Tweemaal kind
Tweemaal binnen twee dagen terug naar mijn kindertijd. Eerst gisteren in het Tylers museum in Haarlem waar het door een vlijmscherpe noordenwind ijzig was. Ik zou dit museum zelf nooit hebben uitgekozen maar we gingen met een groepje. Slenterend door de fossielenzalen begon ik het, tot mijn verbazing, geweldig te vinden.
Wie was als kind eigenlijk niet stapelgek op fossielen, schelpen, ammonieten, botjes of skeletten? Alleen kon het me toen niet schelen waar iets was opgegraven terwijl ik dat nu boeiend vond.
Tweede verrassing was de gigaklont kikkerdril die ik vanmorgen in de vijver vond. Jarenlang paddensnoeren gehad (die van dit jaar zijn deerlijk mislukt door de koude), maar nooit kikkerdril. Ik wist niet eens hoe het eruit zag. Wel van plaatjes maar niet van het echt.
Als kind was ik gloeiend jaloers op vriendjes die een pot dikkopjes mochten. Mijn vader was te onhandig, te voornaam of te schoon om kikkerdril te vangen, en ik wist niet waar ik het moest zoeken.
Dus voor het eerst richtte ik een grote pot in, deed kiezel op de bodem, veel zuurstofplanten, slakjes en vijverwater. Toen nam ik een heel klein hapje van de dril. Niet meer dan drie peperkorrels die je onderin de pot ziet zweven.
De pot heb ik voor het raam gezet naast mijn bureau om het wonder te kunnen aanschouwen. Eindelijk gerechtigheid.