misdruk(3)

Wieweet gaan we nog als vrienden uit elkaar.

Dat dacht ik vanmiddag even toen hij - net als die keer in de OK - van oor tot oor naar me grijnsde. Deed-i vanmiddag bij de controle weer, maar dan in witte jas vanachter zijn bureau. Namelijk toen hij zijdelings opmerkte dat het bepaald geen wonder was dat mijn neus en oren nog altijd gezwollen waren en ik nog steeds doof ben als een pingpongbal. Het was één grote ontsteking in àlle holten geweest wat niet vaak voorkomt, lichtte hij mij eindelijk eens voor. Tegelijk brak die glimlach door. Alsof hij verzaligd terugdacht aan een opwindende beitelpartij waarvan hij oprecht had genoten.

Troostend dat ik hoor dat het nog een tijd kan duren, sprak ik licht verwijtend. Hij haalde verontschuldigend zijn schouders op. Niet dat hij daar iets bij zei, maar ik maakte eruit op dat hij voor een ontsteking van deze omvang geen prognoses had kunnen geven. Oke, daar had ik vrede mee. Toen hij een paardenmiddel voorschreef omdat hij het zonde vond een buisje in mijn oor te zetten (waarachter vocht zit dat door de zwellingen niet weg kan) trof mij dat woord "zonde" uiterst prettig. Ik voelde mij met zorg behandeld.

Terwijl hij de recepten schreef vroeg ik voorzichtig of reuk en smaak ooit terug zouden komen. Hij keek verbaasd op, knikte tamelijk stellig waarmee ik al tevreden was, en sprak tot slot de gevleugelde woorden dat hij daar wel op geopereerd had, ja, en dat hij dat wel kon. We moesten beiden om deze ontboezeming lachen.