Dat doet-i thuis nou nooit!
Vanmorgen had ik iets stoms gedaan. Had ik een bakje water in de bench gezet omdat ik de brokjes wat minder week. Hij mooi die hele bak water leeggeslobberd of het voer was. Loop ik vanmiddag met hem over de markt, net tussen de fruit- en de kaasboer, of daar gaat hij in de hurken.
Ik denk nog optimistisch dat ik vast wel kleenex in m'n zak heb en daar dat drolletje wel in kan rollen, of hij flatst in 1 grote wind die hele liter water bruin naar buiten. De groenteboer was gelukkig ergens anders bezig. Ik zag nergens een emmer staan om de boel schoon te spoelen maar de kaasboer zong luid tot zijn kazen: Goh zeg, dat doet-i thuis nou nooit!
Ik bofte nog want geen twee tellen eerder had ik hem op de grond gezet. Ik had met hem als kind op de arm een grote zwarte neger aangeschoten, die eerst angstig naar ons keer, daarna ongelovig, tot slot panisch of we de tyfus hadden. Toen ik hem vroeg of hij m'n hondje even wilde aaien, of op z'n minst iets aardigs zeggen, zei hij met bijna overslaande stem dat hij geen tijd had voor deze flauwekul en bovendien doodsbang was voor honden. Yoeko vertrok geen tijdens deze ontmoeting geen spier. Die had andere zorgen.
Zucht. We zijn gewoon weer lekker naar huis gegaan, hebben walnoten geplukt en met de frisbee lopen zeulen. Ik heb voor de zekerheid rijst gekookt, maar ik geloof dat alles weer jofel werkt in zijn darmen.