misdruk(3)

De imprentingsfase is voorbij en de luiken gaan neer. Hij neemt niet langer voor zoete koek wat wij hem aan leerstof bieden. Hij begint ineens te puberen en, als hij de kans krijgt, strijd om de macht te voeren. Vanmiddag aan de wandel tussen de imposante hoogstammige sparren rond kasteel Drakenstein, kennelijk high van de heerlijke luchtjes die hij tegenkwam, tilde hij ineens de achterpoot hoog op om te pissen. Mijn mond viel open. Ik weet nog niet of ik het goed heb gezien (maar waarom niet?) of dat ik het me heb verbeeld.

Posted by elisa at 09:21 PM | Permalink | Comments (2)

Hemel, wat een journalistonwaardige ellende maakt die Witteman ervan met zijn superieure eeuwigijdelende vriendje Pauw. Na de eerste paar uitzendingen had ik het al gezien, maar gisteravond werd mijn nieuwsgierigheid getrokken door de auteurs Ayaan Hirsi Ali en Adriaan van Dis.

Wat had dit een prachtige avond kunnen worden! Wat waren er kortstondig spitse dialogen tussen die twee. Maar telkens als een van beiden op het punt stond dieper op zaken in te gaan kwam daar die stomme Pauw, die opgefokte ongekamde lulmachine, weer tussenbeide die ons ervan moest overtuigen dat hij Ali's boek óók had gelezen en Ayaan interessanter kon bevragen dan Van Dis.

Luchthartige, modieuze, lollige oppervlakkigheid heeft zo zijn grenzen. En Witteman, die het programma uitsluitend met zijn naam een serieuze saus mag geven, staat Pauw verdorie - met een verontschildigend ouwemannenlachje - toe om de mooiste momenten volkomen kapot te lullen met zijn leeghoofdigheid. Maar wat hij kennelijk nog niet beseft is dat hij naast Pauw compleet voor joker zit.

Hij zou zich moeten schamen.

Posted by elisa at 12:29 PM | Permalink | Comments (1)

Had ik al gelogd? Neen, alleen maar geslapen. Het gesnotter put uit. Ik grijp Yoeko z'n slaapuren aan om zelf ook plat op de bank te gaan. Gisteravond hield ik het slapen vol van 21 tot 01 uur. Ik doe wat ik doe en zelfs de politiek kan me gestolen worden.

Yoeko heeft vanmiddag zijn derde enting gekregen plus injecties tegen kennelhoest en hondsdolheid voor het geval hij zich grensoverschrijdend ontwikkelt. Dokter Martijntje die hem voor het eerst zag riep spontaan Wat een showhond! Ik moet nodig fotos nemen voordat hij is grootgegroeid, maar het lukt niet om te hurken zonder dat hij meteen op me afkomt.

Zijn gangwerk en vierkante bouuw waren vorige week al door een kenner geprezen maar Martijntje was weg van zijn mooie gebit en prachtig schone oren. Hij kreeg een ontwormingspil mee, werd op de weegschaal gezet en verwend met een mergpijpkoekje dat hij van mij nooit zal krijgen. Het zat meteen gebeiteld tussen die twee.

Floris blijft op het standpunt dat het medaillon op het tapijt van hem is. Hij blijft daar onverstoorbaar liggen en wijkt geen centimeter voor die stoomwals van bijna 7 kilo (Floris zelf weegt 7,4) die over hem heenraast. Hoewel hij geweldig kan meppen en blazen naar mannelijke dierenartsen, krengt hij Yoeko geen haar. Pluis zorgt dat hij Yoeko uit de weg blijft en schiet soms als een schicht langs de bench. Daarvan moet Yoeko dan heftig keffen.

Snoet is nu vaak in de notenboom te vinden. Ze laat ook veel noten vallen zonder die meteen in te graven. Ik raap ze op en spaar ze voor de winter. Ik heb roetzwarte vingers van het afpellen van de bolsters. Zelfs citroenschil wil niet helpen.

Wordt mijn levenswandel al eentonig? Moet maar even. Op dit moment hebben we een pluchen beest dat nog niks in huis heeft gedaan, dat zonder piepen of keffen mee kan in de auto, dat tijdens zijn slaapje alleen in de keuken wil blijven, dat zich veilig voelt in zijn verduisterde bench en dat vanavond al mee uit eten is geweest. Welliswaar voor een pannenkoekje buiten, maar wel ontspannen slapend onder de voet zonder iemand te laten merken dat hij er was.

Maar de pubermaanden moeten nog komen.

Posted by elisa at 10:36 PM | Permalink | Comments (2)

Laten we de boel tot de hoofdzaken beperken. Misschien heeft de Belletje me aangestoken, misschien komen die snotneus, gezwollen vliezen, dichte oren en het suizelende hoofd door Ammie d'r acupunc-naalden. Ik voel me verre van jofel. Nu ben ik wel al te letterlijk met de hoofdzaken bezig.

Vanmorgen hupte er een prachtige pluimstaart langs mijn raam die even verder haar noot verstopte aan de voet van de noordse spar. Pas toen zij daarmee klaar was en mij en face passeerde om weer bij de notenboom te komen ik pas zien dat het Snoetje was. Snoet heeft de kat uit de boom gekeken en zich nu baas van de boom gemaakt.

Yoeko is weer een dag dichter bij zijn volwassenheid gekomen. We hebben vanmiddag even bij het hertenpark gewandeld. Hij mag nog maar drie (maanden) maal vijf minuten lopen hetgeen een kwartier in totaal is. Hij is toch behoorlijk bang voor grote honden, al dan niet met kwaad in de zin. Hoe zullen we dat soepel aanpakken?

We liepen vanmorgen bij het krieken van de dag langs de hanen van verre buren en hij schrok zich te pletter van het gekraai. De dolle waakhond van schuin tegenover die schuimbekkend langs het gaas op en neer schoot vond hij minstens even angstaanjagend. Zo ook de waakhonden van schuin tegenover aan de andere kant. Een grote witte berghond en twee jonge weimaraners die een boosaardige keel opzetten toen hij bleekjes langssloop.

Ik loop met alles achter. Met mail en andere werkzaamheden. Ik neem mij elke dag voor om dingen ordelijk af te werken, maar die vroege wekker sloopt me. Als ik Yoeko na zijn middagse 4-uurtje in de bench heb gestopt voor een lange dut vallen mijn luiken vreselijk dicht. Dit duurt nog een paar maanden zeggen vriend en vijand. Ze gniffelen meewarig.

Posted by elisa at 10:58 PM | Permalink | Comments (1)

Meldde ik gisteren nog dat ik op m'n eentje walnoten moest oogsten, vanmorgen maakte zich bij onze komst (van Yoeko en mij want Yoeko zoekt mee) een vlammend rode schicht uit de voeten. Heb zo snel niet kunnen zien of het Snoet was of een andere bekende, maar ik weet zeker dat het Fiep met haar vergrijsde jasje niet kon zijn. Die had altijd de zuinige gewoonte om alles wat ze te pakken kreeg voor slechtere tijden in te graven, terwijl deze roodhuid met noten lijkt te ontbijten. Laat niet als dank de bolsters en de doppen...
Die jeugd van tegenwoordig gedraagt zich of de noten spontaan uit de hemel vallen terwijl wij ons een ongeluk hebben gesproeid om ze te laten groeien.

Posted by elisa at 11:27 PM | Permalink | Comments (1)

Noni dus. Het ging prima wat Yoeko betreft, maar Noni zocht vergeefs naar Beer en had geen zin om met een baby-Beer te spelen. Hij gaf dit grommend te kennen. Yoeko haalde zijn schouders op en leek te zeggen: Oke, dan niet!

Belletje greep haar kans nu zij een hondje van haar eigen postuur onder handbereik kreeg. Maar toen hij haar op zijn plompe poten zowat overhoop liep en ook nog haar oren begon uit te likken, was de liefde over.

Isabel was grieperig en moest een paar keer heel hard huilen en vertroeteld worden. Mooi! Dat heeft hij ook weer meegemaakt. Eenmaal weer in zijn bench sliep hij overal doorheen of het de gewoonste zaak van de wereld was.

Posted by elisa at 03:25 PM | Permalink | Comments (1)

Elke dag raap ik gevallen walnoten. Elke dag tuur ik tegen beter weten in, de boomkruinen af in de hoop dat ik haar ergens zie springen. Denk ik terug aan de jaarlijkse gevechten die ik met haar moest voeren om zelf ook aan de bak te komen. Zij was, zonder enige twijfel, de baas van de boom. Controleerde vanaf half augustus regelmatig hoe het met de rijping stond en viel alle jaren als eerste aan. Als ik haar in de takken bezig zag wist ik dat het oogsttijd werd.

Terwijl er dit jaar zoveel noten zijn dat we makkelijk samen hadden kunnen delen is Fiep niet meer komen opdagen. Dit kan alleen betekenen dat ze er niet meer is. Merkwaardig alleen, dat zij het eigendomsrecht van de walnoot aan niemand heeft overgedragen. Snoet kwam hier eergisteren in het mandje loeren of daar soms nog noten lagen, maar ze heeft er geen notie van dat er hier ook noten groeien. De plek van de boom behoort kennelijk niet tot haar territoir.

Aan het begin van de zomer was ze al mottig en mat. Even oud en vermoeid als Beer toen al begon te worden. Snoet neemt bij de keuken haar plek wel in, maar wie zich de notenboom toeeigent is voorlopig nog ongewis.

Posted by elisa at 11:32 AM | Permalink

Elke dag meer aan elkaar gewend. Geen ander probleem dan dat Yoeko met z'n plompe poten wat te ruig te werk gaat. Of met zijn weerhaakjes te enthousiast in de staart hapt. Graaf Floris blijft een heer. Hij zal slechts in uiterste nood van zich af meppen, àls hij dit al zou doen. Maar hij wijkt geen centimeter. Die plaats midden op het kleed is zijn plek en daarmee basta! We moeten dus opletten dat hij niet door de hond wordt overlopen.

Posted by elisa at 11:11 PM | Permalink | Comments (1)

Een ingewandsstoornis had hij en geen geringe. Gekookte rijst hielp voor geen meter. Het werd steeds erger en spoot alle kanten uit maar zijn bench hield hij schoon.

Een pup mag maximaal twee dagen hongeren. Na 12 uur gaf ik hem niks meer te eten want hij raakte meer vocht kwijt dan erin ging. Om 20:00 uur had hij ook nog puppycursus. Daar vertelde Edith dat de nieuwste trend is de pup norit te geven en verder gewoon zijn eten te voeren. Ik gaf hem voor het slapengaan 5 pillen norit maar geen eten meer.

Vanmorgen zag alles er al veel gezonder uit. We namen hem mee naar de Klokhuisdag waar hij vriendelijk werd toegesproken door twee grote zwarte mannen die geen moeite hadden hem ook nog te aaien. Da's dus ook weer gebeurd. Hij kwam er, behalve computers, nog twee andere honden tegen die hij even bekeek maar verder negeerde en werd gestreeld door kindhanden, liefhebbers en belangstellenden. Vervolgens ging hij rustig liggen wachten tot wij uitgepraat waren.

Hij heeft met talloze graskwaliteiten kennisgemaakt (de een plaste prettiger dan de ander), met kippenkak, hazenkeutel of koeienflats. We gingen de boer op waar hij van zeer dichtbij een reuzenkoe passeerde. Een stopje later hadden we de mazzel dat er vlakbij een koe begon te loeien.
Yoeko keek even naar me op, maar ik vond dat er niks aan de hand was. Hij blijkt weinig angstig. Op puppycursus gisteravond werd vuurwerk afgestoken. Hij reageerde er niet op terwijl hij allesbehalve doof is.

Posted by elisa at 10:50 PM | Permalink

Vanmorgen had ik iets stoms gedaan. Had ik een bakje water in de bench gezet omdat ik de brokjes wat minder week. Hij mooi die hele bak water leeggeslobberd of het voer was. Loop ik vanmiddag met hem over de markt, net tussen de fruit- en de kaasboer, of daar gaat hij in de hurken.

Ik denk nog optimistisch dat ik vast wel kleenex in m'n zak heb en daar dat drolletje wel in kan rollen, of hij flatst in 1 grote wind die hele liter water bruin naar buiten. De groenteboer was gelukkig ergens anders bezig. Ik zag nergens een emmer staan om de boel schoon te spoelen maar de kaasboer zong luid tot zijn kazen: Goh zeg, dat doet-i thuis nou nooit!

Ik bofte nog want geen twee tellen eerder had ik hem op de grond gezet. Ik had met hem als kind op de arm een grote zwarte neger aangeschoten, die eerst angstig naar ons keer, daarna ongelovig, tot slot panisch of we de tyfus hadden. Toen ik hem vroeg of hij m'n hondje even wilde aaien, of op z'n minst iets aardigs zeggen, zei hij met bijna overslaande stem dat hij geen tijd had voor deze flauwekul en bovendien doodsbang was voor honden. Yoeko vertrok geen tijdens deze ontmoeting geen spier. Die had andere zorgen.

Zucht. We zijn gewoon weer lekker naar huis gegaan, hebben walnoten geplukt en met de frisbee lopen zeulen. Ik heb voor de zekerheid rijst gekookt, maar ik geloof dat alles weer jofel werkt in zijn darmen.

Posted by elisa at 09:45 PM | Permalink

Gisteravond geleerd en belangrijk genoeg. Knoop het vooral in de oren.

De kwetsbaarste tijd voor een kind dat samenleeft met een hond is als het kind tussen 2,5 en 7 is.
NIET omdat het kind de hond in de ogen zou prikken, zijn oren zou vastnieten of zijn neus vastlijmen, want hierop zullen de ouders wel toezien (mogen we hopen).

Het gevaar schuilt in de normale gezinssituatie wanneer paps of mams een kind op zijn donder geven. De logische aard van de hond is om zijn baas te hulp te schieten bij het bestraffen van het kind. Dit kan vreselijke gevolgen hebben. Zo'n hond heeft nooit eerder gebeten en ook geen hekel aan het kind.

Uit ervaring weet ik dat dit klopt. Wij hadden, toen de kinderen klein waren, een teckel. Elke avond als wij riepen: nu is het mooi geweest, vooruit naar bed! rende de teckel woedend blaffend achter hen aan om ze de trap op te jagen. Deden ze dit niet snel genoeg, dan werden ze in hun hielen gebeten.

Het was dat wij de teckel hadden bijgebracht dat hij de trap niet op mocht en alleen maar in schoenen mocht bijten, want elke keer als hij ons naar bed hoorde roepen zette hij ongevraagd een dolle achtervolging in.

Posted by elisa at 03:04 PM | Permalink

Hee, gaan we nog ff iets lolligs doen voor ik mijn kooi weer in moet?

Posted by elisa at 03:02 PM | Permalink | Comments (3)

Gisteravond voor het eerst in Doorn naar puppycursus geweest. Dat ligt niet naast de deur maar ik heb er met Beer indertijd al gehoorzaamheid A en B gehaald.

Yoeko gedroeg zich als een plaatje zelfs toen hij onder de voet werd gelegd. Hij snapte meteen dat liggen de beste houding was nu mijn linkervoet vlak bij de muskaton op zijn riem stond. Hij protesteerde nauwelijks maar probeerde op zeker moment wel vindingrijk zijn riem door te knagen.

Er waren nog twee andere puppies. De een was verschrikkelijk schuw (de fokker had de kopers verteld dat een terughoudende pup een zegen was), de ander hield niet op met zijn oorverdovend gekrijs. Het werd zo erg dat Esther, de instructrice, hem een blikje met kiezels naar zijn kleine puppiekont moest gooien. Dat hielp maar kort. Hoe dan ook bleken wij de enigen die niet teleurgesteld waren door ons kleine vriendje.

Terwijl ik zelf nog het gevoel had dat ik Yoeko wel erg wreed en lang in zijn bench zette, bleek het zelfs nog niet genoeg. Een babyhond moet 20 uur ongestoord kunnen rusten want anders kan hij niet goed groeien en wordt hij een nerveuze hond. Veilig weggesloten bestáát hij niet meer voor zijn baas. Die mag de keuken uitlopen nog voordat zijn hondje slaapt. Niet troosten, geen aandacht, geen vermaning want negatieve aandacht is ook aandacht.

De hond moet er snel aan wennen dat de baas hem komt halen als de baas hem nodig heeft. Zo kan de hond ontspannen. Hij hoeft zijn baas niet steeds achterna te lopen om te zien of hij nodig is, of - erger nog - misschien wel de leiding moet nemen. De baas op zijn beurt hoeft niet bang te zijn dat hij met een hete pan over zijn wolbaal struikelt of dat zijn knuffel hem het eten uit zijn mond staart. Viermaal per dag een half uur hartverwarmende quality time en voor de rest plaats rust. Yoeko begint zijn bench inderdaad al prettig te vinden.

Halverwege de cursus verscheen een Portugese herdershond ten tonele (minstens maat ridgeback) die met een uiterst zachte neus de pupjes besnuffelde. Yoeko, die eergisteren een nare ervaring had met een duitse herder, raakte helemaal over zijn angst voor grote honden heen. Tegen de kleine schreeuwlelijk die hem voortdurend te grazen nam toen ze aan het einde van de les mochten loslopen viel Yoeko na enig geduld zo heftig uit, dat hij onbetwist als winnaar uit de strijd kwam. Het zit wel goed met hem.

Huiswerk voor vandaag en morgen:
1) een schoolplein bezoeken met veel kinderen, kinderwagens, graaiende handjes en zo.
2) Koffie gaan drinken in een verzorgingshuis met stokken, rollators, karren en aaiende bejaarden.
3) Een grote neger zoeken en hem vragen de pup te aaien en iets lekkers te geven. Waar haal ik die in hemelsnaam zo vlug vandaan?

Maar het is wel nuttig. Honden zien alleen wit en zwart. Leert de jonge pup geen donkere mensen kennen dan zal hij als volwassen hond van hen schrikken en naar hen kunnen happen.

Posted by elisa at 11:33 AM | Permalink | Comments (4)

Waaraan ik weer begin, vroeg ik mijzelf dus ook al af want voordat het een brave hond is, valt er nog een lange weg te gaan. Maar het lijkt of de goden mij mild zijn gestemd. Tot nu toe tenminste.

Hij kermt of jankt 's-nachts niet. Overdag laat hij zich na zijn maaltijden wegsluiten in zijn bench voor een slaapje en hij verdraagt zonder janken dat wij de keuken verlaten. Dit is een geweldige voorbereiding op straks ook eens alleen zijn.

Ik moet hem na het slapen, eten of spelen natuurlijk meteen uitlaten, maar hij snapt al wat de bedoeling is. Hij draaft aan de lange lijn vrolijk mee naar de verste hoek van de tuin en doet daar zonder dralen wat er van hem wordt verwacht. Afkloppen, maar er is binnen nog geen ongeluk gebeurd.

We liggen elkaar dus geweldig, Yoeko en ik, want dit is zijn naam. Niet erg gangbaar maar ik ben blij met een klank die maar weinigen gebruiken. Zijn officiele naam luidt Adonis. Hij is vernoemd naar het blauwe vlindertje. Adonis-Yoeko heeft wel wat, als hij straks met zijn fokster show mag lopen.

Morgenavond beginnen we aan de puppiecursus. Ik denk dat hij gaat als een speer, want Yoeko, kom hier zit er na anderhalve dag al geweldig in. De oudemannenbrokjes van Beer gebruik ik daarbij als snoepje. Vandaag is hij 11 weken geworden.

Posted by elisa at 06:20 PM | Permalink

We hebben hem gisteren opgehaald, de kleine turf. Morgen wordt hij 11 weken dus we zijn druk met socialiseren. Hij houdt van autorijden, loopt al aan de riem en tot nu toe is hij droog en schoon gebleven. Voorlopig krijgt hij ook niet meer ruimte dan de keuken.

Hij heeft zijn eerste nacht alleen in een bench overleefd zonder het huis bij elkaar te krijsen. Ik heb van 12 tot 6 als een blok kunnen slapen. Om 6 uur vanmorgen was het nog pikkedonker toen ik hem uit moest laten en hadden we een zaklantaarn nodig.

Betekent dat ik nergens meer toe kom. Dat zelfs het lezen van mail nauwelijks lukt, laat staan dat ik er toe kom post te beantwoorden. Die paar uurtjes dat hij slaapt, moet ik economisch benutten. En dan straks natuurlijk puppycursus en de hele verdere riedel.

Maar goed. Het is die brutale die recht in de lens kijkt. Nouja, brutaal? Vanmiddag werd hij in het winkelcentrum panisch voor een duitse herder die op enige afstand onaardig woef zei. Misschien is het wijs om de ridge Noni even te lenen?

Posted by elisa at 08:24 PM | Permalink | Comments (5)

Ofwel: weest op uw hoede voor herplaatsing.
Allemachtig druk gehad, want na Okkie Pepernoot's fistel aan het schroefje van de knieschijf moest het roer helemaal om. Blauwe kezen zijn nu eenmaal krap gezaaid want nevernooit in de mode gekomen. Maar, om met Toepoel te spreken: waar een kees op de mestvaalt staat te blaffen wordt de hoeve goed bewaakt.

Ow ow, want toen kwam ik via via bij een fokster terecht op Keeshond Bonnie vd Katgershoeve. Adem stokkend in de keel omdat hier de bloedlijn van onze eigen Beer (ook een van de Katgershoeve) overduidelijk te herkennen is. Impulsief gebeld terwijl ik niet eens een pup wilde hebben.

Gezocht naar iets wat bij de katten en de kleine Belletje kan. Zo te zien rolde er een schat van een Mechelse herder uit de hoge hoed. Never a dull moment met dit type politiehond. Bij gebrek aan beter drijft ze de kippen bijeen, zei de mevrouw van het plaatsingsbureau, maar die kippen laten we voorlopig toch al schieten. Helaas was mevrouw de teef al acht en nu al aan de Propaline tegen het urine lekken. De Mechelse herder na een dag overdenken toch maar weer afgebeld. Kunnen we beter een Ridgeback nemen. Ik weet er nog een te zitten.

De fokster van de pups met veel excuses afgebeld. Ze bleef vol begrip. Opgevoed worden door zo'n aardig mens lijkt mij een groot genoegen. Als ik in mijn volgend leven terugkom als pup, wil ik best wel bij haar.

Tegen beter weten in op Marktplaats naar Keeshond gezocht en daar waarempel een gevonden die aan alle wensen voldeed. Leeftijd oke, glans oke, smaak oke, kwaliteit oke. Via weer een andere herplaatsing werd een nieuw nest voor deze jongeman gezocht. Ik meldde mij onbevangen enthousiast voor intake en verder gedoe, maar had een slapeloze nacht vanwege de onleefbare voorwaarden. De eerste eigenaar deed haar hond over aan de stichting, en wij zouden de hond als het ware in bruikleen krijgen. Niet de beste manier om je aan de hond te gaan hechten nietwaar?

Erger dan alles nog was dat de bazin die afstand deed dicht in de buurt woont. Ik zag het al helemaal voor me. Hoe die vrouw dagelijks snikkend van heimwee hier met hondenkoekjes langs het hek zou sluipen om te zien of de hond haar nog kende. Op de mooie foto van het beest op de herplaatssite is al tandsteen op zijn kiezen te zien. Hij moet in zijn korte leven al heel veel koekjes hebben gegeten. We hebben ook deze knuffel, zoals de schat werd aangeprezen, maar laten schieten. Een blauwe kees een knuffel? Blij dat Beer dit niet meer hoeft te horen.

Fokster gebeld dat we na alle gedoe zondag toch graag bij haar komen kijken. Oeioei!

Posted by elisa at 10:49 PM | Permalink

Rocky (of liever: Okkie Pepernoot zoals ik hem in gedachten al had gedoopt) geeft complicaties zodat wij ons zondag een retourtje van 500 km kunnen besparen. Een telefoontje naar zijn huidige gastverblijf leerde dat de operatie aan zijn knie wel goed is geslaagd, maar dat hij nu een fistel heeft bij de schroef waarmee zijn pees is vastgezet. Ai!

Naam en nummer van zijn dierenarts gevraagd. Deed de madame niet geheimzinnig over. Vriend F gebeld of hij misschien het fijne kon achterhalen wat hij zeer snel deed. Hij kwam te weten dat er inderdaad een infectie was en dat de tweede knie - maar daarmee viel te leven - ook niet geheel optimaal was.

Rocky moet eerst een maand of vier genezen voordat er zekerheid is. Waarschijnlijk moet het schroefje er uit om de fistel te doen genezen, terwijl het nou net de bedoeling is om dat schroefje voor eeuwig te laten zitten.

Je haalt een patient in huis, zei F, waarmee je in Holland ook nog moeilijk naar een dokter kunt. Geen dierenarts die graag aan het werk van een ander zit, en zeker niet als dit niet goed gegaan is. Om telkens 500 km heen en weer te rijden als er iets mankeert leek F. niet handig.

We hebben Rocky afgebeld. Mochten we over 4 maanden niks anders hebben dan zal ik nog eens naar hem kijken. Maar jammer is het wel.

Posted by elisa at 05:14 PM | Permalink | Comments (1)

De kwaliteit van uw slijmvliezen is uitermate slecht, sprak hij vriendelijk en ik, sufferd, dacht schouderophalend: dit zegt hij nou elke keer! Stomme secundaire reactie want ik had hem eindelijk eens moeten vragen wat de verborgen boodschap is. Die is me nog altijd niet helder genoeg.

1. Dit wordt nooit meer wat.
2. Ooit komt het goed, maar het kan nog een hele tijd duren.
3. Mevrouwtje, ik heb gedaan wat ik kon en leuker kan ik het echt niet maken.

Toen ik in de wachtkamer ging zitten ging een ouder echtpaar bij hem binnen. Het stond na drie minuten weer buiten. Hij is dus tegen iedereen zo kort, een hele troost. Aan de dame die volgde besteedde hij een halve minuut langer, maar moeder en kind waren weer in drie minuten klaar. Daarna mocht ik. Ik nam mij voor om tien minuten binnen te blijven, hetgeen met mijn vragenlijst ook lukte. Ik vroeg alleen niet naar die verborgen boodschap en had later de pest in.

Maar ik zat er wel ineens met twee verstopte oren en dat was eentje teveel. Ook achter het rechteroor constateerde hij vocht en dit hing dus samen met mijn onvolprezen slechte kwaliteit. Hij kon het vocht wel wegtzuigen als ik wilde, maar ik wilde volstrekt niet en permanent zou dit trouwens toch niet helpen.

Ik gaat een beetje gaatjes in mijn vliezen laten prikken, kom nou!

Ik had net verteld dat de antibiotica weinig had uitgehaald, maar toen hij mijn holten inspecteerde zei hij dat het er prachtig uitzag en dat de antibiotica uitstekend zijn werk had gedaan. Ik merkte op dat ik meer het gevoel had dat dit mijn eigen prestatie was, maar hij keek me aan of ik volkomen gestoord en geflipt was. Dat zal mij een zorg zijn.

Pfoe zeg. Over zes weken weer op controle. Ik heb al een briefje gemaakt om naar de verborgen boodschap te vragen terwijl ik het antwoord best vermoed. Hij zal in alle eerlijkheid bekennen dat hij het verloop nog niet kan voorspellen.

Posted by elisa at 01:18 PM | Permalink | Comments (2)

Zoals hij altijd de kattenkorts opruimde om hun aanwezigheid niet aan rovers te verraden, kweet hij zich ook van de taak mijn volgesnoten kleenex weg te werken. Dat was zijn lust en leven en daar heeft hij het maanden druk mee gehad tot we een deksel op de papiermand bedachten die hij dan weer weg wist te schuiven.

Ik weet niet of dit des keezes is. Ik denk van niet. De tekkels deden het ook. Zo was Purcy altijd wagenziek maar we vonden er nooit iets van terug omdat Masja de troep opruimde mits je haar de tijd gaf. Purcy nam dit gedrag van haar over en leerde het later misschien wel aan Beer. Of heeft een hond dit van nature in zijn genen?

Die papierbak in de werkkamer wist wat. Ach, wat een neus had hij! Je kon nog niet de kleinste snipper snoeppapier of chocoladezilver onder de rest weggraven of even later, terwijl je niet merkte dat hij was teruggeslopen, lag de godganse inhoud - minus dat éne zoete papiertje - over het tapijt verspreid.

Neem het geknoei en gekruimel met brood, koekjes, toast of nootjes. Of wàt er verder maar eetbaar is. 35 Jaar schoof er binnen de kortste keren wel een volautomatische kruimeldief voorbij die de vloer gretig en geluidloos cleande en nu moeten we zelf op handen en voeten achter de rozijnen aan die Belletje laat vallen.

Posted by elisa at 09:43 PM | Permalink

Op de dag dat we besloten niet de set rhodesian ridgebacks in huis te nemen die al enige weken voor herplaatsing op de RR-website stond, hadden ze een nieuw huis gevonden. Soms kan toeval geen toeval meer zijn.

Er diende zich aan wat ik niet had gewild: scratch een pup opvoeden. Achter zijn plas aanhollen. De stoelpoten veilig stellen die Beer ooit had gesloopt en die we drie maanden terug dan eindelijk hadden laten repareren.

Hoe kom je anders aan een schaars type hond? Een hond die niet in de mode is en lief moet zijn voor soortgenoten, kat en kind. Die het interieur van auto en keuken respecteert waarin hij soms alleen moet blijven en die geen gehakt maakt van elke bezoeker.

Ik asielde mij met lange tanden door alle soorten herders, rotweilers, labradors, doggen en russels heen. Je hoeft niet te vragen wat wèl in de mode is. Het sterft er van de grote bijters die in hun puberteit de deur zijn uitgezet door mensen die ineens allergisch werden.

Op 225 kilometer van hier, diep in West-Vlaanderen, vond ik vannacht als geschenk uit de hemel de jonge grijze wolfskees Rocky met een denderend rapport. Wie absoluut geen kees zoekt klikt de gegevens niet eens open.
.

.
Ik klikte het wel open maar voelde meteen dat het mij emotioneel ineens te snel ging. Niettemin belde ik vanmorgen naar het asiel omdat ik nieuwsgierig was geworden. Rocky is afgestaan omdat zijn werkende vrouwtje - die hem toch al de hele dag alleen in de serre liet zitten - getrouwd is met een Vietnamees en verhuisd. Gelukkig maar.

Rocky bleek een prachthond maar helaas mank. De opvangmevrouw heeft hem aan zijn knieschijf laten opereren. Hij moet nu eerst herstellen. Een vriendin van haar heeft hem zolang in huis genomen. En daar bivakkeert hij nu model in gezelschap van andere honden, katten en kinderen. Geen spoor van dominantie.

Meteen onze vriend F gebeld, de hondenorthopeed. Die ziet absoluut geen beletsel. Als hij goed is geopereerd (en waarom zou hij niet?) zal hij nooit geen last meer van die knieschijf krijgen. Het bot moet zes weken helen maar daarna mag de hond weer voluit rennen.

Zondag gaan we kijken of zijn snuit ons bevalt. Een maatje voor jaren is per slot geen zak patatten. Het moet wel klikken tussen ons en zijn lanoline lijflucht moet wel lekker ruiken. Zeggen we Yes!, dan duurt het nog een aantal weken voordat hij komt. Zoveel mazzel is nauwelijks te geoven. Alleen de naam Rocky vind ik niet klinken, maar Beer was ook niet erg origineel.

Posted by elisa at 12:34 AM | Permalink

's-Morgens de legen keuken instappen. Oef! Onder de keukentafel naast de verwarming: leeg. In het hol onder mijn bureau waar ik nooit lekker mijn voeten kon zetten: leeg. Naast mijn bureau zodat ik nooit de laden kon opetrekken zonder hem opzij te duwen: leeg. Wolfsgrijze plukken kroeshaar in alle hoeken van het huis: weg. Grauwsluier op de tapijten: verdwenen.

De op vier plekken doorgeknaagde en weer aan elkaar geknoopte rode leiband van de kapstok gehaald en met zijn laatste halsband weggehangen. Zijn nette riem, met slechts één door de schoenmaker gerepareerde vernieling, opgeruimd. Sentiment want een volgende hond verdient een nieuwe outfit. En dat er een volgende komt is wel zeker.

Steeds beter wordt het gevoel dat ik een wolfsgrauwe keeshond terug wil. Hoewel ik de ridgebacks ben gaan waarderen vind ik ze minder knus. Ik wil een grijze kees ondanks die bewerkelijke, altijd pluizende vacht waarvan de wol in het voorjaar gewild is door alle vogels om hun nesten mee te bekleden. Die vacht die alles mee naar binnen sleept aan dennennaalden, takjes, blad of kleefkruid.

Wat de kees bijzonder maakt? De onverstoorbare vrolijkheid ook al zit het hem soms tegen. Hij is nooit lang boos of sjagrijnig. Hij heeft humor, een tomeloze energie en een nauwelijks te lessen nieuwsgierigheid. Hij is als geen ander verknocht aan huis en erf en spreidt een roerende vriendschap ten toon voor iedereen die door zijn baas van harte wordt binnengelaten.

W zei, en dit raakte mij enorm: "als ik binnenkwam duwde Beer zijn neus in mijn reet om aan te geven dat we dikke maatjes waren". Inderdaad, zijn hondse, zeer dominante intimiteit was mij eigenlijk zo vertrouwd, dat ik het niet eens meer als bijzonder merkte.

Vanmiddag zijn stamboom, hondenpas, oud entingsboekje en de gehoorzaamheidsdiplima's A en B in mijn doos met schatten weggeborgen bij de papieren van de tekkels en heilige birmanen die hem zijn voorgegaan. Ik bekeek alle hondjes die hier hebben gewoond en hoe oud ze wel niet zijn geworden.

Rode Masja met het vinnige bekkie (16), het kaninchen Bauke met de vele hernia's (14), de black-and-tan Purcy (15) met zijn wiebelende paardenkont en tot slot zijne Dominante Hoogheid Beer (15) die zich overal tegenaan bemoeide. Dat vormt verdorie tezamen zestig jaar hondenleven dat de moeite van het leven waard was omdat wij ervan genoten! Dan tel ik de oudere teckels en de katten nog niet eens mee!

Als dit geen antwoord is op de vraag waartoe wij op aarde zijn, weet ik het niet.

Posted by elisa at 05:51 PM | Permalink

Ik zat op de grond en hij is rustig ingeslapen met zijn hoofd tegen mijn been terwijl ik hem streelde. Ik kon de warmte van zijn adem voelen net toen hij nog een puppie was. Soms deed hij nog even zijn ogen open, soms ontsnapte hem een diepe zucht.
Toen hem een half uur later het finale gif werd ingespoten lag hij er zo ontspannen bij dat ik alleen maar opluchting voelde.

Je hebt het even stoer volbracht als je geleefd hebt, druktemaker!, zei ik door mijn tranen heen, en meteen viel er lood van mijn schouders want Beer stak al enige maanden niet goed meer in zijn vel.

De leegte bij thuiskomst was niet te beschrijven. Voor het eerst sinds dertig jaar geen gekwispel na het openen van de keukendeur. Razende spijt dat ik na de dood van teckeltje Purcy niet meteen een andere hond heb grootgebracht, maar dat was toen in de zomer van de vermeende SARS waarmee ik uit India was teruggekomen. Later dacht ik luchthartig dat ik t.z.t wel een volwassen hond uit het asyl zou halen.

Maar een hond die èn lief voor andere honden is, èn voor katten, èn voor kinderen, èn voor het meubilair als hij alleen thuis moet blijven, èn voor passerende fietsen en joggers, èn die de postbode tegenhoudt zonder hem te mollen is nergens af te halen want die moet je zelf door opvoeding zo maken.

Even de pijn laten bezinken, dan de kippen vergeten en ons in plaats daarvan conentreren op een koppel grote grauwe kezenpups die elkaar gezelschap kunnen houden?
Dat is wel het mooiste compliment aan Beer, voor eeuwig onze kees Number Uno.

Posted by elisa at 12:26 AM | Permalink | Comments (4)