misdruk(3)

Ik zou alle klokken stil willen zetten want de uren tikken veel te snel voorbij. En veel te langzaam ook. Ik haat dit. Toch nog te weinig foto's genomen tijdens zijn vitale jaren. Maar wat zou ik daaraan hebben? De prachtige zachte vacht die weer zo wollig voelt en de heerlijke geur van zijn lanoline kan ik er niet mee bewaren.

JW moet naar een crematie waar ik ook wordt verwacht, maar ik breng het niet op om de hond alleen te laten nu hij zo vaak naar buiten moet. Ik kan hem niet aandoen dat hij op zijn laatste dag de boel moet bevuilen. De katten hebben gisteravond gevoeld hoe reddeloos hij is en al afscheid genomen. Ze hebben zich boven teruggetrokken.

Ik wou dat de dag voorbij was, of dat er nooit een eind aan kwam. 't Is maar van welke kant je het bekijkt. De ontluistering van mijn alpha die niet meer tegenstribbelt maar in groot vertrouwen opkijkt is verdorie niet niks. Vijftien jaar herinnering die hij straks zomaar uit ons leven knipt. Au!

En hoe houdt Floris zich die vanaf het begin zijn maat was? De kat werd elke avond grondig door de hond gewassen.
.

Posted by elisa at 11:57 AM | Permalink | Comments (6)

Zijn lot is beslecht want een goede baas moet op het juiste moment de beslissing nemen. Beer was slecht de laatste dagen maar we hebben gewacht tot Noni's logeerpartij was afgelopen. Ze hebben het samen nog goed gehad. Maar morgen, aan het einde van de dag, zal hij zich bij Vasco voegen.

Waarschijnlijk heeft de ziekte van Cushing hem gesloopt. Het had geen zin meer om dit bij een hond van bijna vijftien nog te laten onderzoeken. Hij heeft zich met behulp van epo-injecties nog vier maanden staande kunnen houden, maar nu is aan alles te merken dat hij verlamd raakt. Er straalt geen levenslust meer uit zijn ogen.

Wat rest is een blik vol vertrouwen als toen hij nog een puppie was. Ontspannen liiggend volgt hij ons met zijn ogen en ziet mijn tranen. Hoewel hij het was die altijd voor beschermer speelde, heeft hij zijn lot nu bij ons gelegd. Hij is op, weet dat zijn einde nadert en neemt rustig afscheid van ons, van de katten en van zijn vertrouwde omgeving.

Ik zou willen dat hij vannacht overleed zonder dat hij dat rottige spuitje hoeft te krijgen.

Posted by elisa at 11:13 PM | Permalink

Vergeefs verheugd want het beoogde KEMO kitje M062 wordt niet meer geleverd en de zwaardere kit voor schutting, vijver of voliere wil ik niet. Is er soms een elektrotechnicus in de zaal?

De haardikke draadjes van RadioShark met engelengeduld en hompen soldeer weer aan elkaar geknutseld. Hij doet het weer voor zolang als het duurt maar ik durf er geen foto van te maken.

[Blij dat dit werkstuk niet geldt als inburgeringsexamen voor een technische dienst.]

Posted by elisa at 04:21 PM | Permalink

Erger, ontzettend veel erger is dat mijn mooie kleine kater voor de tweede maal de kabel van de Griffin RadioShark heeft doorgebeten. Hap doormidden. Net naast de plek die ik pas op z'n boerenfluitjes gesoldeerd had.

Nu ga ik A's raad volgen: Dun koperdraadje om de kabel, dunne tape eromheen, en daaraan een schrikdraadapparaatje op 9 voltsbatterijl. Opdat de drieste kater éénmaal gevaarloos zes meter omhoog zal stuiteren van schrik.

Ik verheug mij.

Posted by elisa at 01:17 AM | Permalink

Knuffel, zoen, privéberichten en telefoontjes dankbaar gesavoureerd. Mijn alleroudste vriendin - zo een die al mijn slechte eigenschappen nog uit de schoolbanken kent - reageerde met de haar bekende nuchterheid:
Wat wil je nou, die ingreep is pas zes weken geleden!

Ze heeft gelijk, maar hier keek ik toch van op. Want weet je wat het is? Mijn neus en oren voelen niet meer wat van vóór of nà de behandeling is. Die tellen als drenzende kleuters appels en peren bijeen en zeggen: tien maanden is onderhand een half leven!

Maar zo is het dus niet.

Posted by elisa at 12:55 AM | Permalink

Dat je op je hoede moet zijn voor teken, mag onderhand bekend zijn. Dat niet alleen hond of kat ten prooi vallen aan deze kleine bloedzuigers valt de laatste jaren gelukkig steeds vaker te lezen, hoewel bosrijke campings - zo hoorde ik laatst op de radio - er nog wel een handje van hebben om folders over dit onderwerp stiekem uit het zicht te leggen.

Tot pakweg tien jaar geleden werd de min of meer alarmerende voorlichting over teken uitsluitend verstrekt aan mensen die zich beroepsmatig in het bos ophielden, maar wie in het bos woonde en op zomerdag met blote armen of benen in zijn tuin stond te werken, werd onwetend gelaten.

Toen er dan eindelijk voorlichting kwam, viel overal te lezen - en op internet in foto's te zien - hoe je met een speciale tekenpincet het monster uit je vel moest draaien. Deze pincet was volledig ongeschikt, want veel te grof, om de piepkleine nymfen uit je huid te krijgen die nog ellendiger waren dan de volwassen teken.

Zelf ben ik nooit door grote (dus makkelijk te pakken) teken te grazen genomen maar altijd door nymfen die zich, vlijmscherp gestroomlijnd als ze dan nog zijn, razendsnel diep ingraven. Ze waren zo klein dat ik een loep nodig had om ze met een uitgegloeide naald uit mijn vel te pulken. Wat de beste manier was om het beest te pesten want in alle gevallen liep ik de beruchte erythema migrans op die met anti-biotica moest worden bestreden.

Zoekend naar een betere tekenpincet of -tang voor de hond, viel mijn oog op een tekenlasso die mij handig lijkt.

De website bestuderend om het gereedschap te bestellen, viel mijn oog op de onopvallend gekleude label: Test jezelf op Lyme! Ik was verbaasd, want zelfs bloedonderzoeken zijn dikwijls onbetrouwbaar, ongeacht of ze positief of negatief uitvallen. Meer info bij het RIVM of LymeNet Nederland

Ik dus razend nieuwsgierig naar Test jezelf op Lyme! (vooral dat uitroepteken vond ik opwindend) en vandaaruit naar de brandende vraag: Waarom een tekenanalyse?. Nou, lees maar eens goed en val van je stutten.
Voor 69 euro kun je 10 teken laten onderzoeken die niet eens uit je vel hoeven komen. Dan kan je dus te weten komen hoe bedreigend de omgeving is waar je verblijft. Maar omdat ze natuurlijk niet kunnen testen hoeveel van die besmette teken jou zullen bijten, is dit puur boerentekenbedrog.

Laat ik voor de volledigheid vermelden dat onderzoeken van 1 teek 40 euro kost en dat dit onderzoek misschien wel zin heeft als het beest uit je huid komt. Maar zelfs dit is toch iets anders dan het beloofde Test jezelf op Lyme!, nietwaar?

Ze vertellen er trouwens niet bij hoe je tien teken moet vangen:
Neem een bezemsteel, sla hier een wit laken overheen en sleep met dit vangnet over gras, heide of bosgrond. Je ziet dan wel of er veel teken zijn en of het misschien raadzaam is lange mouwen te dragen, de boordeknoop te sluiten en sokken over de broekspijpen te trekken.

Posted by elisa at 12:33 PM | Permalink

Gisteren voor het eerst even in tranen uitgebarsen want er lijkt geen einde aan te komen. Mijn voorraad geduld had een uurtje de put bereikt. Behoort het permanente gesnotter waardoor ik niet goed kan horen en helemaal niet kan ruiken of proeven nog tot het genezingsproces of is het een complicatie? De antibiokuur heeft niets uitgehaald, de kno is op vakantie ik voel me nog even lamlendig als in de acht voorbije maanden.

Ik weet het antwoord want de woorden veel geduld en erg langdurig zijn eigenlijk vaak genoeg gevallen. Er is geen reden om elders een tweede opinie te halen want ik ben in goede handen. De langdurigheid voelt alleen of het bloed onder mijn nagels vandaan wordt gezogen. Moe en lamlendig tot in mijn vezels, maar zolang er geen koorts is gaat alles voorspoedig.

Ik heb niets te klagen want ik heb tijd genoeg om te herstellen. Ik ben geen type om me te vervelen, zit er prettig bij en geniet van beelden, letters en muziek. Oke, mijn hoofd voelt zwaar, mijn neus lekt of de leertjes zijn versleten, mijn oor voelt opgeblazen en verstopt, mijn smaak proeft helemaal geen sodemieter maar wat ik mankeer is een peulenschil in vergelijk met wat anderen hebben.

Posted by elisa at 04:10 PM | Permalink | Comments (2)

Het kan niet lang meer duren. De noten hangen dik en zwaar aan de takken. Wil ik er zelf ook een paar oogsten dan moet ik de boom in de gaten gaan houden. In drie dagen kan hij geheel geplunderd zijn.

Leve mijn weblog waar ik voorgaande jaren de grote pluk genoteerd had. Uit de hete zomer van 2003 vond ik het volgende. Vanaf nu is het opletten geblazen. Ben erg benieuwd welke eek uit mijn dierentuin zich baas over de boom voelt.

(2 september 2003)
Vanmorgen om half acht gonsde er al spanning over het erf. Twee eekhoorns werden agressief achternagezeten door vlaamse gaaien, die op hun beurt krijsend werden weggejaagd door eksters. De duiven koerden naar elkaar als idioten. Alles leek in rep en roer.

Stil maar want die vreselijke vliegenmepper die insecten executeert kwam hier binnen als cadeautje van een of andere dwaas. Blijkt trouwens een prima rekje om de noten op te drogen, ook zonder dat de elektronica wordt ontstoken.

Posted by elisa at 03:20 PM | Permalink

.
Permanent op de draaitafel want van een oorverscheurende schoonheid is La Schwarzkopf met La Callas samen in Puccini's Turandot, geleid door Tullio Serafin in de Scala van Milaan. Opname uit 1957.
.

.
Gezamenlijk aan een kopje koffie of een belletje wijn om de kelen te smeren.
Foto uit het bijgaande boekje.
The Lady and the Vamp, zullen we maar zeggen. Twee gouden kanaries die - toen ook al - de media om hun vinger moesten winden.
.

.
Tweede geestverruimde ervaring biedt Capriccio van Richard Strauss met een nog jeugdige Schwarzkopf en een dito Fisher-Dieskau samen. Opname uit 1957/58 olv Sawallisch. Ze hadden het toen al in zich, alletwee, die über-aandacht voor de tekst en de geweldige rust waarmee ze de woorden klank konden geven.
.

Posted by elisa at 05:21 PM | Permalink

Omdat ik zocht naar azijn op wespen- en bijensteken (altijd gedacht dat je op wespen ammoniak moest doen) kwam ik op een reuze handige belgische site over azijn.

.

Posted by elisa at 09:53 PM | Permalink

Hoeveel hij verdiend heeft, hoe groot zijn vermogen is, hoe hoog hij in de Quote staat. Dit lijken de enige vragen die ertoe doen. Eerst toen bekend werd hoe terminaal hij was en nu, nu hij is overleden. Paul Fentener van Vlissingen, begaafd, erudiet, filosofisch, eigenzinnig en apart is niet meer. Maar dat hij veel te stinkend rijk was is het enige wat de mensen van hem weten, zo niet opgedrongen krijgen.

Het gisteravond herhaalde interview met Felderhof was dan ook om te janken. Of zo'n rijk man geen geld genoeg had om een wc te bouwen? Of zo een rijk man geen geld genoeg had om een nieuwe stoel aan te schaffen in plaats van de oude te repareren waaraan hij gehecht was? Of zo'n rijk man geen geld genoeg had voor dit en voor dat en voor zus en me zo. Met stelselmatig dedain volgde de ene foute vraag de ander. Aan iemand die duidelijk afkeer had van geld en consumeren omdat hij gefascineerd werd door diepere levensvragen.

Posted by elisa at 01:15 PM | Permalink | Comments (1)

Expressieve zomergaste, die Halina Reijn, ook al zou haar spreektempo iets minder gehaast mogen zijn. Maar het gaat tenminste ergens over. Haar hersens bestaan niet alleen uit krullen. Ze denkt zo snel dat ze zichzelf amper in woorden kan bijhouden.

Joris Luyendijk overtrof zichzelf in die ene zin die er tamelijk achteloos uitkwam bij de discussie over The Weatherman en The Weather Underground. Ik durf niet beweren dat ik hem letterlijk aanhaal, maar de strekking blijft voorlopig wel hangen:

Terreur ontstaat als een idealist zijn zin niet krijgt..

Iemand die het beter kan formuleren?

Posted by elisa at 12:11 PM | Permalink | Comments (3)

Ach, meissie AHA nou. We konden er op wachten tot je zou uithalen. Lekker ver en veilig vanaf de overkant, geruggesteund door conservatieven aldaar trek je de grote broek aan. En hier siddert uit de diverse hoeken de bewondering: Die durft! Goedkoop succesje hoor.

Met onschuldig rollende ogen maak je een lange neus, lekker puh. Je mag zesmaal politicologie hebben gestudeerd maar ik beken dat ik je nooit heb vertrouwd, zoals je altijd bezig was ten koste van anderen jezelf als een witgebloesd maagdje in de kijkerd te spelen. We hoeven alleen je onheuse verwijten jegens Aboutaleb of Cohen maar even in herinnering te nemen.

Jouw woorden tegen die van Rita? Ik weet nog niet wie van jullie ik uit deze twee kwaden moet kiezen. Ik dicht jou, zeker weten, meer hersens toe maar ook meer raffinement en bovenal geniepig venijn. Rita daarentegen is te plomp, te bot en te rechtlijnig om geraffineerd te kunnen zijn. Wat zou gevaarlijker kunnen worden? Macht mèt of zonder programma?

Nu vrijwel al jouw aanbidders uit onze nationale poppenkast hun verantwoordelijkheid aan de kapstok hingen, inclusief Lousewies die wel van scherven houdt maar niet van vegen, zal men jou van lieverlee minder opwindend gaan vinden. Grijp nu je kans want een roomsrode coalitie zal straks geen boodschap meer hebben, noch aan een Ayaan, noch aan een Rita.

Posted by elisa at 07:45 PM | Permalink | Comments (1)

Terwijl het baasje(v) nog altijd in de snottertuin vertoeft want het antibio-kuurtje lijkt op dag vijf van de zeven nog voor geen meter aan te slaan. Als het maandag niet beter gaat, gaan we maar weer eens aanslaan.
Nou dat weer.

Posted by elisa at 07:30 PM | Permalink

Beer heeft zijn portie epo weer gekregen. Zij hartslag is nu ook onregelmatig. Noni lag ondertussen op z'n eentje met de katten thuis. Wel in zijn volle lengte op de bank, geloof ik, maar bewijzen kan ik dat niet. Toen we thuiskwamen denderde ze zo enthousiast op Beer af, dat ze hem vierkant van zijn wankele sokken liep. Ze was haar comedie totaal vergeten en zag er weer supervrolijk uit.

Madame Ridgeback leidt ons om de vinger en windt ons om de tuin. Soms gaat ze in hongerstaking en nooit mogen wij haar drollen zien. Ze sluipt de brandnetels in om zich beschaafd en bescheiden te vertreden zonder dat wij zeker weten wat ze daar heeft uitgevoerd. Aan de lijn? Aan de lijn is ver beneden haar waardigheid.

Met dezelfde mimiek als tekkels dat kunnen was ze vandaag down, mat en zielig. Dat je vertwijfeld denkt: of er is iets verschrikkelijk mis, of ze speelt verdraaide knap comedie. Maar met een hond van een ander neem je geen enkel risico. Gelukkig was de eigen dierendoc weer terug van vakantie. Kom voor alle zekerheid maar met haar langs, zei ze.

Noni vond zowel het ritje erheen als de doc zelf errug leuk. Die mocht temperaturen, staart optillen, buik bevoelen en met een gaasje in d'r vagina zitten. Ze stond er ineens bij met een snuit van dat alles dik in orde was. Goed hè? Vanmorgen was ze nog reuze zielig, kieskauwde ze haar ontbijt naar binnen, liep ze een half uur sjokkend door het bos alsof dit haar kracht ver te boven ging en nu lijkt ze weer helemaal in haar knollentuin.

Posted by elisa at 07:25 PM | Permalink

Ik ben geen grote fan van Simek meer want zijn ijdel gegraaf in andermans tere psyche begin ik genant te vinden. Maar zaterdagavond (waar blijven de dagen) was er ineens een herhaling uit 1996 notabene. Een fascinerende Vroon die zich door Simek liet bevragen en de druktemaker met waardige kalmte via diepzinnige antwoorden compleet in zijn zak stak.

Piet Vroon, auteur, columnist, hoogleraar psychologie, tv- krant- en publiekverslaafd, ooit door vriend en vijand aanbeden had toen nog (diep)zinnige, frisse - zij het al ongebruikelijke - opvattingen te melden. Nog geen twee jaar later benam hij zich vereenzaamd en verward van het leven. Een dramatisch einde voor iemand die zo begaafd was.

Zijn laatste optreden, toen hij al verward was geworden, zullen velen zich herinneren. Hij was, samen met Ratelband te gast bij Jack Spijkerman (Uit de pers 28-10-1997). Hij werd zo godvergeten kwaad op Ratelband dat hij hem de zwaarste beledigingen roepend, op zijn bek wilde timmeren. Ratelband had ook wel heel makkelijk beweerd dat hij schizo's weer op recht spoor wist te krijgen.

Een prachtig gesprek tussen Simek en Vroon, met een overdaad aan ideeën om rustig te laten bezinken. Als podcast binnen te halen. Zwaar aanbevolen voor diepgang aan het eind van oppervlakkige dagen.

Posted by elisa at 09:10 PM | Permalink | Comments (3)

't Wordt onderhand tijd dat deze snotneus weer eens wat zegt, maar ik verbleef een paar dagen hoestend en proestend in mijn holten. Er moet verdorie toch weer een kuur tegenaan zodat ik hevig teleurgesteld aan mijn KNO vroeg of dit het hoogst haalbare is voor mijn toekomst. We kletsen tegenwoordig wat af.

Hij liet zich uit zijn tent lokken en legde geduldig uit dat mijn slijmvliezen van de beroerdste kwaliteit waren voordat hij zich ermee bemoeide en dat de ingreep nog te kort geleden was om te verwachten dat ik nu al was genezen. Of ik alsjeblieft maar hoop wilde houden hoewel het nog niet te voorspellen valt welke kwaliteit slijmvlies ik terug zal krijgen. O zo.

Oorlogskwaliteit, probeerde ik nog te grappen maar hij zat al geconcentreerd een recept te schrijven terwijl ik een afkeer van kuurtjes heb. En als het nou een virus is?, sputterde ik nog tegen.
Het is een virus zolang het snot wit-transparant is, maar als het deze kleur heeft gekregen zijn er bacterieen overheen gekomen. Weer wat geleerd want het klopte. Ik was een dag of tien kleurloos begonnen.

Toen ik vanavond tegen mijn vent zei: "ik zie er nu twee van jouw soort en we lopen verdorie met vier honden", werd het tijd om de bijsluiter te lezen. De kwaal is vervelend, maar het middel minstens even slopend. Dit stukkie tikkend zie ik alle woorden, letters en tekens voorlopig even dubbel.

Posted by elisa at 08:53 PM | Permalink

Op weg naar dot-mac om mijn account te verlengen terloops de nieuwe features bestudeerd. Ook hier overvalt mij een beleefde woede. Want verbaasd vraag ik mij af wat ik moet met de nieuwe pedia voor boeken, cd's, dvd's en spelletjes die als onmisbare heerlijkheden worden gepresenteerd.

Wie heeft er eigenlijk baat bij dat ik mij gedraag als een levend reclamebord?

Ik niet. Mijn vrienden evenmin. Hou toch op met die flauwekul. Apple heeft er baat bij. Punt 1 zien ze wat ik bezit (en waarmee ze bij mij moeten aankomen) en punt 2 hopen ze dat mijn jaloerse vrienden hetzelfde bestellen als ik. Maar als het echte vrienden zijn, weten we wel andere manieren.

Een tweede grief is iPhoto. Het meest grote, ruimteverslindende programma dat ik ken. Je kunt (tenzij je de weg weet) niet eens foto's weggooien want die blijven - terwijl je denkt dat ze weg zijn - op de harddisk bewaard. Ik vind het een grof schandaal dat mensen nietsvermoedend door toedoen van computerfabrikanten geen baas meer op hun eigen harddisk zijn.

Wat dit betreft heb ik ook grote weerzin tegen de aangekondigde Time Machine die in het Luipaard wordt gestopt. Het zit me helemaal niet lekker dat bestanden die ik weggooi van mijn harde schijf door toedoen van Time Machine op dot-mac kunnen voortbestaan zonder dat ik mij dit bewust ben. Al dat gemanipuleer in de achtergrond (zogenaamd om het dommeriken makkelijk te maken) vind ik over het randje. Big Brother is watchin' you!

Ik wil niet paranoïde lijken, maar wie garandeert dat mijn Time Machine bestanden (hoeveel meer mac-dot ruimte moeten wij trouwens inhuren?) niet beschaafd en bescheiden worden doorgevlooid? Volgens mij is het slimmer om zelf een uitwendige harddisk aan te schaffen en een minimum aan zelfdiscipline. Mac OS X is verdraaide stabiel en je moet het wel heel bont maken om het onherstelbaar te vernielen. Waarvoor hebben wij die Time Machine eigenlijk nodig?

Posted by elisa at 04:18 PM | Permalink

Met alle begrip voor de nodige vliegveiligheid vraag ik mij bezorgd af waar je kwetsbare zaken als camera of notebook moet laten. In geciviliseerde landen komt de bagage via een lopende band uit de buik van de plain, maar in de rest van de wereld wordt hij vaak nog met de hand uit het ruim naar beneden gedonderd.

Acht uur vliegen zonder boek of eigen muziek, dat is een opgave tot nut van 't algemeen.

Een ongelooflijk smerige, moorddadige actie van die bezeten geloofsaanhangers.
Bush was er anders weer als de kippen bij om zijn gelijk te halen. Zie je wel, tok tok tok, zie je wel?

Gaan de Britten terughoudend om met gevoelig materiaal, Bush en consorten malen niet om respect voor wereldbelangen als ze zelf ergens winst in zien.

Heeft Bush nou geen enkele vriend die hem liefdevol influistert dat hij eens spraakles moet nemen? Zijn knauwend platte Texaans wordt met de dag beroerder en begint verdacht veel op een dubbele tong te lijken.

En verder ben ik van mening dat ook de zon door El Qaida is opgeslokt.
Doe mij nog maar een portie hittegolven.

Leegloop uit het Haagse. Weer een staatssecretaris die - om zich te verbreden - de kuierlatten neemt. En gij gelooft dat? Ze zeggen allemaal dat ze het heerlijk en prachtig hebben in hun baan, maar dat ze niettemin nu elders willen voor hun persoonlijke ontwikkeling. Politiek als opstap naar een rijkbetalende functie elders? Marktwerking binnen de natie.

Posted by elisa at 11:56 AM | Permalink | Comments (1)

Hoogste tijd om te experimenteren met Skype of Voip zolang de ouders en de Belletje nog in Zuid Afrika vertoeven. Alleen hoeven die tijdens hun vakantie niet uigerekend door mams te worden gebeld als ze daar net eens even van los zijn. Maar ja, met wie kun je beter oefenen in verre contreien?

Skype of Voip? Ik weet niet eens het verschil en moet er nodig over lezen, maar onze xs4all biedt Voip met gratis nummers aan. Schijnt als een snoepje te werken onder Windows, maar laat onze Windows-pc nou uitgerekend met de Belletje door ZA reizen. En voor de Mac komt het programma eraan, maar het is er niet nu terwijl ik nu wil, hoewel ik pas morgen tijd heb.

Noni de Ridge in hongerstaking is superslim. Ze eet alleen als er een handje brokjes van Beer door haar eigen brokken gaat en als er bij wijze van toefje slagroom één klein mergpijpje bovenop ligt. Zullen ze thuis straks blij mee zijn.

Posted by elisa at 10:22 AM | Permalink | Comments (1)

Floris ziet eruit als een gelaarsde kater. Bang om hem te krenken durf ik nog geen foto te nemen hoewel dit binnenkort wel moet gebeuren. Hij schijdt weer door het huis als een rechtgeaarde Graaf en voelt zich opgelucht. Ik hoop niet dat hij in dit malle costuum de geest geeft want hij heeft niet verdiend in dit uiterlijk begraven te worden, mijn mooie heilige birmaan.

Van voren gezien lijkt er niks bijzonders, maar van achteren loopt hij rond op twee dijen uit gemillimeterd fluweel terwijl de voeten op bontlaarsjes lijken. Kortom: hij heeft de ordinaire achterhand van een opgedirkte poedel.

Hij was door omstandigheden vanaf januari verwaarloosd en zat vol klitten. Hoewel ik probeerde om elke dag een stukje uit te kammen was hij te ver heen. Onder narcose scheren is geen optie voor een suikerzieke kat. Wat nu?

De assistente van de dierenarts belde een vriendin die vroeger trimster was, maar nu niet meer. Durf jij een kat? Heb je daar tijd voor? Oke. Wij er vanmiddag heen. Ze zei eerlijk dat ze de kat moest uitproberen omdat ze hem wel errug groot en sterk vond. Als het niet zou klikken, dan ging het domweg niet.

De eerste minuten zette Floris zich met al zijn nagels schrap, maar toen - o wonder - begon hij zich te ontspannen. Ze nam een ronkende tondeuze en liet hem wennen aan het geluid. Hij bleef slap liggen terwijl zij hem uit zijn klitten pelde. Kale dijen, kale buik, benen wijd open om de klitten rond piemel en staart weg te laten halen. We prezen hem de hemel in want hij gedroeg zich als een heilige uit birma.

Toen zijn vacht klaar was, was ze verliefd op hem. Ze wilde als toefje op de pudding nog zijn nagels knippen. Ze ging op een krukje zitten en nam hem op schoot. Hij zat er met volmaakt ontspannen pootjes bij terwijl hij zijn kop tegen de hare legde. Ze nam een slap handje en knipte vijf nagels (bis). Ze nam een slap voetje en knipte vijf nagels (bis). Dit had ze nog niet meegemaakt. Ik trouwens ook niet.

Posted by elisa at 09:52 PM | Permalink

Kmoet er van Pluis nog even bijvertellen dat hij wel graag zo'n grote Apple G4 bureaucomputer heeft om warmpjes bovenop te liggen. Met powerbooks heeft hij niks.

Posted by elisa at 10:44 AM | Permalink | Comments (1)

Wil dur soms iemand een tijdje mijn Pluis cadeau? Rookt niet, drinkt niet, eet maar een beetje. Krabt de krullen van de trap, soms wat leder van de banken of draadjes van het behang. Tenige wat hij verbazend knap kan is in één knaagje hap muis- of telefoondraden mollen. Dikke elektrische draden neemt hij niet. Alsof hij daarin de spanning kan voelen. Maar in alles wat subtiel en kwetsbaar is mag hij graag zijn tanden zetten.

Gisteravond had hij, verdullemes verdraaid, het kabeltje van mijn Griffinse radio SHARK onder tanden genomen. Alle vijf draadjes (rood, wit, zwart, groen, metaal) plus mantel in één rake knauw ter helle. Er zat niets anders op dan die miezerige, nauwelijks vast te houden draadjes te strippen en de metaaleinden met soldeer enzo. Isoleren, tapen, het ziet er niet uit maar het doettut weer wel.

Als u mijn Pluis niet wil hebben zal ik hem isoleren en tapen.

Posted by elisa at 09:11 PM | Permalink | Comments (1)

Bij toeval - Toeval? Ik luister vrijwel dagelijks naar Kunststof met de prominenten over cultuur en media. Vanavond Margriet van der Linden gehoord die vertelde over haar tijdschrift BLVD (door haar moeder als pornoblad getypeerd). Waarin ditmaal, vertelde ze trots, een interview met Edwin de Roy van Z. Nooit van het blad gehoord. Ging dus even kijken. Edwin? Wat een superlarmoyante jankerd is die man. Nou schijnt hij niet het hele artikel door te blijven grienen want hij onthult ook teen en tander over zijn voormalige schoonma. Waarover de onderhavige Margriet nog gewetensnood kreeg. Maar ja, we kunnen het raden, oplage gaat uiteindelijk boven fatsoen.

BLVD rubriek

Posted by elisa at 08:58 PM | Permalink | Comments (2)

Hij, die niet kan of wil samenwerken, heeft het voor elkaar.
Hij is keizer geworden van zijn partij.
Jammer alleen dat er geen onderdanen meer zijn.
Politiek is vies, vuil en vunzig
Wie zei dit ook alweer?
Iemand met onfatsoenlijk eerzuchtige ellebogen, die ik met de beste wil geen liberaal kan noemen.
Zijn "alles moet anders"- frisse wind wappert het kind met het badwater weg.
Exit liberaal intellect.
Welkom breedgebekte kikkers.

Posted by elisa at 11:02 AM | Permalink | Comments (1)

Een van de mooiste sopranen. Technisch dermate perfect dat men fluisterde dat zij aan emoties nauwelijks toekwam. Lezen we eigenlijk niet hetzelfde over Fischer-Dieskau?

Niettemin zijn dit de mooiste en meest ontroerende Letzte Lieder die ik ooit hoorde. Nooit door anderen geevenaard als we over emoties spreken. Schwarzkopf - Strauss "Last Songs"

Onvoorstelbaar prachtig en krachtig zingt zij samen met Christa Ludwig Verdi's Messa da Requiem onder leiding van Guilini.

Lees meer over haar: Elisabeth Schwarzkopf (Soprano) - Short Biography

Posted by elisa at 09:37 PM | Permalink | Comments (1)

Floris tobde al dagen tijdens de hitte, maar kwam niet bij van de koelte. Terwijl Miep de dag bij ons doorbracht kwam hij niet kijken wie er op bezoek was. Dat was vreemd, want hij is nieuwsgierig en dol op vreemde mensenaandacht.

Toen Miep rond vijf uur vertrok ging ik boven poolshoogte nemen. Ik trof op de overloop, voor de deur van Floris z'n kamer, een vreselijk timide Pluis die daar lag of hij de wacht hield. Ik schrok me ongans want Floris lag zowat bewusteloos op zijn kussen. Z'n laatste uurtje? Je weet dat het moet komen na 6,5 jaar suiker en je raakt toch ontdaan.

Dierenarts gebeld die op vakantie is. We gaan naar de vervangster. Die ontlast hem van een keiharde verstopping waardoor hij niet meer eten kon. De verstopping is waarschijnlijk door uitdroging ontstaan, tijdens de hitte toen hij veel moest kotsen. Resultaat: hij heeft teveel insuline en te weinig gegeten. Hij is ook hardstikke uitgedroogd.

Hij krijgt twee gigabobbels water ingespoten, waarna hij lekkend rondschommelt. Ze wil met een spuit verdund voedsel in zijn bek gaan te spuiten wat ik haar ontraad. Ik vertel dat we deze kater (van 7,4 kilo) ook geen pillen kunnen voeren. Ik zet het schoteltje bij Floris op de behandeltafel en hij begint er heel voorzichtig zelf wat van op te likken. Hij knapt zienderogen op.

Thuis heeft hij weer babbels voor drie. Hij banjert trap-op trap-af op zoek naar eten, wat hij nu even niet mag omdat hij vanavond geen insuline krijgt. Morgenvroeg wordt hij eerst op suiker geprikt, maar volgens mij is dit niet eens meer nodig. Hij kijkt weer met zoveel levenslust uit zijn ogen dat ik er het beste van mag hopen.

Posted by elisa at 11:23 PM | Permalink

Wandelen met Noni zat er vandaag niet aan. Het goot met bakken en ik snotterde zonder regen al als een oordeel. Noni heeft nog steeds heimwee en wilde weer niet eten. Gisteren probeerde ze ook al te vasten maar we doen hier net of hongerstaking heel gewoon is. 'sAvonds vergreep ze zich toch maar aan haar bord brokken toen Floris te dicht bij haar etensbak kwam. Ze begon eerst te grommen, maar toen de kat niet wilde wijken, moest ze wel eten.

Vanmorgen eerst hongerstaking, maar toen ik tegen een uur of elf zomaar een beloningsmergpijpje in haar bak brokken legde, werd de verleiding te groot. Ze nam er het mergpijpje met dunne lippen tussenuit, waarna ze toch ook wel zin kreeg in haar eten. Het komt wel goed.

Posted by elisa at 11:13 PM | Permalink

Er zit de klad in kip, mocht F gisteren na de begrafenis nog wel zeggen. Hij is aangetrouwd en was in zijn werkend leven dierenarts. Het spijt hem oprecht dat er zo de pest in boerderijdieren is gekomen. Alleen kleine huisdieren behandelen is veel minder leuk.

Ik vroeg hem naar het houden van kip door mij persoonlijk en op mijn leeftijd. Hij vond de gedachte erg leuk mits ik de vogelpest serieus bleef nemen. Voldoende ophokruimte maken en zo.
En enten dan?, vroeg ik.

Schijnt een kostbare zaak te zijn omdat de dierenarts aan huis moet komen. Je mag je kippen niet naar de dierenarts rijden. Eerst moet hij komen om bloed af te nemen; daarna om de kippen te enten; tot slot om opnieuw bloed af te nemen. Da's dus naar schatting een lollig bedragje per hobbykip. Kun je heel wat eieren voor kopen. [En een hele luxe ren van bouwen.]

Denk ik gisteren tijdens de terugrit nog dat het zo'n vaart niet lopen zal met die vogelpest, word ik vanmorgen wakker met het nieuwsbericht dat er in de Gelderse vallei vogelpest is gesignaleerd en dat de boel ontruimd gaat worden.

Blij dat ik nog geen kipjes heb.

Posted by elisa at 10:51 PM | Permalink

Snotverkouden nu door alle airco's en windwapperaars. Met weer een volmaakt verstopt oor dat veertien dagen (wat een luxe) helemaal open was. En dat terwijl ik vandaag tante moet gaan begraven. Waardoor we De Belletje + haar paps/mams niet naar de plain kunnen rijden. Een volle maand uit het oog. Als ze terugkomt kan ze ongetwijfeld lopen en praten. Dan zal ze ons ook wel zelf kunnen meedelen dat ze naar ZA gaat verhuizen.

Om kwart-over-acht de eerste wandeling met Noni gemaakt. De ridgeback die we een maand in onderpand hebben. 't Is geen Vasco die in alles een heer van stand was. Het is een beetje schommelig geval, en evenals ik enige maten te dik, zodat we samen hebben afgesproken om elkaar er een paar kilo af te lopen.

Als iemand denkt hier stilletjes te kunnen binnendringen: ik zou dat niet doen want deze Ridge lust vreemden met huid en haar. Vandaag moest het lopen door die begrafenis krankzinnig vroeg. Niettemin gedaan en nu hijg-puf op weg naar douche en nette kleren.

Morgen komt Miep. Weetjewel van Miep&Co van onze Indiase reis. Reuze leuk dat ze belde. Er is voldoende om bij te kletsen.

Daarna, mind you, als mosterd na de maaltijd wordt op donderdag de zonwering geplaatst. Hadden we lang voor de hittegolf al besteld. Maar dit terzijde want ik ren nu naar de plicht.

Posted by elisa at 09:58 AM | Permalink