Op z'n Arubaans
Toen wij gisteren in onze geaircode auto over stille binnenwegen naar Vianen zoefden, schoot mij Aruba 1988 in herinnering. Mijn solitaire zus moest verhuizen met twee gekneusde ribben en mijn moeder zei: jij moet haar - ik betaal de reis - gaan helpen. Zo vloog ik twee dagen later alleen met handbagage (mijn zus had wel kleren) naar Aruba.
Heet, hot, dampend, zwetend, lekkend, elk kwartier het t-shirt wringend, pakten wij in de koelte van de morgen (welke koelte?) de overvloedige bezittingen in dozen, om smiddags in een kleine toyota met wijdopen ramen over het eiland rond te scheuren om onze eigen airo te maken.
Oke, we gingen gisteren naar de Makro. Klapstoelen mee en een picknickmand. We installeerden ons bij de diepvries waarin de taarten liggen en slechts weinig klanten iets te zoeken hebben. We installeerden ons, namen ieder een broodje uit onze picknickmand met een glaasje fris, diepten een leesboek op uit onze tas en lazen verzaligd koel de middag door.
Daar droomde ik van, maar mijn vent keek al bedenkelijk bij het idee.