Moeder en kind?
Het is niet te vermijden dat ik foto's neem want waar ik ook kijkt zie ik ze bezig. Soms zie ik alleen een staart ronddeinen achter de heidestruiken. Die bewegingen ken ik onderhand. Neus op de grond alsof ze voor stofzuiger spelen. Ze moeten enorm scherp kunnen ruiken want op de geur halen ze hun ingegraven noten op.
Hierboven nog maar eens een prentje van Fiep bij de keuken. Ze gaat al heel wat jaartjes mee en alles aan haar is gehavend. Haar vacht is dof, grijs en mottig geworden. Uit haar oren zijn hele happen verdwenen. Een van haar wijsvingers mist een kootje en dus ook een nagel. Ze heeft een haak door het oor dat we op de foto niet zien, haar staart heeft een vreemde knik opgelopen en ze moet weer jongen hebben want ze heeft behoorlijk gezwollen tepels.
Gisteren zag ik hoe ze bijna werd overreden toen ze de weg overstak. Ik reed een eindje verder achter een auto die voor haar remde, maar er kwam ook een tegenligger aan. Het scheelde geen haar. Ze moet zelf ook geschrokken zijn, al heeft ze natuurlijk geen notie van de consequenties.
Ze klauterde een halve meter tegen een stam op en viel er ruggelings vanaf of ze in schock was. Ik keerde de auto om te zien of alles goed met haar ging, wat natuurlijk onzin was. Op dat moment besefte ik pas goed hoe oud ze al is. En dat elke foto die ik nog van haar kan nemen bijzonder is.
Berensnoetje is de dakhaas. Ze komt altijd uit de oostelijke dennen, via de laurierkers, via het rieten dak en de stermagnolia terwijl Fiep uit het westen uit de douglassen achterom komt.
Alles aan Berensnoetje is jeugdig en fris. De vacht fonkelt in de zon en glimt als een gepoetste kastanje. Had Fiep vroeger ook, die schitterde de boom uit. Het bont op Berensnoetjes buik is nog spierwit en de staart is vol. De oren zijn gaaf en rond, de vingers nog slank en ongehavend.
Als je goed kijkt zie je dat Fiep ook een iets uitgebleekt berensnoetje heeft, maar minder geprononceerd. Zijn zij soms moeder en kind? Waarom wel, waarom niet? Waarom verdragen zij elkaar zo goed?
Comments
Fiep en de Dakhaas, contrast is niet verwonderlijk, een generatieverschil betaalt zich uit. Fiep de Vale en Dak -Kom- je- hale. Zo'n Fiep op leeftijd, daar gaat mijn hartje een beetje stuk van. Ze gaat, niets aan te doen, een keertje.
Al het tijdelijke weegt niet op tegen het eeuwige. De constante van de tijd, de verandering, de voortgang, het rollen van de seizoenen. Dakhaas is er nu. Fiep nog even. En jij bent er, ook voor hun.
Posted by: Peter | April 6, 2006 05:06 AM