Gebroken bus
Zondagsrijders, dagjesrijders, noem het wat. Wij staan puur toevallig in de voortuin de vlinderstruik te snoeien en horen een harde, doffe klap die niet valt te negeren. Op de trap gekomen vanwaar we het pad kunnen overzien, staat daar een duurdere auto dan wijzelf bezitten met open portieren.
Een dame houdt, kleine gilletjes slakend, onze brievenbus omkneld die door haar begeleider met paal en al van zijn sokkel is gereden toen hij keerde op ons pad. Nu moet je wel weten dat de bus pal naast een tamelijk dikke eik staat. Waarop hield de rijdende stommerd zijn blikken gericht, vraag je je af. En wat zou hij hebben gedaan als wij niet toevallig buiten stonden?
Het zit ons niet mee met brievenbussen. De paal van deze vaalverkleurde lelijke ptt-bus was in beton gegoten nadat onze fraaie rode brievenbus na 15 jaar trouwe dienst met sokkel en al was gestolen. Dit gebeurde op de allereerste avond dat er straatverlichting brandde die we tot dan toe nooit hadden gehad. Omdat we hem van onze ouders kregen toen we hier kwamen wonen, was hij emotioneel onvervangbaar. Hetzelfde model kwamen we trouwens nooit meer tegen.