misdruk(3)

Ik zat op de grond en hij is rustig ingeslapen met zijn hoofd tegen mijn been terwijl ik hem streelde. Ik kon de warmte van zijn adem voelen net toen hij nog een puppie was. Soms deed hij nog even zijn ogen open, soms ontsnapte hem een diepe zucht.
Toen hem een half uur later het finale gif werd ingespoten lag hij er zo ontspannen bij dat ik alleen maar opluchting voelde.

Je hebt het even stoer volbracht als je geleefd hebt, druktemaker!, zei ik door mijn tranen heen, en meteen viel er lood van mijn schouders want Beer stak al enige maanden niet goed meer in zijn vel.

De leegte bij thuiskomst was niet te beschrijven. Voor het eerst sinds dertig jaar geen gekwispel na het openen van de keukendeur. Razende spijt dat ik na de dood van teckeltje Purcy niet meteen een andere hond heb grootgebracht, maar dat was toen in de zomer van de vermeende SARS waarmee ik uit India was teruggekomen. Later dacht ik luchthartig dat ik t.z.t wel een volwassen hond uit het asyl zou halen.

Maar een hond die èn lief voor andere honden is, èn voor katten, èn voor kinderen, èn voor het meubilair als hij alleen thuis moet blijven, èn voor passerende fietsen en joggers, èn die de postbode tegenhoudt zonder hem te mollen is nergens af te halen want die moet je zelf door opvoeding zo maken.

Even de pijn laten bezinken, dan de kippen vergeten en ons in plaats daarvan conentreren op een koppel grote grauwe kezenpups die elkaar gezelschap kunnen houden?
Dat is wel het mooiste compliment aan Beer, voor eeuwig onze kees Number Uno.