Handwerken en toeval
Niet dat ik ooit nog de behoefte zal voelen om een zijden draad in de naald te steken. Hoewel borduren best nog leuk zou kunnen zijn met een iPod op m'n kop. Vroeger deed ik het wel. Waarschijnlijk omdat ik toen nog razend handig was met lapjes en garen. Nadat mijn moeder was overleden kwamen we bij haar de prachtigste handgeborduurde spullen tegen. Zei mijn zus: "Herken je ze niet? Die heb je zelf voor haar gemaakt". Ik was het vergeten.
Nostalgie daarom toen HR me gisteren de Encyklopaedie der Weiblichen Handarbeiten liet zien van Therese de Dillmont, uitgegeven door garengigant DMC. Hij had het bijbeltje op de vlooienmarkt gevonden en ik kon het met een kleine winst van hem overnemen. De plaatjes met borduurtechnieken riepen een wereld aan herinneringen op. Ik vond het ook wel handig om ze in één boekje verzameld te hebben. Ik kon dit aanbod niet laten lopen.
Doet me denken aan de tien meter schotste katoenen ruit waarmee G en ik de wieg voor Belletje samen zouden bekleden. Het is er niet meer van gekomen. De stof ligt geduldig te wachten tot ik heb leren smocken. Bah, wat zeg ik nou toch weer...
Geeft me wel de gelegenheid om het geweldige stoffenadres dichterbij te halen waar ze ook allerlei streepjes, bloempjes en effentjes maken in beeldschone kleuren. De webwinkel bestaat nog. Hoewel... Kijk nou dus. Als dit geen toeval is weet ik het niet meer.