Met dank aan de visser
De visser kwam zoals beloofd, bezag de waterlelies, gooide zijn hengeltje uit en overwon bij een glaasje wijn. De eerste die beet was de altijd nieuwsgierige, bolrond gegroeide vuurrode brutale goudvis. Hem wacht een goedverzorgd lot want hij mag in J haar vijver blijven. De ziel! Hij was wijd water gewend.
De andere twee schuwe goudvissen lieten zich heel zelden zien. Geen sprake van dat ze zich door het lokaas lieten verschalken. Zoveel prudentie moet worden beloond. Ze mogen hier blijven tot lust en vertier van de reiger die anders niets meer heeft te doen.
Kijk, daar is de karper! De bodemstofzuiger die alle planten heeft omgeploegd en het water vertroebeld. De enige keren dat ik hem kon bespieden, was vanaf de bovenverdieping met de verrekijker. En dan nog verliet hij zelden de dekking van het waterlelieblad. Het weinige wat ik van hem wist was dat hij groot en donker was. En dat ik hem als kiespijn kon missen. Ik snap eigenlijk niet dat deze karper ook niet in J's vijver mag blijven.
Het net met de vangst. Daar gaan de ruisvoorns met hun naar boven gerichte bekkie en knalrode vinnen. Als je ze zo bekijkt zijn ze prachtig, maar ze lieten zich niet vaak bekijken. Nou niet teerhartig worden want ze zijn gisteravond nog teruggezet in de grote plas waar ze zijn geboren.
De voorspoedige groei van karper en voorns in onze vijver hebben in elk geval aangetoond dat de waterkwaliteit uitstekend was en het voedsel overdadig.