To hot to tango (and to log...)
De stootkuur prednisolon is ten einde. Braaf helemaal opgegeten. Ik weet niet of hij harmonieerde met de extreme hitte maar mijn oor doet het wel beter evenals mijn neus. Bij vlagen ruik ik de zoete heerlijkheid van bloeiende rozen (Marie Curie, Schneewaltzer, New Dawn, Oost Friesland).
Zondag vervloekte ik toch even dat ik weer goed kan ruiken op de snoeihete Luikse markt waar iedereen liep te dampen. Tot mijn verrassing en grote walging drongen alle merken deo, anti en vreemd vrijstromend zweet diep mijn neusgaten binnen. Ik was ook vergeten hoe onprettig het is om menselijke winden te passeren.
Het kippenhok waarop ik bood was alweer verkocht. De pret van het zoeken duurt dus verder. Misschien komt er niks van de plannen terecht. Ondertussen weet ik alles van omvangrijke hoenders die bruine eitjes leggen, niet of nauwelijks kunnen vliegen en lief kunnen zijn voor ons en voor elkaar.
Sinds de hitte begon geen eekhoorn meer gezien. Ik hoop dat ze zich hebben kunnen terugtrekken in de koelte. Als herinnering hebben ze in de border achter de keuken vier walnoten uitgezaaid. Daar schieten, ondanks de droogte, mooie boompjes uit omhoog. Onze echte walnoot zit barstens vol vruchten. Zodra die rijp zijn komen de eekhoorns wel terug.