misdruk(3)

Gisteren nog geen spoor te bekennen, behalve dat ik scheppend in de modder een padje opviste, maar vandaag is het feest en niet zo'n beetje ook. Op weg naar de vijver om rode vissen te tellen zie ik bij de gebruikelijke pluk friemeltjesgroen overdovend gespetter. Een pad. Twee padden. Drie... vier... vijf... zes. Alles stuift uiteen, zwemt naar de waterleliebladeren die groeien als kool, laten zich naar de bodem zakken om even later weer in de buurt van het friemeltjesgroen op te duiken.

Ik loop om de vijver heen en zie dat het bewuste groen nu al verpakt is in meters peperbollensnoer. Onder mijn blik vluchten padjes weg, maar er zijn er ook bezig die niet kunnen stoppen. Mens donder toch op, zullen ze denken. Verderop houden zich vadsige exemplaren op. Ze zwemmen soms een paar slagen en blijven dan ongegeneerd wijdbeens aan de oppervlakte drijven.

Er gebeurt verder niets zolang ik in de buurt blijf. Ik ga naar binnen en volg de voortgang maar weer met de verrekijker. Komt er een vrouwtje in de mannenbuurt dan is het één groot gespetter en vliegt het water alle kanten op. Uit de pluk friemeltjesgroen duiken koppen op met onmiskenbaar bolle ogen. Vandaag is het feest, maar morgen is het huilen. Want de rode karpers zwemmen traag en geduldig in de diepte hun rondjes.