misdruk(3)

De kno was weer ongenaakbaar zwijgzaam. In plaats van te vragen waarom ik kwam kroop hij meteen in zijn onderzoekstoel. Toch toonde ik hem de druivenpit die me dagen had dwarsgezeten voordat hij woensdag eindelijk naar buiten kwam. Is dit bot van het krabben?, vroeg ik met een lach. Nee, dit is een ingedroogde korst, zei hij verontwaardigd, waarvan er nog wel meer naar buiten zullen komen.

Omdat hij met de lichtgevende lens mijn neus onderzocht deed ik er maar het zwijgen toe hoewel ik hem niet geloofde want nergens voel ik meer zulke harde stukken zitten. Ik merkte wel dat het onderzoek veel minder pijnlijk was dan vroeger. Ik probeerde nog even te vragen wat hij precies in mijn hoofd had gedaan maar hij kwam niet verder dan: doorgangen verbreed en alles schoongekrabd. Ik bedoelde natuurlijk te vragen in welke holten hij was geweest, maar nu geloof ik dat mijn vraag bijna beledigend was omdat hij geen enkele holte heeft overgeslagen. Links, rechts, onder, boven, voor en achter heeft hij schoongebeiteld en alles zonder me pijn te doen.

Zat ik alleen nog met die ellendig doffe oren. Hoorde dat wattige gevoel bij de genezing of was het een complicatie? Hoe kan ik dat weten als hij zo weinig vertelt? Hij constateerde lakoniek dat er vocht in mijn oren zit maar dat ik ze onder geen voorwaarde mag laten ploppen omdat mijn ogen daar nog niet tegen kunnen.

Helpt het als ik op mijn hoofd ga staan om het vocht eruit te laten lopen? vroeg ik onschuldig want ik word gek van die oren. Hij keek me aan als een gebeten hond en sommeerde me dàt vooral niet te doen. Ik heb maar niet meer gevraagd of ik al naar fitness mag, want ik maakte uit zijn reactie op dat zelfs mijn kassen een krabbeurt kregen. Bij een beetje druk rollen de bollen er nog uit. Zoiets heb ik zo ongeveer begrepen.

Over tweeeneenhalve week mag ik bij hem terugkomen.