misdruk(3)

De berghond van de Maremmen en Abruzzen die tegenover woont en altijd buiten is om zijn grote erf te bewaken is in wezen een lieve druktemaker. Beer blafte altijd terug en kon zijn bloed wel drinken omdat hij geen deemoed toonde, maar de prachtige witte reus kan het ook niet helpen dat hij iedereen wil verjagen. Hij heeft verder ook geen bal te doen.

Toen hij nog jong was heb ik hem vaak gevangen als hij weer eens was ontsnapt. Laten we voorzichtig zeggen dat we elkaar kennen en dat ik absoluut niet bang ben voor zijn grote bek. Eerst wandelden Yoeko en ik langs zijn 100 meter lange hek terwijl hij ons najoeg en een grote waffel maakte. Tegenwoordig kijkt hij alleen nog maar over zijn schouder als wij passeren. Yoeko vindt het maar niks dat de reus hem negeert en doet zijn best gezien te worden.

In het bos kwam hij vanmorgen een setje ridgebacks tegen. Hij werd compleet gesandwiched door die grote lijven maar toonde geen spoor van angst. Terwijl Belletje's Noni best pittig naar hem kan grommen heeft hij kennelijk ingeprent gekregen dat alle ridgebacks toffe maten zijn.

Net het bos weer uit, hadden we een tweede ontmoeting. Daar schuifelde met wandelstok het moeizaam lopende vrouwtje met haar minimini-chihuahua ons tegemoet. Ik zie haar wel vaker met dat opgedirkte bontje lopen, maar wat kan een mens zich vergissen. Yoeko gedroeg zich voorbeeldig en liet het bejaarde hondje met rust.

Van een afstand riep ze al: "Wat een leuke keespup! Mijn moeder had er twee en voedde de jongste op toen ze al 75 was. Iedereen vroeg of ze gek was, maar ze heeft tot haar 90ste plezier aan hem beleefd".
Al ben ik nog even geen 75, het klonk mij wel troostend in de oren. Maar ze praatte verder en het gaf me een andere kijk op haar eigen opgesmukte hondje.

Ik ben 73, zei ze, en loop al jaren met zeven kapotte wervels waarmee ik ook nog een tijd in een rolstoel heb gezeten. We hadden altijd grote honden maar die konden we fysiek niet meer de baas. Toen mijn man overleed en ik eenzaam mijn dagen moest slijten, kwam mijn dochter met dit hondje aanzetten dat blind en doof naar het asyl was gebracht. Doe eens wat voor hem!, zei ze.

Sindsdien heb ik weer iemand om tegenaan te praten, ook al kan hij mij niet verstaan. Ik ben gaan oefenen met lopen. Eerst in huis, daarna kleine stukjes in de tuin, toen op straat en nu gaan we elke dag het bos in. Hij brengt ritme in mijn dagen omdat hij op tijd wil eten. Van lieverlee eet ik met hem mee, en zo houden wij elkaar in leven.

Roerend, dit verhaal.