Fiep komt geen noten meer halen
Elke dag raap ik gevallen walnoten. Elke dag tuur ik tegen beter weten in, de boomkruinen af in de hoop dat ik haar ergens zie springen. Denk ik terug aan de jaarlijkse gevechten die ik met haar moest voeren om zelf ook aan de bak te komen. Zij was, zonder enige twijfel, de baas van de boom. Controleerde vanaf half augustus regelmatig hoe het met de rijping stond en viel alle jaren als eerste aan. Als ik haar in de takken bezig zag wist ik dat het oogsttijd werd.
Terwijl er dit jaar zoveel noten zijn dat we makkelijk samen hadden kunnen delen is Fiep niet meer komen opdagen. Dit kan alleen betekenen dat ze er niet meer is. Merkwaardig alleen, dat zij het eigendomsrecht van de walnoot aan niemand heeft overgedragen. Snoet kwam hier eergisteren in het mandje loeren of daar soms nog noten lagen, maar ze heeft er geen notie van dat er hier ook noten groeien. De plek van de boom behoort kennelijk niet tot haar territoir.
Aan het begin van de zomer was ze al mottig en mat. Even oud en vermoeid als Beer toen al begon te worden. Snoet neemt bij de keuken haar plek wel in, maar wie zich de notenboom toeeigent is voorlopig nog ongewis.