Madame Ridgeback
Beer heeft zijn portie epo weer gekregen. Zij hartslag is nu ook onregelmatig. Noni lag ondertussen op z'n eentje met de katten thuis. Wel in zijn volle lengte op de bank, geloof ik, maar bewijzen kan ik dat niet. Toen we thuiskwamen denderde ze zo enthousiast op Beer af, dat ze hem vierkant van zijn wankele sokken liep. Ze was haar comedie totaal vergeten en zag er weer supervrolijk uit.
Madame Ridgeback leidt ons om de vinger en windt ons om de tuin. Soms gaat ze in hongerstaking en nooit mogen wij haar drollen zien. Ze sluipt de brandnetels in om zich beschaafd en bescheiden te vertreden zonder dat wij zeker weten wat ze daar heeft uitgevoerd. Aan de lijn? Aan de lijn is ver beneden haar waardigheid.
Met dezelfde mimiek als tekkels dat kunnen was ze vandaag down, mat en zielig. Dat je vertwijfeld denkt: of er is iets verschrikkelijk mis, of ze speelt verdraaide knap comedie. Maar met een hond van een ander neem je geen enkel risico. Gelukkig was de eigen dierendoc weer terug van vakantie. Kom voor alle zekerheid maar met haar langs, zei ze.
Noni vond zowel het ritje erheen als de doc zelf errug leuk. Die mocht temperaturen, staart optillen, buik bevoelen en met een gaasje in d'r vagina zitten. Ze stond er ineens bij met een snuit van dat alles dik in orde was. Goed hè? Vanmorgen was ze nog reuze zielig, kieskauwde ze haar ontbijt naar binnen, liep ze een half uur sjokkend door het bos alsof dit haar kracht ver te boven ging en nu lijkt ze weer helemaal in haar knollentuin.