Zomaar wat bedenkingen
Het zomert alle paardebloemen uit de grond. Ze dienen als de wiedeweerga te worden uitgeroeid evenals de brandnetels die bij trossen en bossen op de beroerdste plekken omhoogschieten. Kaapstad is veilig geland, zag ik op teletekst.
Als ik buk klappen mijn oren weer dicht, dus bestrijd ik maar mondjesmaat hetgeen mij buiten hindert. Terwijl ik ondertussen zorgelijk waak over mijn blote benen waarin ik geen besmette teken wil krijgen die weer met antibiotica moeten worden bestreden. Ik heb voorlopig even genoeg van antibiotica en huisarts.
Hiervan krijg ik dan weer onbetamelijke zin om zuurstokrose schoenen te gaan kopen van fluweelzacht leer. Met platte hakken die heerlijk als pantoffels sloffen. Waarom wil ik altijd spullen die op het moment van begeren niet te krijgen zijn zodat ik me ongans moet zoeken? Misschien is het handiger die schoenen voorlopig maar over te slaan. Op fitness zeggen de bewakers dat ik erg bleek zie. Zal wel. Staat trouwens mooi bij zuurstokrose.
Minister Pechtholt, die van de vunzige politiek dus, heeft zich als lijsttrekker opgeworpen voor D66. Omdat hij niets in zich voelt dat bereid is tot samenwerken werpt hij zich liever op als baas van de club. Alsof die club door hem in de winning mood kan komen. Hand in eigen boezem (Lousewies) of in die van een ander (Pechtholt) kan de partij naar mijn idee niet meer redden. Wie uit botte eerzucht het fatsoen verkwanselt moet nu eenmaal op de blaren zitten. Dittrich kun je alles verwijten behalve onfatsoen. Die is in de val getrapt die men voor hem had klaargelegd. Wat zal ik nu eens gaan stemmen?
Nu september in razend tempo naderbij komt en ik toch van de suffe ben, begin ik maar eens met alle Grensverkeren van de VPRO te hijacken om later - als er geen levend gesproken nachten meer mogen - de hele bubs vanaf iPod opnieuw te beluisteren. Die jongens hebben zoveel moois gedraaid, dat ik er nog maanden mee verder kan.