misdruk(3)

Eerst kreeg ik kersen. Tot ik er helemaal mee beschilderd was, want honger had ik niet, wel vreselijke dorst. Ik mocht mijn kleren uittrekken en de doorgesneden kersen zonder pit als dopjes op mijn huid plakken. Tot ik een Karel Appel was geworden. Ik moest er zo van lachen en plassen dat mijn luier ervan overstroomde. Het hele poppenwagentje (waar ik nog makkelijk in kan zitten) stond notabene blank. Opi dacht eerst nog dat het dixap was. Mooi van niet.

Er was toevallig geen bruinbrood, maar wel zo'n witte marokkaanse mik. Tsjonge wat smaakte dat heerlijk! Er mocht niks op van mij. Geen boter, geen garnaaltjes en geen kaas. Ik wilde puur brood. De brokken konden me niet groot genoeg zijn. Ik had het laatste stuk nog niet in mijn mond gepropt of ik wees met een zwaaiende vinger dat ik nòg een korst lustte.

Een dik uur als een roos geslapen. Twee volle bekers gedronken. Ik wilde niks eten, ook geen fruit. Toen naar de ligplaats van Beer gekropen, mij aan de vensterbank opgehesen en daar naar de middelste glazen pot gewezen. Ta! Ta! Achter elkaar vijf soepstengels weggewerkt en nog weer een beker gedronken.

Weer naar de vensterbank gekropen, maar deze keer naar de onderste stopfles gecommandeerd waarin crackertjes worden bewaard. Ik kreeg er een bordje druipende, eigenhandig versgefileerde ijsselmeerpaling bij. Dat moest ik aandachtig proeven. Laat die garnalen voortaan maar zitten. Uit pure verrukking wreef ik steeds met mijn vette palinghanden over mijn buik tot ik er glanzend en glibberig van zag en onvoorstelbaar rottig ging ruiken.

Omdat ik met de echte paps en mams nog bij vrienden uit eten moest heeft de papsemams driftig geprobeerd om in de gootsteenbak de vislucht van mij af te soppen. No way! Toen mijn mams mij een uur later uit mijn logeerbed kwam vissen, dampte de vislucht nog steeds mijn porien uit. Als dat maar goed komt met de racekak, verzuchtte ze. Het is maar goed dat ik zoveel witbrood, soepstengels en toastjes heb gegeten.