Sodemieters, dat geduld
Gisteren voor het eerst even in tranen uitgebarsen want er lijkt geen einde aan te komen. Mijn voorraad geduld had een uurtje de put bereikt. Behoort het permanente gesnotter waardoor ik niet goed kan horen en helemaal niet kan ruiken of proeven nog tot het genezingsproces of is het een complicatie? De antibiokuur heeft niets uitgehaald, de kno is op vakantie ik voel me nog even lamlendig als in de acht voorbije maanden.
Ik weet het antwoord want de woorden veel geduld en erg langdurig zijn eigenlijk vaak genoeg gevallen. Er is geen reden om elders een tweede opinie te halen want ik ben in goede handen. De langdurigheid voelt alleen of het bloed onder mijn nagels vandaan wordt gezogen. Moe en lamlendig tot in mijn vezels, maar zolang er geen koorts is gaat alles voorspoedig.
Ik heb niets te klagen want ik heb tijd genoeg om te herstellen. Ik ben geen type om me te vervelen, zit er prettig bij en geniet van beelden, letters en muziek. Oke, mijn hoofd voelt zwaar, mijn neus lekt of de leertjes zijn versleten, mijn oor voelt opgeblazen en verstopt, mijn smaak proeft helemaal geen sodemieter maar wat ik mankeer is een peulenschil in vergelijk met wat anderen hebben.
Comments
Toch een knuffel.
Posted by: cockie | August 27, 2006 10:25 PM
Ach Elisa, vergelijkingen met ander leed (dat we volop elke dag rauw krijgen opgediend) gaan altijd scheef. In lijden moet je niet selecteren. Vind wel dat je je knap verweerd. Een zoen.
Posted by: Marius | August 28, 2006 07:53 PM