Onstuitbaar
Het zomert onstuitbaar. De knoppen ontvouwen zich tot blad waar je bij staat en zijn niet meer in hun schutbladen terug te duwen. In de buurt van bloessems geurt het indringend naar honing. Ik hoop niet dat mijn reukvermogen volgende maand wordt bedorven want ik kan erg van geuren genieten. Dit geldt evenzeer voor geluiden. Ik heb nog een scherp gehoor. Maar telkens als ik me buk om onkruid te wieden voel ik mijn oren ploppen en worden er van hogerhand weer watten ingedrukt.
Hallo!, roep ik mijzelf toe, nu niet ongeduldig worden!
De koeien lopen weer in de wei. Als hun boer langsrijdt met zijn eg draven ze met z'n allen naar het hek dat hij moet passeren. Koeien kennen hun baas evengoed als honden. Van koeien kun je honden maken, zagen we in India. Melkgevende honden. Waakkoeien die op kleuters passen.
Tussen Everdingen en Culemborg graasde een ooievaar. Prachtige vogels vind ik. Statig beende hij door de drassigheid langs de rivier op zoek naar kikkerbillen. Weinig kippen los zien lopen. De lucht betrekt een beetje nu we thuis zijn.
Er vliegen twee eenden over ons dak wat altijd wat vreemd is in het bos. De eekhoorns komen geen vijfmaal daags meer kijken of er iets te bikken valt. Alleen weduwe houtduif eist nog steeds haar bordje op. Ik geef haar nu zonnebloempitten in plaats van brood want anders wordt ze veel te vet. Een havik zou met vijf jongen een beste maaltijd aan haar hebben.
Onstuitbaar draven we zelf ook verder, gelijke tred houdend met de natuur, terwijl vrienden en bekenden ons steeds vaker bij verrassing ontvallen.
Ach, elke vogel heeft zijn eigen (w)aardigheid. Ook onze grote bonte.