Cave Canem
Ofwel: weest op uw hoede voor herplaatsing.
Allemachtig druk gehad, want na Okkie Pepernoot's fistel aan het schroefje van de knieschijf moest het roer helemaal om. Blauwe kezen zijn nu eenmaal krap gezaaid want nevernooit in de mode gekomen. Maar, om met Toepoel te spreken: waar een kees op de mestvaalt staat te blaffen wordt de hoeve goed bewaakt.
Ow ow, want toen kwam ik via via bij een fokster terecht op Keeshond Bonnie vd Katgershoeve. Adem stokkend in de keel omdat hier de bloedlijn van onze eigen Beer (ook een van de Katgershoeve) overduidelijk te herkennen is. Impulsief gebeld terwijl ik niet eens een pup wilde hebben.
Gezocht naar iets wat bij de katten en de kleine Belletje kan. Zo te zien rolde er een schat van een Mechelse herder uit de hoge hoed. Never a dull moment met dit type politiehond. Bij gebrek aan beter drijft ze de kippen bijeen, zei de mevrouw van het plaatsingsbureau, maar die kippen laten we voorlopig toch al schieten. Helaas was mevrouw de teef al acht en nu al aan de Propaline tegen het urine lekken. De Mechelse herder na een dag overdenken toch maar weer afgebeld. Kunnen we beter een Ridgeback nemen. Ik weet er nog een te zitten.
De fokster van de pups met veel excuses afgebeld. Ze bleef vol begrip. Opgevoed worden door zo'n aardig mens lijkt mij een groot genoegen. Als ik in mijn volgend leven terugkom als pup, wil ik best wel bij haar.
Tegen beter weten in op Marktplaats naar Keeshond gezocht en daar waarempel een gevonden die aan alle wensen voldeed. Leeftijd oke, glans oke, smaak oke, kwaliteit oke. Via weer een andere herplaatsing werd een nieuw nest voor deze jongeman gezocht. Ik meldde mij onbevangen enthousiast voor intake en verder gedoe, maar had een slapeloze nacht vanwege de onleefbare voorwaarden. De eerste eigenaar deed haar hond over aan de stichting, en wij zouden de hond als het ware in bruikleen krijgen. Niet de beste manier om je aan de hond te gaan hechten nietwaar?
Erger dan alles nog was dat de bazin die afstand deed dicht in de buurt woont. Ik zag het al helemaal voor me. Hoe die vrouw dagelijks snikkend van heimwee hier met hondenkoekjes langs het hek zou sluipen om te zien of de hond haar nog kende. Op de mooie foto van het beest op de herplaatssite is al tandsteen op zijn kiezen te zien. Hij moet in zijn korte leven al heel veel koekjes hebben gegeten. We hebben ook deze knuffel, zoals de schat werd aangeprezen, maar laten schieten. Een blauwe kees een knuffel? Blij dat Beer dit niet meer hoeft te horen.
Fokster gebeld dat we na alle gedoe zondag toch graag bij haar komen kijken. Oeioei!