misdruk(3)

Toen ik bijkwam hoorde ik ze tegen elkaar mompelen dat de operatie breder was geworden dan ingeschat, maar dat ik de pijn goed verdroeg en geen morfine hoefde. Zelf dacht ik alleen maar: het is gebeurd! De tandwortels in mijn bovenkaak schrijnden een beetje, maar veel erger is het niet geworden. Omdat m'n ogen toch al traanden kon ik best van opluchting even janken om de spanning af te voeren. 's Avonds op aanraden van de verpleging 1 paracetamol genomen maar de tweede weggestopt voor slechte tijden die niet kwamen. Mijn pijnlat kwam nauwelijks hoger dan ongemak.

Ik had de hele week vreselijk tegen de ingreep opgezien, maar op de dag zelf was ik wonderlijk kalm. De Bach's Rescue Remedy druppels die ik op aanraden van M had klaargezet liet ik thuis omdat ik ze niet nodig had. Zelfs toen ik naar de wachtruimte van de OK was gereden (waar 6 andere slachtoffers klaarstonden om naar hun slachtbank te worden gereden) bleef ik onverstoorbaar. Ondanks het weinig verheffende uitzicht op een met gordijnen afgeschoten ruimte waar de gordijntjes steeds weer open bleven. Daar was een groep jonge anaesthesisten bezig iemand aan een beademingspijp te wrikken.

Mijn eigen anaesthesist bleek een serieuze middelbare rot. Ik bracht hem de boodschap van mijn tandarts over of hij voorzichtig wilde zijn met het technische werk in mijn kleine bovenkaak. Hij nam het serieus. Ik moest mijn mond opendoen en hij constateerde knikkend. Ik kon me weer ontspannen. Even later huppelde er een groene bosnimf naar me toe met gaasjes die hij in mijn neus moest proppen ter voorbereiding op de FESS. Ik versleet hem voor jongste bediende, maar hij informeerde fijntjes of mijn gehoor tijdens de vele weken wachten nog was bijgetrokken en of mijn reukvermogen al was teruggekeerd? Het kon niet missen dat dit de KNO zelf was. Hij vroeg ook of ik nog steeds zo tegen de ingreep opzag?

Ik popel, zei ik, maar voegde er meteen aan toe dat ik pas gemotiveerd was geraakt nadat de longarts mij de scans had laten zien en haarfijn had uitgelegd waaróm het chronische gepruttel niet in mijn hoofd mocht blijven zitten. Dit was een aardige revanche, vond ik. De longarts had hem ongetwijfeld zelf al doorgegeven dat ik hem communicatief een stuntel vond, maar hij glimlachte van oor tot oor, wat mij ineens voor hem innam. Hij zou mij over een half uur komen halen, zei hij, en ik voelde mij geheel behaaglijk in zeer handige handen die er zin in leken te hebben.

Toen ik uit de narcose bijkwam hoorde ik twee groene pakken tegen elkaar mompelen bij mijn voeteneind. Wie deze mannen waren weet ik niet, maar ik weet zeker dat ik het me niet verbeeldde. Ik was blij dat de KNO het niet te zuinig had aangepakt en werd naar de afdeling teruggereden waar ik een nacht aan het infuus mocht logeren. JW kwam op bezoek, maar ik zei weinig omdat praten vervelend voelde. Ik lag met een gigantische snor gaas aan mijn gezicht gepleisterd. Het telkens wisselen van pleisters op mijn wangen was pijnlijker dan de hele ingreep.

(wordt vervolgd)