misdruk(3)

.
Als je me kwijt bent zit ik gehurkt langs de vijverrand. De gigameters paddensnoer zijn ondanks de extreme kou tot rijping gekomen. Uit de klodders kikkerdril hebben zich speldenknoppen met staart bevrijd. De verschillende soorten dikkopjes zijn maar moeilijk van elkaar te onderscheiden.

Ik had van beide soorten enkele prutsjes in een grote bak gestopt met voldoende steentjes, planten en slakken om de ruiten schoon te houden. Ze groeiden als kool. Mens, wat groeien die dingen snel. Maar toen had ik nog moeite om padjes en kikkertjes uit elkaar te houden. De padjes zijn pikzwart, de kikkertjes meer transparant. Maar je moet drie brillen opzetten om het met zekerheid te kunnen zien.

Gisteren vond ik het wel genoeg. Heb ik de babies in de kleine tobbe uitgezet waarin pappa pad dagelijks zijn zonnebaden neemt. De temperatuur van het water voelde aangenaam en ik heb de boel eerst even laten acclimatiseren. Op hoop van zegen, maar binnen gaan ze zeker dood. Buiten hebben ze nog een kans.

In de grote vijver wiebelen op dit moment tienduizenden torpedobootjes rond. Het is fascinerend om naar te kijken en te beseffen hoe dit argeloze grut zonder ouderlijke zorg zelf volwassen moet zien te worden. Er zijn er uiteindelijk ook maar een paar die het halen. Op het moment dat zij het water levensrijp verlaten zullen merels, eksters, kraaien en gaaien op hen loeren als malse biefstuk voor hun jongen. We hebben dit al vaker meegemaakt.

Dit jaar bijtijds het water bijgewerkt zodat hardheid, zuurgraad etc in orde zijn. Dat hoop ik tenminste. Zo niet dan kwijnt het spul geleidelijk weg.
Die vier(?) vissen kunnen hun luxe wel op. Ze hoeven alleen maar hun kaken open te zetten.