.

Mulish is nog over. Clean, gewichtig, humorloos en naar mijn smaak zonder cynisme. Emotieloos, altijd in de plooi, niks op aan te merken maar ook niks om over op te winden. De ratio in pantalon. Neem de anderen: Reve, Hermans, Wolkers voor mijn part. Uitbottende karakters die deinden/deinen op de wind, op vorst of hitte, oorlog en vrede, woede en liefde. Lijdend of juichend, de wereld is/was hen te groot, te klein, te zwaar, te licht. Fantastisch.

Hoe het ook zij, als je brood bakt moet je daar wel gist in doen. Ongedesemd brood mag symbolisch zijn voor Pasen, maar ongegist brood ligt als baksteen op de ingewanden. Ik durfde het de vogels niet eens te voeren. Dit brood slaat niet op de schrijvers maar op mijzelf.

Het was vandaag alweer te koud. Ik bungelde met mijn handen in de vijvers en ze vroren er bijna af. Ik dacht terug aan de Witte Zee waar het water ook maar 3 of 4 graden was en de kapitein van de vrachtboot ons waarschuwde dat je niet levend uit dit water zou kunnen worden opgevist als je erin viel.

Onze paddencaviar ligt dan ook weinig levensvatbaar te rillen in langzaam oplossend slijm. Ik heb een sliert in de rietpoel gegooid omdat daarin geen vissen of andere rovers leven. Koud of niet, Berensnoet heeft hier met haar vrijer rondgerend of ze haar vrije dag had, want de zon scheen wel. De zon scheen in het verdomde koude water en over de dood van Reve.

Vanmorgen vroeg (of vannacht) hoorde ik iemand opmerken dat wij mensen nog steeds niet verzoend zijn met de eindigheid van het leven. Dit omdat dokter B uit H uit z'n vak is gegooid vanwege de dood van S. Millecam. Dokter B zat zo mis als wat, dat is zeker, maar of Millecam nog zou leven als hij haar naar de echte dokter had terugverwezen is lang niet zeker.

Broer Karel, de communist, was toch ook geen lieverdje? Ik dacht dat die er ook wel van hield om de boel te ontregelen. Bijzondere mensen met mooie stem en bijzondere pen. Beiden.

April 06, 2006

Broad OS Support

Via Anson dit adres om te bewaren.
Experience the First Virtualization Solution for Intel-powered Macs!.

Niet dat ik al zo'n Intel-powered heb, maar ooit zal die wel komen.

Argumentatie

Hoorde ik toch zeggen vanmiddag. Neen, we noemen geen namen want daar gaat het me niet om.
Tijdens de discussie over de vraag of de toegang tot musea gratis moet worden. [Dit is een mooie zin, toch?]
Huiver en luister:
Veel allochtonen houden van picknicken want dat zijn ze zo gewend van herkomst. Daarom (??) [als er daarom werd gezegd is het wel heel bedroevend. Ik weet dat ook niet zeker meer, maar het maakt mijn verhaal wel spannender] worden er grasvelden aangelegd op pleinen voor musea.

[Persoonlijk denk ik meteen dat het verrukkelijk picknicken moet zijn tussen de verboden hondendrollen. Ik bedoel dat het drollen van honden verboden is, maar dat er niet permanent over de nationale hygiene van de locale grassprieten kan worden gewaakt. En dan hebben we nog onze onvervalst koele picknicktemperatuur. Ik weet wel dat de meeste moslima's een hoofddoekje dragen en een lange broek onder hun rokje, maar ons blijft lang in het voorjaar frisjes hier.]

Goed dus. Allochtonen [daar gaan we weer met de tweedeling] picknicken graag op de met gras gestoffeerde pleinen voor musea. Dat waren ze thuis zo gewend. Oke. [Heb je ze wel eens zien picknicken met al hun potjes en pannetjes, schotels en schaaltjes waarvan het water je in de mond loopt ? Dat is nog eens wat anders dan hemaworst of patatjes oorlog waarvan je de verpakking weggooit.]

Als nu de musea gratis worden zodat ze - voor of na de picknick - toegankelijk worden voor de met potten en pannen beladen picknickfamilies, dan hebben de allochtonen een extra argument om te gaan picknicken in het vuile gras.

Sorry, maar ik kom er geloof ik niet meer uit...

Hardnekkige Rita

Mevrouw Verdonk dus. Waarom moeten we het mens toch massaal Rita noemen? Brengt dit de burger soms dichter bij de politiek? En zo ja, waaróm dan, als ik zo vrij mag zijn? Is iemand die je bij de voornaam noemt voornamer? Een betere bestuurder soms? Of geeft het de valse schijn van vertrouwdheid? Omdat de boodschap er niet meer toe doet?

Mevrouw Verdonk dus. Mooi pakje, mooi kapsel, mooie make-up.
Dit waren de meest uitspringende punten die ons gemiddelde journaille vanaf gistermiddag wist te melden. We worden dus klinklaar verneukt door de media. Niet voor vol aangezien, als onmondigen beschouwd, als dombo's behandeld die niet over inhoud kunnen denken want mooi pakje, etc= bleek bij velen de boodschap zelf te zijn. Dit nu heet moderne politiek.

Mevrouw Verdonk dus. Trok van leer als een geroutineerde standwerker op de wekelijkse warenmarkt. Ze had er zin an. Ze stond ervoor. Ze zwiepte wat modder links, ze zwiepte wat modder rechts, ze pikte wat lukrake krenten uit haar persoonlijke fortuinpap, gaf een knietje aan haar concurrent en koos voor recht door zee zoals we dat in andere pakjes en kapsels van haar kennen.

Veertig zetels?

De goden zullen ons bewaren.

April 05, 2006

Fun geshopt

Omdat ik vandaag het huis werd uitgegooid (man kreeg een mannenclub over de vloer) ben ik gaan shoppen. Oke, oke, ik had onderhand ook wel wat kleren nodig. Ik dook dus eerst de sjieke dameswinkels in waar ze mij al kirrend modieuze rokjes wilden verkopen die eruitzagen als onderrokken uit de voormalige oostbloklanden. Met stroken kant en armtierige rushes voor prijzen die je niet wilt weten.

Op zich heb ik daar niks op tegen. Mits de stof van behoorlijke kwaliteit is en de naden niet bij de eerste aanraking onstuitbaar loshuppelen. Dat zo'n rok bepaald niet elegant is voor een nijlpaard, kon geen van de verkoopsters ene donder schelen. Gelukkig dat ik zelf vastbesloten was om niet voor gek te lopen. Dat rokjes zo leuk staan wil ik best geloven, maar dan wel graag bij een ander.

Voor vrijwel eenzelfde bedrag kocht ik vervolgens in een belendende winkel twee khakikleurige en een pruisischblauwe spijkerbroek die mij elegant staan en slank kleden. Ik moet ze wel nog zomen. Hetgeen betekent dat ik ze voorlopig niet kan dragen, wat nogal zuinig is. Ondertussen was ik wel enige uren verder en zo melig als de pieten. Dit komt niet meer goed vandaag.

Xi'an opgravingen

Had ik het al eens gelogd, of had ik het willen loggen en het nog niet gedaan?
Kwou maar zeggen dat ik zo dolgraag hierheen wil.
Ik schrijf het op om het niet te vergeten.

Xi'an - Kaiserliche Macht im Jenseits

Kunst- und Ausstellungshalle der Bundesrepublik Deutschland - Bonn

April 04, 2006

Moeder en kind?

Het is niet te vermijden dat ik foto's neem want waar ik ook kijkt zie ik ze bezig. Soms zie ik alleen een staart ronddeinen achter de heidestruiken. Die bewegingen ken ik onderhand. Neus op de grond alsof ze voor stofzuiger spelen. Ze moeten enorm scherp kunnen ruiken want op de geur halen ze hun ingegraven noten op.

mamafiep.jpg

Hierboven nog maar eens een prentje van Fiep bij de keuken. Ze gaat al heel wat jaartjes mee en alles aan haar is gehavend. Haar vacht is dof, grijs en mottig geworden. Uit haar oren zijn hele happen verdwenen. Een van haar wijsvingers mist een kootje en dus ook een nagel. Ze heeft een haak door het oor dat we op de foto niet zien, haar staart heeft een vreemde knik opgelopen en ze moet weer jongen hebben want ze heeft behoorlijk gezwollen tepels.

Gisteren zag ik hoe ze bijna werd overreden toen ze de weg overstak. Ik reed een eindje verder achter een auto die voor haar remde, maar er kwam ook een tegenligger aan. Het scheelde geen haar. Ze moet zelf ook geschrokken zijn, al heeft ze natuurlijk geen notie van de consequenties.

Ze klauterde een halve meter tegen een stam op en viel er ruggelings vanaf of ze in schock was. Ik keerde de auto om te zien of alles goed met haar ging, wat natuurlijk onzin was. Op dat moment besefte ik pas goed hoe oud ze al is. En dat elke foto die ik nog van haar kan nemen bijzonder is.

kindjeberensnoet.jpg

Berensnoetje is de dakhaas. Ze komt altijd uit de oostelijke dennen, via de laurierkers, via het rieten dak en de stermagnolia terwijl Fiep uit het westen uit de douglassen achterom komt.

Alles aan Berensnoetje is jeugdig en fris. De vacht fonkelt in de zon en glimt als een gepoetste kastanje. Had Fiep vroeger ook, die schitterde de boom uit. Het bont op Berensnoetjes buik is nog spierwit en de staart is vol. De oren zijn gaaf en rond, de vingers nog slank en ongehavend.

Als je goed kijkt zie je dat Fiep ook een iets uitgebleekt berensnoetje heeft, maar minder geprononceerd. Zijn zij soms moeder en kind? Waarom wel, waarom niet? Waarom verdragen zij elkaar zo goed?

Wat zou minder beroerd zijn?

Laat ik beginnen bij het begin. Pluis - die kleine ja met de helblauwe ogen - heeft de ellendige eigenschap om ondanks rake klappen met de ogerolde krant vanaf jonge leeftijd diep zijn zijn sporen in het heerlijke leer van de banken te zetten.

Gieterstralen, spuitflessen, smerige luchtjes of dik boenwas hebben niet geholpen. Een verslapt kwartiertje later danst hij op kousenvoeten opnieuw naar een van de begeerde plekken om een luidruchtig gekras te laten horen. Tegen de tijd dat wij brullend overeind schieten is hij - sliep uit - als een schicht verdwenen.

Het punt is dat de gehavende leren banken onderwerp worden van huislijke twist. Wat zou minder beroerd zijn? De armleggers en het ruggedeelte van de banken in lappen hullen zodat het bezoek de vreselijke aanblik van gehavende bank niet onder ogen krijgt? Of de zonde maar onbedekt laten en het bezoek voorzichtig ervan op de hoogte brengen dat onze kat op de wachtlijst staat van een heropvoedingsgesticht?

April 01, 2006

De zon in het water

Nu kun je de zon in het water zien schijnen en nog altijd zijn ze in de weer. Schieten ze van links naar rechts, en van boven tot onder water, de padden. Hun ogen spuwen vuur.

Hen beglurend door een 20x verrekijker zou je ze bijna kunnen verslijten voor krokodillen die ook zo gladjes door het water glijden, met altijd van die bolle, gloeiende ogen boven de waterspiegel uit. Maar dan ineens ontwikkelen ze kracht waaraan geen prooi kan ontsnappen.

Zo gaan de padden tekeer. Onbeweeglijk door het water glijdend met wijdgespreide benen, tot ze plotseling een onvermoede kracht en snelheid ontwikkelen waarbij het water deint van de spetters en golven. Daar rustig drijvend aan de oppervlakte lijken ze groenblauw te fluoriseren. Ze zien er opgetuigd en opgetogen uit voor de bruiloft. Maar zoveel heb ik er hier nog nooit gezien.

Paddeneierenlegdag

Gisteren nog geen spoor te bekennen, behalve dat ik scheppend in de modder een padje opviste, maar vandaag is het feest en niet zo'n beetje ook. Op weg naar de vijver om rode vissen te tellen zie ik bij de gebruikelijke pluk friemeltjesgroen overdovend gespetter. Een pad. Twee padden. Drie... vier... vijf... zes. Alles stuift uiteen, zwemt naar de waterleliebladeren die groeien als kool, laten zich naar de bodem zakken om even later weer in de buurt van het friemeltjesgroen op te duiken.

Ik loop om de vijver heen en zie dat het bewuste groen nu al verpakt is in meters peperbollensnoer. Onder mijn blik vluchten padjes weg, maar er zijn er ook bezig die niet kunnen stoppen. Mens donder toch op, zullen ze denken. Verderop houden zich vadsige exemplaren op. Ze zwemmen soms een paar slagen en blijven dan ongegeneerd wijdbeens aan de oppervlakte drijven.

Er gebeurt verder niets zolang ik in de buurt blijf. Ik ga naar binnen en volg de voortgang maar weer met de verrekijker. Komt er een vrouwtje in de mannenbuurt dan is het één groot gespetter en vliegt het water alle kanten op. Uit de pluk friemeltjesgroen duiken koppen op met onmiskenbaar bolle ogen. Vandaag is het feest, maar morgen is het huilen. Want de rode karpers zwemmen traag en geduldig in de diepte hun rondjes.

Podje casten

'k Word een beetje gek van al dat gepodcast. Ieder zichzelf iets achtende moet podcasten ineens. Ik heb het niet over luisteren want dat vind ik aardig. Ik heb het over zelfoverschatters die niks te melden hebben en er daarom film van maken. Met name de gewichtigdoeners in de USA moeten zo nodig als talking heads.

Eerst word je in slakkengang geacht de intro' s te lezen die als uitgerekte dweilen de muziekjes dekken waarmee de boel is opgefleurd. Tegen de tijd dat de titel volgt - ondersteund door een mopje voor de grootstgemenedeler gemiddelde smaak - begin ik al te grommen en haak ik af.

De persiflage die TidBITS: Announcing the TidBITS Video Podcast ons vandaag voorschotelt is dan ook geweldig.