De gelaarsde kater
Floris ziet eruit als een gelaarsde kater. Bang om hem te krenken durf ik nog geen foto te nemen hoewel dit binnenkort wel moet gebeuren. Hij schijdt weer door het huis als een rechtgeaarde Graaf en voelt zich opgelucht. Ik hoop niet dat hij in dit malle costuum de geest geeft want hij heeft niet verdiend in dit uiterlijk begraven te worden, mijn mooie heilige birmaan.
Van voren gezien lijkt er niks bijzonders, maar van achteren loopt hij rond op twee dijen uit gemillimeterd fluweel terwijl de voeten op bontlaarsjes lijken. Kortom: hij heeft de ordinaire achterhand van een opgedirkte poedel.
Hij was door omstandigheden vanaf januari verwaarloosd en zat vol klitten. Hoewel ik probeerde om elke dag een stukje uit te kammen was hij te ver heen. Onder narcose scheren is geen optie voor een suikerzieke kat. Wat nu?
De assistente van de dierenarts belde een vriendin die vroeger trimster was, maar nu niet meer. Durf jij een kat? Heb je daar tijd voor? Oke. Wij er vanmiddag heen. Ze zei eerlijk dat ze de kat moest uitproberen omdat ze hem wel errug groot en sterk vond. Als het niet zou klikken, dan ging het domweg niet.
De eerste minuten zette Floris zich met al zijn nagels schrap, maar toen - o wonder - begon hij zich te ontspannen. Ze nam een ronkende tondeuze en liet hem wennen aan het geluid. Hij bleef slap liggen terwijl zij hem uit zijn klitten pelde. Kale dijen, kale buik, benen wijd open om de klitten rond piemel en staart weg te laten halen. We prezen hem de hemel in want hij gedroeg zich als een heilige uit birma.
Toen zijn vacht klaar was, was ze verliefd op hem. Ze wilde als toefje op de pudding nog zijn nagels knippen. Ze ging op een krukje zitten en nam hem op schoot. Hij zat er met volmaakt ontspannen pootjes bij terwijl hij zijn kop tegen de hare legde. Ze nam een slap handje en knipte vijf nagels (bis). Ze nam een slap voetje en knipte vijf nagels (bis). Dit had ze nog niet meegemaakt. Ik trouwens ook niet.