Bericht van ver
Vannacht om half drie ging de telefoon. Ik kwam van heel ver naar de oppervlakte van bewustzijn, maar toen ik de hoorn opnam was er niemand meer. Overdag of 's-nachts, het is ook altijd hetzelfde gelazer. Het verval van een maatschappij. Slaat nergens op, maar ik wil iets gewichtigs schrijven.
Ondertussen zat ik wel met de gebakken peren. Toen onze bejaarde ouders nog leefden waren schriktelefoontjes aan de orde van de week. We veerden er hoog van op maar we raakten er ook aan gewend. Nu kon het onverwachte alarm alleen maar duiden op calamiteit bij één van de vijf. De vraag was: bij wie?
Probleem is dat je om half drie 's-nachts niet kunt gaan rondbellen met de vraag: was jij het? Mijn nuchtere verstand kreeg de overhand. Ze komen wel terug als het ernstig is. Het kan evengoed een grappenmaker zijn of een zatte tor met een mobiel in handen. Of G, dacht ik tenslotte met een glimlach, om ons bewust te maken dat het vandaag haar sterfdag is.