" /> misdruk(3): October 2006 Archives

« September 2006 | Main | November 2006 »

October 30, 2006

Dag hond, dag kat

Op 28 september 2006 woog Hondje Eigenwijs 6,9 kg.
Vandaag, 30 oktober 2006, bedraagt zijn gewicht 11 kg rond.
Terwijl hij niet te vet is.
Terwijl Edith vorige week nog zei dat ik hem iets meer mocht voeren.
Terwijl je zijn ribben nog makkelijk kunt voelen.
Vier kilo in vier weken kun je best wel groeien noemen.
Ze waren op de kliniek dik met hem tevreden.
Zijn gewicht werd in de computer plechtig bijgeschreven.

Het toeval wilde dat Yoeko geen afspraak met Martijntje had, maar dat Pluis moest worden ingeënt.
Pluis die nog altijd als een angsthaas wegvlucht zat gevangen in de bench.
De bench stond achter in de auto. Pal naast de bench waarin Yoeko in de auto woont.
Pluis mauwde zijn tragische mauw die minstens zes seconden aanhield.
Yoeko miepte even.
Toen gingen ze gewoon naar mekaar zitten kijken en werd het aangenaam rustig.
Dag hond. Dag kat, dacht ik, maar zeggen deed ik niks.
We deden of deze confrontatie heel gewoon was.

Pluis woog op de kop af vier-en-een-halve kilo.
Martijntje zei tegen een assistente die er nog niet lang is: ze hebben nòg een Heilige Birmaan waar deze bijna tweemaal in past.
Pfoe, overdrijven is ook een vak!

Gekooide tijgers

gekooidetijgers.jpg

Fokster Barbara stuurde dit rake plaatje nog van twee boevenkoppen.
Nadat onze ontluikende pubers zich buiten adem hadden geworsteld en van geen ophouden wisten, hebben we elk de onze gegrepen en in een hok gestopt. Daar gingen ze gezellig tegen elkaar aan liggen, of liever gezegd: tegen het ijzeren tussenschot dat de kooien van elkaar scheidt. De rust keerde weer en binnen twee minuten lagen ze dromend onder zeil. Links Yoeko, rechts Melle.

Prijzenkees

Tweedekees.jpg

Het jarige kezinnetje (4)"Evita" van Eef en Piet dat gisteren tweede werd. Een prachthond met een heel lief karakter. Hier legt de keurmeester aan Piet uit waarom deze hond net geen eerste is geworden, wat op een haartje na had gekund.

Een zacht karakter, want ze liet zich notabene door Melle van haar verjaardagskluif beroven maar bleef roerend geduldig voor beide puppen waarmee ze een groot deel van de dag moest slijten.

Twee superpoezels

YoekoMelle2.jpg

Nog ééntje dan, van Melle (links) en Yoeko (rechts).
Ik weet niet hoe het Melle vergaat, maar Yoeko heeft vanaf gistermiddag vier uur met kleine onderbrekingen voor eten en sanitair aan 1 stuk liiggen maffen.
Straks mag hij even bij DA Martijntje op de weegschaal.
Leuk, zei ze, dan zie ik hem nog even.

Showbinken

In een zeer grijs verleden was ik ooit al eens op een hondententoonstelling geweest. Ik werd er toen helemaal lacherig van hoe er aan de vachten werd gefrutseld, geplakt, gelakt, gepoederd en geplukt. Alsof daarin de schoonheid van het dier zou zitten. Alsof een keurmeester niet door de schijn heen kan kijken. Samen met de vacht zijn ook bouw, gebit, gezondheid en karakter doorslaggevend en die vallen niet met geparfumeerde poeder te verdoezelen.

Toen ik met Yoeko (we waren te vroeg) een half uurtje bij de ingang stond te wachten, heb ik genoten van het hondse puikje van de natie. Het mooiste fokmateriaal schreed, reed, huppelde, deinde en zwierde ons voorbij. Er waren rassen bij die ik nog niet cadeau zou willen hebben, maar dat het in zijn soort de mooiste kwaliteit is zie je meteen. Dat heeft veel met esthetiek te maken en weinig met snobisme.

We stonden daar samen te wachten, mijn hond en ik, en het viel op hoe modieus ineens de Rhodesian Ridgebacks zijn geworden. Ze blijken niet langer in handen van stoere kerels maar van tengere vrouwen die misschien ook hippisch actief zijn. Margarita effect? Er passeerde ons werkelijk vanalles, tot en met mini'tjes met knipjes in het haar en opgekrulde wimpers. Er passeerde ons alles tussen stoer en hoer, zal ik maar zeggen en het wachten was erg vermakelijk.

Maar één ding viel op. Hoe wèlopgevoed showhonden zijn. Terwijl groot en klein op vier benen elkaar nauw passeert, zelfs aangelijnd door elkaar heen krioelt, valt er geen onvertogen woord tussen de waffers en blaffers. Laten daar alle slenterstoere schamperaars met hun slagvaardige opvoedmethoden die al van verre roepen: Hij doet niks hoor of Dat doet hij anders nooit maar een flinke punt aan zuigen. Die showhonden hebben geleerd alleen op hun baas te letten en al het andere om hen heen te negeren. Hiervoor alleen al ben ik blij dat Yoeko de kans krijgt naar shows te gaan. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Yoeko keek bij het wachten alles wat passeerde kwispelend na, tot er een roedel blauwe kezen passeerde. Hij kende ze niet maar dook er helemaal in onder. Duidelijk dat hij herkende dat dit zijn eigen soort was. Duidelijk ook dat ook de vreemde kezen in hem een soortgenoot zagen. Warme begroetingen over en weer, dikke omhelzing.
Even later dook Barbara met Melle op. Geen twijfel dat de broertjes echte broertjes waren, ondanks hun verschillende expressie. Bijna geen twijfel dat ze elkaar na kort snuffelen herkenden en de verdere dag samen bleven ravotten.

Melle, stoere krachtpatser met strak opgerolde, hooggedragen krulstaart leek aanvankelijk de bink die Yoeko wel effe een luchtje zou laten ruiken en zijn kluifje gapte. Yoeko, met een nog slordig losse zwabberstaart, liet het twee minuten gaan alsof hij zich eerst rustig moest beraden, waarna hij behoorlijk fel van zich afbeet en zijn kluif terug haalde. Even groot, even zwaar, even vinnig en even lief deden ze geen stuiver voor elkaar onder.

YoekoMelle.jpg

Yoeko 16 weken

Yoeko16wk.jpg

De beige babywol, die zachter voelt dan angora, begint nu uit te vallen en maakt plaats voor het grijze kezenhaar. Het groeien gaat zo snel! Konden we hem nog maar een paar weken baby houden.

October 29, 2006

Behendigheid

De puppyles behendigheid was geweldig, maar ook een beetje gemeen. Want voordat onze puppies aan behendigheid toe zijn moeten ze eerst nog de cursus jonge honden en de examens gehoorzaamheid A, B, en C achter de kiezen hebben. Dan zijn we dus veertig lessen en drie examens verder, wat ongeveer neerkomt op een jaaar.

Maar leuk was het wel, je hondje met het commando Dóóóór door de lange buis te lokken, met Over tussen de sporten van een liggende ladder te laten stappen wat goed voor hun heupen is, met Onder onder bokjes door te laten kruipen omdat springen nog niet mag en met Paaltjes te laten slalommen rond een rij gekleurde paaltjes. Ik ga paaltjes zetten in de tuin.

Yoeko had de eerste keer grote moeite met de tunnel en was het liefst bij Edith op schoot blijven zitten, maar toen hij snapte wat er van hem werd verwacht ging hij als een speer. Ging hij zo snel, dat hij aan het einde van de tunnel op mij stond te wachten in plaats van ik op hem. Maar na afloop van de les was hij totaal uitgeput. De hele verdere dag heeft hij geslapen.

October 27, 2006

Dit kan niet waar zijn

Is dit realiteit, een droom, een fabel of het summum van idioterie? Ik dacht te horen, te dromen of te fantaseren dat het gros van de westerse vrouwheid tegenwoordig rondloopt met huiduitslag door het trouwe gebruik van een van de vele verzorgende middelen die mekaar beconcurreren in de vrije marktwerking van des tegenwoordigs.
Huh?
Jawohl!
Geur, kleur, houdbaarheid, verlokking en verleiding van de verzorgende produkten zijn dusdanig opgepept dat de normaalste huiden er puisten van krijgen. Of schilfers, bulten, rode vlekken, ruwe plekken. Misschien dat de rimpels worden weggevreten, maar je krijgt er wel iets voor terug.
En weet je wat beroerder is?
Nah?
Dat als je die troep niet wil, ik bedoel die geur, kleur en lonkende verleiding, je je blauw betaalt aan merken die geen toevoegingen gebruiken.
Is dit geen omgekeerde wereld? Zalfjes waarvan je niks fouts krijgt omdat er niks fouts wordt ingestopt kosten behoorlijk veel meer dan roze, naar rozen ruikende valse crèmes die je huid wegvreten.
Maar och.
Zolang de boxer (herstel: de bokser) Bep van Klaveren moet doorgaan voor ons grootste Rotterdammer, kan je nog maar beter met exzeem van je rimpelvreter rondlopen. Niet dan?
Was getekend
Truus Ongeloof

Gehecht

Het gaat hard. Terwijl de puppycursus pas op 10 november klaar is, mag het hele groepje pubers dinsdag beginnen aan de jongehonden-cursus basisopvoeding die dan net voor de kerst zal worden afgerond. Yoeko blijft met zijn 16 weken een van de jongsten maar is snel van begrip en erg bereid om zijn zaakjes tot een prijzenswaardig eind te brengen.

Meer dan een zacht neen heeft hij nog steeds niet nodig om ongewenst gedrag te stoppen. Ik kan vaak verbaasd naar hem kijken hoe hij zichzelf bezig houdt en zoet met zijn kluifje ligt te rollenbollen, of de kat met een zacht bekkie naar de poten grijpt. Floris duldt bijna alles van hem en heeft hem maar éénmaal met een voorzichtig geplaatste klauw hoeven bestraffen.

Yoeko is verwend. Hij bezit een grote variëteit aan kluiven, uitgekookte mergpijpen, bullepezen, geperste pensbotten en buffellapjes die ik opruim zodra hij weer zijn bench ingaat. Ik bepaal telkens waarmee hij mag spelen. De kluiven voorkomen dat hij de neiging krijgt om aan meubelpoten te knagen. Zolang knaagspul goedkoper is dan meubels verwen ik hem graag. Maar koekjes krijgt hij weer niet. Zijn salaris voor goede werken (zoals Edith het belonen noemt) bestaat uit zijn eigen maaltijdbrokjes die in mindering worden gebracht op zijn dagrantsoen.

We houden nog altijd een strenge regelmaat aan van uitlaten, spelen, wandelen, eten en uitgebreid slapen achter de gesloten deurtjes van de verduisterde - bench. Hij protesteert nooit als ik hem zonder woorden wegsluit. Hij zoekt gretig naar de brokjes die ik in de bench heb rondgestrooid, knaagt nog een minuut of wat aan een kluif en gaat dan met vier poten in de lucht ontspannen liggen ronken, terwijl ik hem achterlaat in de keuken en mijn eigen klusjes kan gaan doen.

Het geheim - daar ben ik nu wel achter - zit um in het negéren. Zelfs al zou hij alles bij elkaar janken, dan deed ik of ik hem niet hoorde. Dan liep ik straal langs hem heen of hij lucht was. Dan gedroeg ik mij of zijn gejammer als water van me af gleed. Yoeko had maar één klaaguurtje nodig om mijn leiderschap te aanvaarden. Onze relatie is er hechter door geworden.

October 24, 2006

Nat en een beetje saai

Nat en vanmorgen vroeg bepaald geen pretje, maar ik mopper niet. Ik hul mij in een Russisch, zeer waterdicht zweetjek (tijdens een wolkbreuk gekocht bij een routier buiten Sint Petersburg) en in mijn Australische lederen hoed, impulsief aangeschaft op de vrije markt in Cuijk. Een aanrader! Zowel de hoed als de vrije markt.

Yoeko wisselt tanden. De eerste twee afgesleten melktandjes was hij vanmorgen kwijt toen ik hem in de bek schouwde. En opnieuw heb ik gezien - ditmaal onbetwistbaar bij het licht van de zaklamp - dat hij hoog zijn poot optilde bij het pissen. Idioot hoog, mag ik wel zeggen. Bijna boven zijn krachten hoog. Zou onze tegenoverhond van de Maremmen soms een teef zijn? Yoeko blijft maar lonken in de hoop een glimp van zijne (hare) hoogheid op te vangen.

Belletje had gisteravond koorts met snottebellen. Omdat ik mijn eigen anti-snotkuurpillen nog niet op heb belde H of het niet beter was om haar vandaag niet bij ons te brengen. Dit lijkt inderdaad verstandig, maar o wat is dat saai! Het is altijd feest om haar nieuwe kunstjes te leren en haar toet in kiekjes te vangen. Ik had een loopstoeltje opgeduikeld en een stoere driewieler waarmee ze door de gang had mogen racen.

October 23, 2006

De zeven wervels

De berghond van de Maremmen en Abruzzen die tegenover woont en altijd buiten is om zijn grote erf te bewaken is in wezen een lieve druktemaker. Beer blafte altijd terug en kon zijn bloed wel drinken omdat hij geen deemoed toonde, maar de prachtige witte reus kan het ook niet helpen dat hij iedereen wil verjagen. Hij heeft verder ook geen bal te doen.

Toen hij nog jong was heb ik hem vaak gevangen als hij weer eens was ontsnapt. Laten we voorzichtig zeggen dat we elkaar kennen en dat ik absoluut niet bang ben voor zijn grote bek. Eerst wandelden Yoeko en ik langs zijn 100 meter lange hek terwijl hij ons najoeg en een grote waffel maakte. Tegenwoordig kijkt hij alleen nog maar over zijn schouder als wij passeren. Yoeko vindt het maar niks dat de reus hem negeert en doet zijn best gezien te worden.

In het bos kwam hij vanmorgen een setje ridgebacks tegen. Hij werd compleet gesandwiched door die grote lijven maar toonde geen spoor van angst. Terwijl Belletje's Noni best pittig naar hem kan grommen heeft hij kennelijk ingeprent gekregen dat alle ridgebacks toffe maten zijn.

Net het bos weer uit, hadden we een tweede ontmoeting. Daar schuifelde met wandelstok het moeizaam lopende vrouwtje met haar minimini-chihuahua ons tegemoet. Ik zie haar wel vaker met dat opgedirkte bontje lopen, maar wat kan een mens zich vergissen. Yoeko gedroeg zich voorbeeldig en liet het bejaarde hondje met rust.

Van een afstand riep ze al: "Wat een leuke keespup! Mijn moeder had er twee en voedde de jongste op toen ze al 75 was. Iedereen vroeg of ze gek was, maar ze heeft tot haar 90ste plezier aan hem beleefd".
Al ben ik nog even geen 75, het klonk mij wel troostend in de oren. Maar ze praatte verder en het gaf me een andere kijk op haar eigen opgesmukte hondje.

Ik ben 73, zei ze, en loop al jaren met zeven kapotte wervels waarmee ik ook nog een tijd in een rolstoel heb gezeten. We hadden altijd grote honden maar die konden we fysiek niet meer de baas. Toen mijn man overleed en ik eenzaam mijn dagen moest slijten, kwam mijn dochter met dit hondje aanzetten dat blind en doof naar het asyl was gebracht. Doe eens wat voor hem!, zei ze.

Sindsdien heb ik weer iemand om tegenaan te praten, ook al kan hij mij niet verstaan. Ik ben gaan oefenen met lopen. Eerst in huis, daarna kleine stukjes in de tuin, toen op straat en nu gaan we elke dag het bos in. Hij brengt ritme in mijn dagen omdat hij op tijd wil eten. Van lieverlee eet ik met hem mee, en zo houden wij elkaar in leven.

Roerend, dit verhaal.

October 22, 2006

Niet te koop

Dit heb ik al eerder beweerd. Een goede hond kun je niet kopen. Je moet hem langzaam kneden. Mijn laatste wordt de beste, zal je zien. Door schade en schande wijs geworden weet ik precies wat ik wèl of niet van hem pik. Ken ik de consekwenties van per ongeluk iets toestaan en dan dagen bezig moeten blijven om het er weer uit te slijten. Eénmaal om een ondeugd gelachen en je bevestigt voorgoed de foute grap omdat de hond wil blijven pleasen. Zoals: ha ha ha, kijk nou toch hoe leuk hij ons van boom naar boom sleurt, of hoe moedig hij al naar andere honden durft te blaffen.

Wat heb ik makkelijk zeggen! Ik doe per slot ook maar wat mij goed lijkt. Bijgestaan door Yoeko zelf natuurlijk die me feilloos corrigeert als ik onduidelijk ben. Dan neemt hij zijn toevlucht tot krabben of geeuwen. De bekende oversprongen waarmee een hond aangeeft dat hij werkelijk niet snapt wat je bedoelt, of volstrekt geen zin heeft om jouw stupide opdracht uit te voeren.
Oeps baas, dat was een misser!

Het maakt nogal verschil dat ik er tijd voor kan nemen. Dat het mij niet uitmaakt om morgen nog eens te proberen wat vandaag niet lukt. Dat ik hem niet uit het oog verlies en weinig ruimte geef om fouten te maken. Hij mag in de keuken en de kamer, maar nog niet in de gang. Ook in de tuin blijft hij voorlopig onder toezicht om blaffen en jagen te voorkomen en ik ben nauwelijks boos te krijgen. Een zacht neen is tot nu toe voldoende geweest om te zeggen dat iets niet mag.

Als hij me in de weg loopt gaat hij zonder excuus in de bench. Gaat hij achter tralies liggen slapen of het heel gewoon is, om twee uur later verkwikt en verfrist weer aan het leven deel te nemen. Een hond moet 20 uur slapen per etmaal om neurozenvrij te blijven. Resten er vier uur op een dag om hem uit te laten, zijn lijf te verzorgen, oefeningen te doen, te spelen, of hem gewoon gezellig aan de voet te hebben liggen. Terwijl hij lekker is uitgerust is en tegen meerdere stootjes kan.

In vergelijk met vijftien jaar terug is opvoeden een flink stuk prettiger geworden.

Je kunt niet alles hebben

Ehm.
Ja.
Je kunt niet alles hebben.
Maar met dat show lopen zit het natuurlijk nog niet jofel.

Als ik de neus van mijn schoen voorzichtig onder zijn piemeltje zet, krijg ik hem heus heus wel netjes omhoog uit zijn luie zit, maar om nou te zeggen dat hij daarna rustig stáát om zich aan alle kanten op z'n voordeligst te tonen, zou ik niet durven beweren.

Om over draven nog maar te zwijgen.
Yoeko wil best draven hoor. Maar als je mij vraagt om te draven kom ik nogal wat adem te kort met m'n huidige antibioticakuur.

Aan de andere kant laat hij zich keurig betasten. Elke morgen om zeven uur gaat hij op tafel voor zijn lichaamsoefeningen. Met de borstel rommelen, ruggegraat masseren, ogen en oren inspecteren, billetjes masseren, staartje draaien, in z'n ballen grijpen zoals een keurmeester dit doet, poten stevig inspecteren, aan zijn keelvelletje troetelen, op z'n rug leggen en gebit tonen.

't Is een hele riedel maar ik geloof waarempel dat hij dat handengeknuffel reuze leuk vindt. Om hem bewuster te maken van wat er gebeurt leidt ik hem niet meer af met een kluif want daar gaat hij maar bij liggen, terwijl ik hem op vier poten moet hebben. Elke morgen begint hij met tegenstribbelen maar elke morgen eindigt hij als een aandoenlijk kind met zijn kop in mijn handen.

Edit zei: giet vanaf nu vast maar een paar rescue druppels naar binnen.
Bij mij of bij hem? vroeg ik verbluft.
Bij alletwee, sprak ze monter maar ik schoot in de lach.
Morgen is er weer een dag, en volgende week weer een nieuwe week.

Als je ziet wat die wolmop in vijf weken heeft geleerd, dan ga ik onszelf geen rescue maar champagne voeren!

October 21, 2006

verstoppertje

Puppycursus in het bos. Dat was wel wat met zo'n 10 jonge honden. De bedoeling was dat we omstebeurt onze pup aan Edith gaven en wegslopen om ons achter een boom te verbergen terwijl de Edith hem ondertussen afleiding gaf.

De bedoeling was dat de hond zijn baas zou gaan zoeken. Dat ging acht maal verkeerd. Acht puppies bleken meer aandacht voor hun omgeving te hebben, voor vreemde mensen en kinderen, voor de andere jonge honden en negeerden zelfs de stem van hun baas als die vanachter de boom stond te roepen.

Hond negen, een Berner Sennen, hield wel aandacht voor zijn baas maar wist nog niet hoe het probleem op te lossen. Hij draaide steeds ruime kringen rond de boom waarachter zijn baasje stond, zonder hem zelfs maar te zien. Pas toen hij werd geroepen kreeg hij het door maar hij was wel van goede wil. Typisch een hond die reageert op geluid.

Toen kwam als laatste nummer tien en dat was Yoeko. Laat ik bekennen dat ik ook tijdens de daagse wandeling al vaak verstoppertje met hem speel om zijn aandacht op mij gericht te houden. Het lukte Edith niet om deze uitgesproken kijk-hond wie niets ontgaat af te leiden. Toen ze hem losliet schoot mijn bolletje wol als een gespannen veer lijnrecht naar de boom waarachter ik mij verborgen hield.

Whaw! Dat gaat goed.

15 weken versus 16,5 jaar

orenwassen.jpg

Zal ik jou eens iets in je oortje fluisteren? Of jou soms liever de oren wassen?

October 19, 2006

Glasmuseum gedigitaliseerd

Voor als je van glas houdt. Prachtig verzorgde website van het Nationaal glasmuseum waar de collectie prachtig is gedigitaliseerd en van informatie voorzien.

October 18, 2006

De slimme puberblik

puberblik.jpg

Dinsdag a.s. sluit ik mijn puppytijd af. Mijn vrouwtje zegt dat ik al een slimme puberblik krijg. Alsof ik op voorhand al mijn kansen sta in te schatten. Als ze iets van mij wil houd ik mij van de domme, en als ze niet oplet grijp ik mijn kans.

Konijn op het dak

Nou verkeer ik door de medicijnen weer in een staat dat ik konijnen over het dak zie rennen, maar ik geloof niet dat ik Aboutaleb nog begrijp. Ik had echt een hoge pet van hem op en van Miss Rita maar een lage. Maar wat Aboutaleb nu flikt is te ridicuul om zoete koekjes van te bakken.

Van Gogh is toch bijna al twee jaar dood? En als Holman niets van Aboutaleb begrijpt omdat Van Gogh inderdaad bevriend zou zijn geweest met Miss Rita V, dan behoort Aboutaleb toch nog bij mijn konijnen en kan hij wat mij betreft zó het dak op.

October 17, 2006

Broerderlijke concurrentie?

Barbara, de fokster van Yoeko schrijft:

Hoi Elisa,

Ik kan helaas nog een oefening aan je rijtje toevoegen: mooi staan. Gelukkig hoef je dan zelf niet op je knieen, je moet alleen maar zorgen dat Yoeko vol aandacht naar je opkijkt zonder dat hij gaat zitten. Als hij dat 2 seconden kan is hij natuurlijk bràààààf. Je kan indien nodig iets lekkers in je rechterhand houden terwijl je de riem strak, maar niet tè, vasthoudt in je linker. Zie plaatje waarop Melle laat zien hoe het moet.

.
Melle.JPG
.
Broer Melle in de ideale stand. Om een minderwaardigheidcomplex van te krijgen.
Yoeko gaat meteen op zijn gat als hij beloning ziet, terwijl hij het commando: zit! nog niet eens kent.

Sorry, ik heb er nog ééntje: naast je draven (dus geen galop of andere bokkesprongen, niet in de riem bijten of in je benen) terwijl jij zo hard loopt dat hij ook draven kan.

Eh... ikke? Ik had me nogwel zo voorgenomen om dit nóóóóit te gaan doen.
Ik weet niet eens wat draven is.
Gewoon op vier poten harder lopen dan wandelen? Als ik stevige stappen neem van 5 km uur?

Aha, no problem! Hiermee zullen we Melle misschien weer de loef afsteken want bijten in riem of broek behoort tot het verleden. Stevig doorstappen naar het bos doen we namelijk elke morgen.

Dat voelt natuurlijk wel even anders dan een hal met honderd kritische ogen, dat begrijp je.

October 16, 2006

Onderuit

Het zat er natuurlijk weer aan te komen, de controle bij de KNO.
Hoe is het gegaan?
Rot!
Hij keek geschrokken.

De slijmvliezen van ellendekwaliteit zijn alweer een maand snotverkouden, lichtte ik toe. Ik kan nog altijd niet proeven, ruiken of koken en heb nu twee verstopte oren in plaats van één en minstens zes kilo watten in al mijn holten. In al die maanden geen spat opgeschoten, pruttelde ik verder. Vertel nu maar wat de verborgen boodschap is achter die steeds weer opdoemende slijmvliezen van beroerde kwaliteit.

Hij voelde dat het menens was en beloofde dat het ooit voorbij zou gaan, maar dat er nog steeds geen termijn viel te noemen; dat ik veel te lang met die felle ontsteking had rondgelopen voordat hij mij behandeld had. Ik waagde maar niet te vermelden dat de wachttijd bij hem met drie maanden was verkort. Elk mens heeft per slot maar twee handen.

Het holtenonderzoek met dat rottige lampje overtuigde hem pas. Inderdaad weer een forse ontsteking. Ik zei dat ik dit wel voelde, maar toch niet was gewend om voor elke snottebel naar de dokter te lopen. Moest ik maar wèl gaan doen, vond hij. Naar de huisarts? vroeg ik. Nee, naar hem!
Dat had hij ook wel eens eerder mogen zeggen.

Dus daar ga ik dan weer met een kuurtje. Antibiotica met prednisolon. Het voelt als een pittige cocktail voor tien dagen. Alle uren dat Yoeko in zijn kooi lag te pitten ben ik de rest van de dag slapend op de bank gekropen want nu komt de moeheid er uit. Niet dat het lekker rust, met één kat op de heupen en één in de hals, maar op de been blijven was geen optie meer.

De Mahlers

Denk om de Haitinks vannacht op radio 2 van 24:00 uur tot 01:30. Dat u me niet later zegt dat u het niet had geweten om het op te nemen.

*) Tsja, foutje bedankt! Moest zijn tv2.

October 15, 2006

Stuifduinse socialisering

Ingeklemd tussen Soest, Soestduinen en Den Dolder ligt een stuifzandgebied van ruim 500 hectaren met de schilderachtige naam De Lange Duinen. We waren er nooit eerder geweest en vonden deze locatie in het ANWB-boekje Wandelen met je hond (2) dat we vorige week hebben aangeschaft.

De zandvlakte overtrof elke verwachting. Als een IJsgezicht van Avercamp lag die vlakte daar tot aan de einder te blikkeren in de zon, doorspekt met stipjes papsen en mamsen, broertjes en zusjes met schepjes, buggies met slapende babies, bolderwagens vol materieel, opa's en oma's op eigen benen en een ontelbare schare jolig blaffende honden van alle rangen, standen en maten zonder hun riem.

Reuzen, dwergen, grijsneuzen en puppen. Moeilijk te schatten hoeveel er vrij rondliep maar ik vermoed dat Yoeko een hond of achttien is tegengekomen waarmee hij even flink kon ravotten. Grote honden ging hij niet meer jammerend uit de weg. Gelukkig had ik brokjes genoeg om hem op elk hoogtepunt terug te roepen als hij te ver dreigde af te dwalen. Alsof hij aan een elastiekje zat schoot hij dan op het lekkers af om meteen daarna weer naar de kluwe honden terug te hollen.

Totdat de drukte zich weer verspreidde en hij moe en voldaan naast onze benen kwam lopen.
Missie méér dan geslaagd.
We komen nog eens ergens.

Aan de voeten

aandevoeten.jpg

Op zondagmorgen aan de voeten van de baas. Alleen Pluis ontbreekt aan de pret. De kleine angsthaas heeft nog weken nodig om zich met het nieuwe koekiemonster te verzoenen. Hij is wel nieuwsgierig, maar vlucht dan weg.

October 14, 2006

Dame Isabel

isabolletje.jpg

[Copyright JWF]

Twee puppies verrukt van gevallen blad

tweepups.jpg

Wat valt er nog veel te ontdekken op een gewone wandeling!

De handen meer dan vol

De puppyles betasten duurde uit pure emotie voor de jonge hondjes maar half zo lang als de voorgaande lessen. We zaten allen wijdbeens op de grond met een vreemde hond tussen de dijen. Edith had de hele pluk puppies lukraak door elkaar gehusseld om ze aan vreemde handen te laten wennen. Yoeko zat twee plekken verder. Zolang ik hem negeerde leek hij handzaam, maar zodra ik naar hem keek verschoot hij groen en geel van ellende.

Ik trouwens ook toen ik hoorde wat we allemaal moeten gaan oefenen. Om te beginnen moet de hond het prettig gaan vinden dat je de kwab onder zijn kin zachtjes tussen je vingers masseert. Zo te langer dit lukt zo te beter want dit is een nogal dominante handeling. Ik ben er al een week mee bezig, maar Yoeko is nou ook weer niet zo'n doetje dat ik onbeperkt mijn gang mag gaan.

Overal betasten: Drie vingers tussen zijn riem steken. Pink en duim erbuiten houden. Mocht de hond zijn kop omdraaien om achterom te bijten, dan houdt je hem tegen door met duim of pink achter zijn oor te duwen. Keurmeester en dierenarts moeten alles mogen, liefst terwijl de hond staat. Poten moet je lang en stevig vast kunnen blijven houden om ze zo nodig te onderzoeken of om nagels te knippen.

Elke dag van hals tot staart kleine kneepjes langs zijn wervels geven en het vel rond zijn billen spelenderwijs wat losser maken. De staart driemaal linksom en driemaal rechtsom zwengelen, zodat het geen pijn doet als een kind eens aan zijn staart gaat hangen.

Ogen en oren controleren en zo nodig schoonmaken. Ogen met koude thee, oren met een dot watten met olie erop. Aan z'n piemel en poepgaatje zitten. Mocht je hem eens moeten schoonmaken of temperaturen, dan is hij aan je handen gewend. Voor showhonden geldt dat keurmeesters de hond nog wel eens abrupt in het kruis grijpen om te voelen of beide ballen zijn ingedaald. Prettig als de hond aan dit onderzoek gewend is voordat hij de keurmeester in zijn handen bijt.

Gebit tonen is een handigheid op zich. Nooit aan zijn neusdopje komen, nooit zijn uitzicht belemmeren en nevernooit de bovenlip in het midden optillen want daar zit een bijzonder pijnlijk spiertje. Hoe dan wel?

Plaats duim en middelvinger van de linkerhand tegen elkaar en strek de overige vingers. Maak van duim en middelvinger nu een brugje dat je om de snuit van de hond legt. Terwijl je de andere vingers gestrekt houdt, til je de bovenlip van de hond rustig op terwijl je de onderkaak met de rechterhand naar beneden trekt.

De hond op zijn rug leggen en laten staan.

Ik ben vast nog wel teen of tander vergeten.
Voorlopig heb ik hier méér dan mijn handen vol aan.

Ik moest het als geheugensteun noteren, want anders ben ik morgen de helft weer vergeten.

October 13, 2006

Opgelucht en afgezakt

Dame AHA kreeg geen nobelprijs voor de vrede en HM geen voor literatuur.
In het buitenland leven kennelijk nog wel een paar zinnig denkende personen.
Als AHA de vredesmedaille had gekregen, had mijn kater er ook een verdiend.

Wat is er eigenlijk zo maf aan dat Ivo Niehe hoogtij viert in het theater? Elegante manier om van de buis te verdwijnen zonder iemand kwaad te doen. Wie hem wil zien kan hem gaan kijken. Er was mij bijna ontschoten dat ik hem niet zal missen.

Nee, dan Ton F. van Dijk, de netcoördinator wiens wegen ondoorgrondelijk zijn maar die feilloos denkt te weten wat goed is voor de kijkende mens en het bestel. Hij wil Lingo weg omdat er ouderen naar kijken. Of het programma na zoveel jaren nog te pruimen is, is een geheel andere kwestie maar mijn oor ving op dat het achthonderdduizend kijkers trekt en nog eens tweehonderdduizend in de herhaling.

Ouderen, zieken, zwakken en misselijken voor mijn part. Die te weren lijkt verdacht veel op discriminatie. En dat op onze nationale schaambuis. De Kamer staat terecht op achterste benen. Laten we hopen dat Van Dijk zijn redderende handje eindelijk heeft overspeeld en dat het zonder erbarmen zal worden afgehakt.

Ja, ik ben lekker op dreef. Kijkt u nog tv? Die hele publieke omroep is naar mijn smaak flink naar z'n mallemoeren. Jeroen Pauw zal nooit een Matthijs van Nieuwkerk worden al mocht hij dit willen, maar dit volstrekt terzijde.

Tweedehansje

quinny.jpg

Op nog geen 5 km afstand stond hij ongebruikt in de schuur. 't Was een beter idee hem over te nemen dan om een nieuwe auto te kopen. Belletjes eigen karos past niet in onze gemotoriseerde koets, zeker niet samen met een autostoeltje, hondenbench, en de dikke opa en oma. Zaterdag kan ze dus mee naar de puppycursus en naar het bos. Wel graag duimen voor droog weer.


October 12, 2006

Twee puppies

oneffenterrein.jpg

Op die zonovergoten herfstprachtige gistermiddag met de Man, de Belletje, de Yoeko, de buggy en de lange lijn uit wandelen geweest in het ochtendbosje. Een leerzame middag voor beide puppies. Belletje moest stapjes maken op oneffen terrein en Yoeko mocht geduldig liggen wachten tot ze daarmee klaar was terwijl hij haar niet ondersteboven mocht springen.

Wel eens op het prachtige evenwicht gelet dat peutertjes hebben die nog maar net vanuit vrijstand kunnen hurken?

evenwichtig.jpg

We kwamen een baas tegen die twee aangelijnde russeltjes met zich meevoerde. Yoeko was hoogst-, maar de russels waren totaal niet geinteresseerd. Saai van netheid, zou ik bijna zeggen. De baas vond Yoeko wel een knap en mooi rustig pupje. Gelukkig maar. Hoezo rustig? Misschien omdat hij het druk had met Belletje in de smiezen houden? Een kees, hoe klein ook, ziet echt alles.

Yoeko kan even rustig als uitgelaten zijn. Naar mijn idee wordt hij een zelfverzekerde hond. Noni, de oude ridgeback van Belletje, gromde hem ook weer even af, waarna hij geheel spontaan zonder mijn dirigerende hand drie toontjes lager zong. Doe mij nog maar een paar van die ervaren grote grommers die te voortvarende puppies op hun nummer kunnen zetten.

October 10, 2006

Lamgelegen

Tot mijn stomme verbazing valt het rubber uit mijn zolen.

Dat zit zo: Naar schatting een jaar of tien terug kocht ik een paar juchtlederen merkschoenen met goretex gevoerd om wandelend met de hond de winter door te komen. Met de hond ging iets mis en de schoenen belandden nog in nieuwstaat in de kast. Het leer bleef ik geregeld verzorgen.

Nu heb ik een nieuwe hond waarmee ik elke dag wandel. Vorige week bij die kletterende regen haalde ik die heerlijke waterdichte schoenen uit de kast die nog voelden, liepen en leken als nieuw. Ik was er precies één week lang volmaakt gelukkig over.

Maar wie schetst mijn verbazing dat er na zeven dagen rare gaten in het rubber zijn gevallen en dat de zolen bij wijze van spreken spontaan van de schoenen slippen? Mijn mond valt ervan open en ik vroeg aan het bewuste merk of hieraan nog iets valt te verhelpen?

Zeker wel. Nieuwe zolen eronder. Maar wel op eigen kosten natuurlijk want als u uw fiets vijf jaar ongebruikt in het schuurtje laat staan zijn de banden er ook van ellende afgevallen. Maar gaat u voorals eerst eens kijken wat nieuwe schoenen kosten?

Daar zit natuurlijk iets in.

DSC03884.JPG.jpg

Afgeslagen

X-maal starten en zesmaal weer afslaan. Bij elk stoplicht, op elke kruising, op iedere helling deed hij er weer het zwijgen toe. Niet mijn hond nee, maar mijn auto. M'n mobiel had niet teveel stroom meer, dus dat werd zunig bellen. Eerst vergeefs naar JW die ik thuis had achtergelaten op weg naar de douche, daara uit nood naar de garage.

Ondertussen deed ik nog steeds mijn best het verkeer te regelen want ik stond uitgerekend op een met stoplichten beveiligd kruispunt. Terwijl alle mannen voorbijscheurden, stopte er een connection taxi met een vrouw achter het stuur. Even de bus wegzetten, ik kom je wel helpen, zei ze. Even later duwden wij samen de wagen naar een betere plek: de bushalte van lijn 59, maar een kniesoor die daar nog op let.

Hoor ik zojuist dat Dame AHA genomineerd is voor de Nobelprijs voor de vrede? Gaat zitten zeg! Wat een troelebol, maar ze weet haar carrière wel perfect te timen en haar mooie ogen prima uit te buiten tot nut van het zelve. Nobelprijs voor Vrede? De wereld gaat geleidelijk aan idioterie ten onder. Net als trouwens mijn auto en mijn mephistoschoenen met rubberen zolen maar daarover zometeen.

October 09, 2006

De ervaren reu

In het Utrechts Landschapsbosjes in de buurt schoot vanmorgen uit het niets een van de forse labradors van de buren op ons af. Hoi Bobby, riep ik enthousiast. Ik heb hem wel vaker in handen gehad als hij was ontsnapt. Ik kon Yoeko nog maar net zijn riem afdoen om hem de vrije vlucht te laten. Gelukkig was er plenty ruimte.

Yoeko gedroeg zich kennelijk te arrogant want de bruine stoomwals viel grommend naar hem uit waarop Yoeko hem kronkelend en gillend zijn buik aanbood. Ik moest denken aan Edith van de puppycursus die ons al de eerste les had bijgebracht dat er geen betere correctie voor arrogante puppies bestaat dan die van een grote, ervaren reu die niet dominant hoeft te lijken omdat hij dit van nature is.

Ondertussen kwam de au pair van de buren hijgend aangerend om Bobby aan te lijnen want ze was geschrokken van zijn grommen. Ik legde haar uit dat ik juist erg blij was met zijn gedrag en dat het nu wel snor zat tussen die twee. Dat ze van mij nog best even aan elkaar mochten wennen. Grappig hoe Yoeko na de afstraffing totaal niet bang meer voor Bobby was maar hem met de kont omhoog stond uit te dagen en Bobby op de uitnodiging in ging.

Waarvoor ik meer op scherp stond was voor de tweede labrador die elk moment kon opduiken. Twee groten tegen een kleintje leek mij wat veel voor de nog tere puppyheupen. Maar de au pair vertelde sip dat ze de zwarte al een half uur geleden was kwijtgeraakt. Ik had met haar te doen want ze was schor van het roepen en moe van het wachten, de arme meid.

Maar stiekem was ik voor Yoeko wel blij dat de zwarte labrador nog even buiten beeld was gebleven. Een voor een lijkt mij een uitstekende dosering.

Het heen en weer

Alles wat erin gaat moet er ook weer uit. Maar soms heb ik het gevoel dat er veel meer uitkomt dan erin gaat. Zal wel optisch bedrog zijn. Kennelijk moet er eerst iets uit voordat er weer iets bij past, en zodra er iets is ingegaan moet er meteen weer iets uit. Is het nog te snappen? Ik wil alleen maar opmerken dat ik soms het heen en weer krijg maar wel veel buiten ben.

Ik lijn hem ook in de tuin nog aan om te zien wat hij presteert. Ook al om te voorkomen dat hij nu al keffend vanachter zijn hek passerende fietsers, voetgangers of andere honden gaat najagen. Vanmorgen moest ik hem, wandelend langs de weg, tot driemaal toe een rammelblik tegen zijn billen gooien omdat hij zijn oren spitste naar een naderende fiets. Net voordat hij erop af ging: Wham!

Logeermoeder gevraagd! Op puppycursus hebben we allemaal het advies gekregen onze peuter een nacht uit handen te geven. Dan went hij vast aan een vakantiescheiding als hij de kennel in moet. Nu gaat ons vee nooit naar een kennel omdat we huisoppassers hebben, dat scheelt.

Niettemin moest ik al grinniken bij het idee dat Yoeko zou moeten bivakkeren bij Belletje, haar Noni en de vijf katten. Hij mag hier dan dikke maatjes met Floris zijn, met Pluis speelt hij nog altijd spoken vangen. Pluis schiet elke dag nog als een schicht voor hem weg, waarna hij er achteraan jaagt. Ik zou he wel graag willen zien hoe hij vijf katten de baas blijft.

October 07, 2006

Hond en kat

Oortjelikken.jpg

Mag ik je oortje even likken?

oortjelikken2.jpg

Baas, je hebt ons gestoord!

Mafkees

Alweer een puppyles achter de kiezen. Ieder moest zijn huiswerkje showen. De oudere puppen hadden met hun baasjes kunstjes ingestudeerd, de jongere - waaronder Yoeko - mochten hun vorderingen met de sit/ups laten zien.

De drie pups die vóór ons waren brachten er nog weinig van terecht. Het baasje van de tweede pup had niet geoefend want zag er het nut niet van in om haar pup alleen met behulp van verschillende handgebaren (en snoepjes) te laten zitten, liggen of staan.

Edit legde haar nog eens uit dat het woordeloos commando's geven in elk geval voorkomt dat onze puppies worden overladen met harde, zachte, flemende, brullende of boze kreten als: Zit. Zitten zeg ik. Zit nou. Zihit! Sit. Gaat sitten! Sit. SIT!! @*!!%$$.

Toen was Yoeko aan de beurt. We stonden net tussen de schuifdeuren of de pleuris brak los. Er kwam iemand binnen met een mini russel en dat kreng brak zowat de hele tent af waarop diverse puppen gingen grommen. Het verwende russeltje gilde moord en brand toen hij onder de voet werd gelegd en ondertussen liet ik Yoeko, terwijl niemand naar hem keek, onverstoorbaar zijn sit/ups doen. Maar toen de stilte was weergekeerd mocht hij nog een keer en hij deed het geweldig. We hadden er ook dikwijls op geoefend.

Zie ik Edith peinzend naar hem kijken. Zegt ze prijzend: Wat een wèrkhond! En tegen mij: Je zult er rekening mee moeten houden dat je veel met hem zult moeten trainen. Zo niet, dan kan hij uit verveling danig gaan klieren.
O jee, dat wordt straks nog doggy dansen.

October 06, 2006

Hier valt mijn mond van open

nu.nl/wetenschap | Kleutertraining helpt bij dyslexie

Dyslectische kinderen die in de kleuterklassen oefenen [knip] presteren aan het eind van groep 3 iets beter op taalgebied dan kinderen met dezelfde aandoening die niet zijn getraind.

Maar geoefende kinderen met dyslexie scoren nog altijd slechter dan leeftijdgenootjes die niet dyslectisch zijn. Dat blijkt uit een onderzoek van de orthopedagogen Fred Hasselman en Saskia de Graaff van de Radboud Universiteit in Nijmegen.

Bravo!
Als de uitslag niet zo weinigbelovend was zou dit onderzoek hilarisch zijn.
Het trainen van dyslectische kleuters is een wanhoopsdaad tegen beter weten in.
Dit durf ik te beweren zonder onderzoek te hebben gedaan.

We blijven maar hunkeren naar kleutertje kneden. Dit is zacht uitgedrukt want het krijgt iets weg van kleutertje pesten. Is het niet voor achterstand zus, dan wel voor achterstand zo. Mag een kleuter nog wel spelen en zijn eigen handigheid ontdekken? Of moeten alle kleintjes zich vormen naar dat éne democratisch bepaalde model waarvan zoveel jongeren doodongelukkig worden omdat het véél te theoretisch is voor een stel handige handen?

Niet meer met je handen kunnen werken zodat je geen notie hebt (of zult krijgen) van knutselen, timmeren, schilderen, solderen of metaalbewerken - om maar een paar dingen te noemen - dat lijkt mij nou een ongezonde achterstand die nooit meer is in te lopen en regelrecht is terug te voeren op te weinig spelen.

October 05, 2006

Circushond

Soms speelt-ie circushond. Zoals vanmorgen toen hij weer tot zijn enkels door het water moest waden. Kwam hij een boomstronk tegen van een naar schatting 20 cm diameter. Zou je daarop kunnen staan? Hm, met twee voorpoten wel. En als ik mijn derde poot bijtrek? Tjoepie wat glad, maar het lukt. Oke oke, dan de vierde dus ook. Kijk mij nou slim zijn, ik sta hardstikke mooi droog.

Zou ik ook droog kunnen zitten? Dan moeten eerst mijn voorpoten er af om plaats te maken voor mijn billen. Pzzzzt, dat sopt daar beneden. Dat is dik zompig sterretjesmos. Smak ik nou onderuit op mijn neus? Oei, nog net niet. Niettemin zet ik door want wat ik eenmaal in de kop heb zit bepaald niet ergens anders.

Oke ben ik stoer of niet! Daar zit ik zomaar droog en zelfbedacht op mijn puppyvette achterwerk terwijl om mij heen de droppels vallen. Wil de vrouw geen plaatje van me schieten zo?

Zeg maak het een beetje. Het is pas kwart voor zeven, zijknat en nog pikkedonker ook.

October 04, 2006

Dierendag

Niet dat mijn hond en katten iets hebben gemerkt van dierendag, maar Martijntje stond onder een partytent te dokteren voor de dierenwinkel op het dorp. Ieder die wilde mocht zijn beest door haar laten beoordelen en bekijken. Ik had Yoeko niet bij me toen ik vroeg in de middag langs de stand liep en een praatje maakte want hij was vorige donderdag al grondig nagekeken. Bianca de assistente die Yoeko nog niet had gezien vroeg of ik later op de middag met hem terug wilde komen zodat ze een foto van hem kon maken.

Dat kwam goed uit want tijdens zijn uitgaansuur viel de regen bij bakken neer. Binnen in de dierenwinkel mocht Bianca tegen een achtergrond van artikelen foto's nemen. Daar was het trouwens hondenpret. De kleine malthezer die altijd wel ergens als vloermat in de winkel ligt had de dag van zijn leven en liet zonder blaffen alle viervoeters binnen alsof het zijn eigen feestje was. Er liepen twee teckels rond die vakkundig de kluiven uit de vakken over de vloer verspreidden. Er was een goedmoedige golden retriever die het kleine hondenspul vriendelijk benaderde, er liepen natuurlijk ook russeltjes aan het speelgoed te sjorren, maar mijn kleine wolbaal vertederde vriend en vijand.

De foto is woensdag op de kliniek af te halen. Volgend jaar bestaat die alweer vijf jaar. Yoeko is al door Martijntje uitgenodigd op het feestje dat dan wordt gegeven. Meer zullen we er nog niet over verklappen.

Twee druppels water

metzusje.jpg

Nee, dit is geen dubbelportret van Yoeko, maar een foto van Yoeko (links) en zijn zusje (rechts) dat in Duitsland woont. De fokster stuurde het plaatje omdat zuslief op precies dezelfde eigenwijze wijze uit haar ogen kijkt en vrijwel op dezelfde plek dat idiote witte vlekje op haar neus heeft.

De paps van onze mafkees, want hij slaapt alweer, is Duits. Zodoende.

October 03, 2006

De tweede dag regen

Waren wij op de eerste natte dag verdraaide zielig met het in de regen lopen, beenden wij als verzopen katten door de soms meterbrede plassen, hadden wij absoluut geen lust om ons ontlastend in de hurkstand te begeven, liepen wij telkens weer tientallen meters voor nop door de pijpenstelen, vandaag - op de tweede dag regen - bleken wij behoorlijk te hebben geleerd.

Terwijl ik mij prettig watervast voelde onder mijn Australische lederen peperdure scippis hoed waar de regen weer vrolijk op los gutste, koos Yoeko eieren voor zijn wollen vachtje. We waren het hek nog niet uit, het pad nog niet af, de bocht nog niet om of daar ging hij tweemaal door de hurken waarna hij mij vragend aankeek of wij soms weer naar het droge zouden gaan, of dat ik liever buiten wilde blijven?

Gisteren, met behulp van Hu en Marktplaats, drie kenneldelen opgehaald. Natuurlijk voor Yoeko bestemd maar niet om hem in weg te sluiten. Tegen het hek, ver achter in de tuin waar zijn noodhoekje is, zijn in de loop der jaren stapels stenen, bielzen, keien, klinkers en tegels opgestapeld. Yoeko deed al pogingen om er - aangelijnd - op te klimmen en had al een blik in zijn ogen van als ik ooit wil ontsnappen dan is dit mijn plek!. In plaats van die hele hoek op te schonen en daarna naar de fysio te moeten, schutten wij het daar voorlopig af met hek.

October 02, 2006

De eerste natte dag

Allemachtig, het regent en niet zo'n beetje ook. Soms klaart het even op maar de paden staan hier blank.
Yoeko houdt zich kranig bij het geflits en gerommel van onweer maar houdt duidelijk nog niet van natte voeten en nog minder van een natte buik. Zodoende piest hij snel maar wil hij geen poepje doen op het natte gras of het natte blad. We hebben ons vandaag al driemaal zonder resultaat een flink eind doorweekt gelopen.

Tot nu toe maakten we elke dag rond 2 uur een wandeling maar je laat vandaag nog geen paraplu naar buiten. Toch werd hij klokslag 2 wakker met een snuit van wat voor 'n leuks zullen we vandaag?. Kerel, srpak ik opgewekt, we moeten de pret zelf gaan maken want buiten verzuipen we een zware dood. Hij keek of hij het begreep en wachtte geduldig op wat komen ging. Stofzuigen dan maar?

Onze stofzuiger is een andere dan hij vroeger was gewend. Dans dans, kef kef kef. Dit is luid! zei ik tegen hem, en toen hij verbaasd zijn mond hield was hij natuurlijk Stil!. Toevalligheden. Het leven hangt ervan aan elkaar. Als hij aan mijn mouw hangt heet dat vast! en als hij onbedoeld loslaat heet dat ineens los!. Beide malen prijs ik hem van hier tot Tokio. Een hond die straks de krant of een zak boodschappen moet dragen moet wel weten wat het commando vast! betekent.

Ineens rolde zijn tennisbal uit het niets tevoorschijn. Hij er achteraan. Ik toevallig op mijn hurken en hij komt mij die bal brengen in plaats van ermee weg te hollen. Dat is geef!, prijs ik hem en hij zit er helemaal van te stralen. Nog tweemaal bal geprobeerd met hetzelfde grootse resultaat en toen de tennisbal weggeborgen. De spanningsboog van een pup is nog zo gering dat je een oefening maar driemaal moet herhalen.

Na deze inspanningen is hij zijn plek weer ingekropen om weg te zakken in een verzaligde slaap waaruit hij nu weer moet ontwaken. Plassen - spelen - eten - plassen - poepen. Deze volgorde. Daarna heb ik weer even puppyvrij.

October 01, 2006

Wie lucht nou wie?

wolbaal.jpg

De kleine wolbaal van nog net 12 weken, die pas 14 dagen hier woont.
Wie laat wie eigenlijk uit? Als JW mij 's-middags zou vragen om een eindje te gaan wandelen, zou ik vragen of hij ze wel allemaal bijeen had. In het bos wonen en dan ook nog eens in het bos gaan wàndelen?

Ondertussen weer op puppieles geweest. Er moest los-vast worden geoefend met een pensstaaf. Geen van de puppies had nog kennis gemaakt met deze heerlijkheid, behalve natuurlijk onze Yoeko. Hij krijgt zo'n stinkstok als ik hem borstel en knaagt hem in ene keer geheel soldaat. Ik moet toch iets om deze kruidjeroermeniet af te leiden?

Ik moest daarom hartelijk lachen toen Edith ons opdroeg de pensstaaf weer in te leveren voor haar volgende puppyles. Wat ik al vreesde gebeurde. Yoeko, die de structuur al heeft leren kennen, greep de staaf niet met zijn voortanden beet zoals de andere puppen deden, maar vol met de kiezen en krak! Tegen de tijd dat ik prijzend los! riep, hàd hij de stick ook losgelaten, maar wel met een behoorlijk stuk zelfbeloning achter de kiezen. Stom is hij niet.

Thuis na het wandelen vanmiddag - net toen hij nog even moest plassen - denderde ineens de regen bij bakken neer en zwiepte de lucht van de donder- en hagelslag. Ik geloof dat hij meer verbaasd was dan angstig, hoewel hij toch even tussen mijn benen moest schuilen en een plooitje van mijn jeans tussen zijn tanden nemen. Als ik hem uitlaat in het donker kan hem de moed ook wel eens ontbreken. Dan loopt hij met zijn neus strak tegen mijn kuiten. Reuze aandoenlijk.